Ir al contenido

-bilis

De Wikcionario, el diccionario libre
-bilis
clásico (AFI) /ˈbi.lis/
eclesiástico (AFI) /ˈbi.lis/
silabación bi-lis
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima i.lis

Etimología 1

[editar]

De origen incierto. Tal vez del protoindoeuropeo *bel-o- ("fuerza", "poder") > dēbilis.

Sufijo

[editar]
1
Forma adjetivos, generalmente a partir de verbos, denotando habilidad:[1] que la acción es posible. En castellano: -ble (-able, -ible).
  • Ejemplo: nōbilis, stabilis, volūbilis, etc.
  • Ejemplo: amābilis, arābilis, notābilis, etc.
  • Ejemplo: dēlēbilis, discrēbilis, explēbilis, etc.
  • Ejemplo: infinībilis, nūtrībilis, partībilis, etc.
  • Ejemplo: ūtibilis, rīsibilis, regibilis, pero lūcibilis (de luceō, -ēre), terribilis (de terreō, -ēre).

Declinación

[editar]
Declinación de -bilis, -bilis, -bile  tipo: tercera declinación, dos terminaciones [▲▼]
Singular
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m. -bilis f. -bilis n. -bile
Genitivo m. -bilis f. -bilis n. -bilis
Dativo m. -bilī f. -bilī n. -bilī
Acusativo m. -bilem f. -bilem n. -bile
Ablativo m. -bilī f. -bilī n. -bilī
Vocativo m. -bilis f. -bilis n. -bile
Plural
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m. -bilēs f. -bilēs n. -bilia
Genitivo m. -bilium f. -bilium n. -bilium
Dativo m. -bilibus f. -bilibus n. -bilibus
Acusativo m. -bilīs, -bilēs f. -bilīs, -bilēs n. -bilia
Ablativo m. -bilibus f. -bilibus n. -bilibus
Vocativo m. -bilēs f. -bilēs n. -bilia

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.