13 Σεπτεμβρίου 2026

[στο Αδάμι Αργολίδας, 12.09.2026]

Το Αδάμι Αργολίδας είναι ένα μικρό ημιορεινό χωριό, το οποίο βρίσκεται στις βόρειες παρυφές τού όρους Μαυροβούνι (το αρχαίο «Κορυφάον») και νότια τού ορεινού όγκου Πρ. Ηλίας (ο οποίος είναι άλλος από τον Πρ. Ηλία, ήτοι το αρχαίο Κυνόρτιο όρος, με υψ. 859 μ., ο οποίος βρίσκεται βορειοανατολικά τού Ασκληπιείου Επιδαύρου με το αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου).
Στο παρόν θα μας απασχολήσει λόγω τριών σημείων, τα οποία, αν και σχετικά άγνωστα και δυστυχώς χωρίς καμία σήμανση πλην τής μικρής εκκλησίας Πρ. Ηλία, έχουνε πολύ ενδιαφέρον:
Η κορυφή Πρ. Ηλίας, στα 689μ. υψ., με το ομώνυμο εκκλησάκι και τα ίχνη μυκηναϊκής οχύρωσης,
Η δεύτερη κορυφή, στα 686 μ. υψ., η οποία βρίσκεται λίγες εκατοντάδες μέτρα δυτικότερα και στην οποία, σύμφωνα με το topoguide.gr, υπήρχε μυκηναϊκή ακρόπολη και
Μια μη ταυτοποιημένη οχύρωση, στο Μαυροβούνι.
Οι σύντομες πεζή διαδρομές τις οποίες ακολούθησα έχουνε σημειωθεί στο χάρτη από το Google earth:





















Αρχικά ανέβηκα στον Πρ. Ηλία, αλλά πεζή λίγο μετά το σημείο που ξεκινά ο χωματόδρομος (σ.σ. στην αρχή για λίγα μέτρα άσφαλτος) από την επαρχιακή οδό που έρχεται στο Αδάμι, συγκεκριμένα από μια παλιά στάνη.
Ακολουθούνε λίγες εικόνες:

To χωριό Αδάμι. Με έλλειψη έχει σημειωθεί η θέση
της μη ταυτοποιημένης οχύρωσης, στο Μαυροβούνι.

Μεταξύ άλλων διακρίνονται ο αργολικός κόλπος, το Τολό
και η νησίδα Ρόμβη και στο βάθος οι ορεινοί όγκοι
Πάρνωνα, Κτενιά κ.λπ.



















Στο ανωτέρω video, από το εκκλησάκι Πρ. Ηλία, μεταξύ άλλων διακρίνονται η δεύτερη κορυφή που θα δούμε κατωτέρω, το όρος Αραχναίο, το Ληγουριό και ο περίφημος αρχαιολογικός χώρος τού Ασκληπιείου Επιδαύρου με το αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.
Οι επόμενες τρεις από τα ίχνη τής μυκηναϊκής οχύρωσης και η τέταρτη από τα ανατολικά τής κορυφής Πρ. Ηλία:




 
















Επιστρέφοντας έκανα μια μικρή παράκαμψη προς τη δεύτερη κορυφή, στα 686 μ. υψ. με το κολονάκι ΓΥΣ, όπου σύμφωνα με το topoguide.gr υπήρχε μυκηναϊκή ακρόπολη.:






















Κατόπιν πήγα στη μη ταυτοποιημένη οχύρωση, στη θέση 37°33'55''N 23°03'56''E. Βρίσκεται πολύ κοντά στο χωματόδρομο που έρχεται, αρχικά ως άσφαλτος, από το Αδάμι, και την προσέγγισα πολύ εύκολα μεν αλλά μέσ’ από πουρνάρια μιας και δεν υπάρχει μονοπάτι. Σύμφωνα με τον Καστρολόγο δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές για την υπόψη οχύρωση και θα μπορούσε να είναι από μεσαιωνική μέχρι πολύ παλαιότερη. Προσωπικά δεν είδα κεραμικά και αυτό μάλλον σημαίνει ότι θα μπορούσε να είναι και κάποια πρόχειρη αρχαία οχύρωση. Από ό,τι φαίνεται, δυστυχώς, δομικά μέλη της έχουν απομακρυνθεί καθώς θα ήταν η εύκολη λύση στην προμήθεια πετρών για στάνες και σύνορα χωραφιών. Οι εικόνες ληφθήκανε κατά φορά ανάποδη των δεικτών τού ρολογιού σε όλο το μήκος της.:


















12 Σεπτεμβρίου 2026

Ένας αριθμός [Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ, μετ. Κυριάκος Σιμόπουλος]

Ένας αριθμός

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...  Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες...  Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές. Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
 - Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε... Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.


Από το βιβλίο:

























Το video που ακολουθεί από το Αρχείο τής ΕΡΤ. Με βάση πληροφορίες, από τα σχόλια στο youtube, το εν λόγω έργο, περιλήφθηκε ως μια σκηνή στο θεατρικό "Στη Γειτονιά τού Τσέχωφ", του Νότη Περιγιάλη, το οποίο ανέβηκε στη "Νέα Σκηνή" τού Εθνικού Θεάτρου, το 1977, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου με τους Δημήτρη Τσούτση και Βιβέτα Τσιούνη:


11 Σεπτεμβρίου 2026

[στο Ασκληπιείο στην Αρχαία Κόρινθο και την Κρήνη Λέρνας, 10.09.2026]

Στη βορειοδυτική είσοδο τής Αρχαίας Κορίνθου, την οδ. Λεχαίου, περί τα 140 μ. μετά τη γέφυρα πάνω από την Ολυμπία Οδό, πολύ κοντά στο Σπήλαιο «Λουτρά τής Αφροδίτης», δυτικά τής ως ανωτέρω οδού και εφαπτόμενα εγκαταλελειμμένου χωραφιού (που βρίσκεται πάνω και νότια τής οδ. Λεχαίου και δυτικά τής οδ. Κυψέλου), βρίσκεται ο σπουδαίος, αλλά σχετικά άγνωστος, αρχαιολογικός χώρος τού Ασκληπιείου και της Κρήνης Λέρνας. Ο χώρος είναι καθαρισμένος, έχει ενημερωτική πινακίδα, ελεύθερος να μπει κανείς, από δυτικά ή από βορειοδυτικά – έχει δύο εισόδους – αφού διασχίσει το ως ανωτέρω εγκαταλελειμμένο και μη περιφραγμένο χωράφι.
 
Στην ιστοσελίδα odysseus.culture.gr διαβάζουμε σχετικά:  

ΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

Σε απόσταση 450 περίπου μ. βορείως του λόφου του Ναού του Απόλλωνος, στις βόρειες υπώρειες του Ακροκορίνθου, ανασκάφηκε από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών το ιερό θεραπευτήριο του Ασκληπιού, ένα από τα σημαντικότερα ιερά της πόλης, με διάρκεια ζωής μεγαλύτερη των 800 ετών.
Η επιλογή της θέσης θεωρείται ιδανική λόγω της απόστασης από το κέντρο της Κορίνθου, των δυνατών βοριάδων που πνέουν στην περιοχή καθαρίζοντας την ατμόσφαιρα, και φυσικά λόγω του άφθονου νερού που αντλείται από την γειτονική κρήνη της Λέρνας. Στην θέση αυτή επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ενός αρχαϊκού, ανοιχτού τεμένους αφιερωμένου στην λατρεία του Απόλλωνος, δίπλα στο οποίο προστέθηκε περί τον 5ο αιώνα π.Χ. ένα δεύτερο αφιερωμένο στον υιό του Ασκληπιό.
Περί τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., πιθανώς εξαιτίας ενός καταστροφικού σεισμού, το ιερό ανακαινίζεται και στον χώρο οικοδομείται ένας ναός τετράστυλος, πρόστυλος, με πρόδομο και σηκό, προσανατολισμένος στον άξονα Ανατολή Δύση, αφιερωμένος στον Ασκληπιό και πιθανώς στην Υγεία. Το τέμενος οριοθετήθηκε και ο ναός πλαισιώθηκε στα ανατολικά από βωμό θυσιών και θησαυρό, και στα δυτικά από το άβατο, ένα ευρύχωρο κτήριο στο οποίο λάμβανε χώρα η εγκοίμηση. Δύο συμμετρικά λαξευμένοι στον βράχο, ορθογώνιοι λάκκοι, εκατέρωθεν του ναού, ίσως προορίζονταν για τα ιερά φίδια του θεού.
Για την εξυπηρέτηση των πολυάριθμων επισκεπτών του, ο ναός πλαισιώθηκε από στοές, όπου πιθανώς τοποθετούνταν ή αναρτώνταν τα πολυάριθμα αναθήματα των ασθενών. Στα δυτικά του ιερού και αρκετά χαμηλότερα από το πλάτωμά του, μία περίστυλη αυλή κατασκευάστηκε για να στεγάσει την φυσική κρήνη της Λέρνας, το νερό της οποίας ήταν απαραίτητο για την θεραπεία. Εκτός από τις δεξαμενές του καθαρτήριου ύδατος, οι περιμετρικές στοές στέγαζαν εστιατόρια, βαλανείο, καθώς και χώρους ανάπαυλας και αναψυχής για τους καταπονημένους ασθενείς.
Το Ασκληπιείο και η κρήνη της Λέρνας πιθανότατα έπαυσαν την λειτουργία τους λόγω της καταστροφής της πόλης το 146 π.Χ., ωστόσο μετά την επανίδρυση της Κορίνθου ως ρωμαϊκής, αυτοκρατορικής αποικίας το 27 π.Χ. ανακαινίστηκαν και επαναλειτούργησαν. Τον 2ο αιώνα μ.Χ. ο Παυσανίας, κατά την περιήγησή του στην Κόρινθο αναφέρει έναν ναό του Ασκληπιού, «τα δε αγάλματα Ασκληπιός μεν και Υγεία λευκού λίθου» (Παυσανίας ΙΙ, 4, 5).

ΤΑ ΠΗΛΙΝΑ ΑΝΑΘΗΜΑΤΑ

Τα περίπου 900 πήλινα ομοιώματα ανθρώπινων μελών και οργάνων βρέθηκαν σε επτά συνολικά αποθέτες περιμετρικά του ναού των ελληνιστικών χρόνων. Πρόκειται για χώρους απόρριψης αντικειμένων του πρώιμου ιερού του Απόλλωνος και του Ασκληπιού, οι οποίοι εκτός των πήλινων ομοιωμάτων περιείχαν και πλήθος άλλων αντικειμένων όπως αγγεία, ειδώλια κ.ά.
Τα ομοιώματα χρονολογήθηκαν στο σύνολό τους μεταξύ του τέλους του 5ου και του β΄ μισού του 4ου αιώνα π.Χ. Πρόκειται για ένα μοναδικό σύνολο αναθημάτων, αφιερωμένων από τους ίδιους τους ασθενείς, που είτε είχαν θεραπευτεί από τον θεό ή προσέβλεπαν στην θεραπεία τους. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται ακέραιες κεφαλές ανδρών και γυναικών, ομοιώματα χεριών, ποδιών, ανδρικών γεννητικών οργάνων και γυναικείων μαστών σε φυσικό μέγεθος, ανδρικοί θώρακες, καθώς και ομοιώματα ματιών, αυτιών, γλωσσών, ακόμη και μαλλιών.
Πλασμένα στο σύνολό τους με ντόπιο πηλό, τα ομοιώματα του Ασκληπιείου εντάσσονται στην μακραίωνη και επιτυχημένη παράδοση των κορινθίων κεραμέων, οι οποίοι φιλοτέχνησαν εκτός των άλλων τα περίφημα κορινθιακά αγγεία που ταξίδεψαν σε όλη την Μεσόγειο. Κατά τα φαινόμενα, οι ντόπιοι κεραμείς προσέφεραν εξ αρχής στους επισκέπτες του Ασκληπιείου μία μεγάλη ποικιλία ομοιωμάτων, καλύπτοντας σχεδόν εξολοκλήρου τις ανάγκες των ειδικών παθήσεών τους. Αν και στην πλειονότητά τους δεν διακρίνονται για το άρτιο πλάσιμό τους, ορισμένα εξ αυτών αποδίδουν με εμφανή ρεαλισμό την ασθενή κατάσταση ανθρώπινων σωμάτων, μελών και οργάνων. Η επιλογή των χρωμάτων, λευκού και ερυθρού που κάλυπταν τα περισσότερα εξ αυτών, έχει ερμηνευθεί ως απόπειρα διάκρισης των αναθημάτων που αφιερώνονταν από άνδρες (ερυθρό) και γυναίκες (λευκό). Η θέση του εργαστηριού παραγωγής τους παραμένει άγνωστη έως σήμερα.
Η μοναδικότητα των κορινθιακών αναθημάτων σε συνδυασμό με την ισχυρή κορινθιακή παρουσία στις ελληνικές αποικίες της Ν. Ιταλίας και της Σικελίας, έχει συνδεθεί με την ανάθεση πήλινων ομοιωμάτων σε ετρουσκικά και ιταλιωτικά ιερά θεραπευτήρια, όπως αυτό της Diana Nemorensis στο Nemi της κεντρικής Ιταλίας, στους Veii, αλλά και το Ασκληπιείο στο νησί του Τίβερη. 

Σωκράτης Κουρσούμης

Ακολουθούν εικόνες από:
-το Ασκληπιείο:

































Πάνω από τη μη σταθερή, ενισχυμένη με αναλημματικότοιχίο και κολόνα, προεξοχή βράχου βρίσκεται το Ασκληπιείο:






















-και την Κρήνη Λέρνα και τον περιβάλλοντα χώρο της: