Saltar al conteníu

Monoceros

Esti artículu foi traducíu automáticamente y precisa revisase manualmente
De Wikipedia
L'Unicorniu
Monoceros

Carta celeste de la constelación del Unicorniu na qu'apaecen les sos principales estrelles.
Nomenclatura
Nome
n'asturianu		 L'Unicorniu
Nome
en llatín		 Monoceros
Xenitivu Monocerotis
Abreviatura Mon
Descripción
Introducida por Petrus Plancius
Superficie 481,6 graos cuadraos
1,167 % (posición 35)
Ascensión
reuta		 Ente 5 h 55,86 m
y 8 h 11,40 m
Declinación Ente -11,37° y 11,93°
Visibilidá Completa:
Ente 78° S y 78° N
Parcial:
Ente 78° N y 90° N
Númberu
d'estrelles		 138 (mv < 6,5)
Estrella
más brillante		 Beta Monocerotis (mv 3,74)
Oxetos
Messier		 1
Oxetos NGC 58
Oxetos
Caldwell		 4
Lluvies
de meteoros		 2 agües
Constelaciones
colindantes		 7 constelaciones
Meyor mes pa ver la constelación
Hora llocal: 21:00
Mes Febreru
[editar datos en Wikidata]

Monoceros (en griegu unicorniu) ye una constelación nel cielu nocherniegu ivernizu del hemisferiu norte, arrodiada por Orión al oeste, Xéminis al norte, el Can Mayor al sur y Hydra escontra l'este. Otres constelaciones estremeres son el Can Menor, Lepus y Puppis.

Carauterístiques destacables

[editar | editar la fonte]

La estrella más brillosa de la constelación ye α Monocerotis, una xigante naranxa asitiada a 144 años lluz. β Monocerotis constitúi una estrella múltiple que puede ser resuelta con un pequeñu telescopiu. William Herschel afayó la so multiplicidá en 1781 y describir como «una de les más belles visiones nel cielu».[1] Ta integrada por trés estrelles blancu-azulaes casi idéntiques, siendo'l rellumu conxuntu del sistema (+3,74) cimeru al de α Monocerotis.

La constelación contién delles variables de gran interés. Asina, S Monocerotis (15 Monocerotis) ye un sistema binariu masivu compuestu por dos estrelles bien calientes —de tipu espectral O7V y O9.5V— con un periodu orbital de 25 años.[2] Nesti sentíu, la llamada Estrella de Plaskett (HD 47129) ye ún de los sitemas binarios más masivos que se conocen: caúna de les componentes puede algamar una masa cercano a 50 mases solares.[3] R Monocerotis ye tamién una masiva pero bien nuevu estrella T-Tauri que se topa asitiada nel estremu de la nebulosa mista d'emisión y reflexón NGC 2261, conocida tamién como «Nebulosa variable de Hubble». Coles mesmes, V700 Monocerotis (MWC 147) ye una nueva estrella Herbig Be qu'inda nun entró na secuencia principal y ta en fase d'acreción.[4] Pela so parte, V838 Monocerotis ye una superxigante colorada qu'en 2002 sufrió un importante estallíu que'l so orixe nun ye bien conocíu.[5]

Monoceros cunta con delles estrelles con planetes estrasolares: HD 52265 ye una nana mariella de tipu G0V con un planeta de masa igual o mayor a la de Xúpiter, ente que HD 46375 ye una binaria, alredor de que la so componente principal muévese un planeta que completa la so órbita cada 72,6 hores.[6]

Cerca de la llende con Can Mayor atópase'l cúmulu abiertu M50, afayáu en 1772 por Charles Messier, anque probablemente foi afayáu con anterioridá pol astrónomu italianu Giovanni Cassini.[7] La Nebulosa Roseta —que recibe diverses designaciones NGC como 2237, 2238, 2239 y 2246— ye una rexón HII grande y esférica; el cúmulu abiertu NGC 2244 (Caldwell 50) ta estrechamente acomuñáu con esta nebulosa, siendo los sos dos estrelles principales de tipu espectral O.

Per otra parte, la designación NGC 2264 entiende dos oxetos distintos: el cúmulu abiertu conocíu como Cúmulu Árbol Navidiegu y la Nebulosa del Conu. Otros dos oxetos, el Cúmulu Acopo de Nieve y la Nebulosa Piel de Foín, tamién tán englobados dientro de NGC 2264.[8] Otres nebuloses en Monoceros son la Nebulosa Rectángulo Coloráu, protonebulosa planetaria afayada en 1973 en que'l so centru asitiar una estrella binaria, y NGC 2346, nebulosa planetaria con forma de caparina.

Estrelles principales

[editar | editar la fonte]
Nebulosa NGC 2261 allumada por R Monocerotis, na parte inferior de la imaxe.
Imaxe de V838 Monocerotis y la so ecu de lluz llograda pol Telescopiu espacial Hubble el 17 d'avientu de 2002 (NASA/ESA).