Aller au contenu

arvoitus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.

Étymologie

[modifier le wikicode]
Étymologie manquante ou incomplùte. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif arvoitus arvoitukset
Génitif arvoituksen arvoitusten
arvoituksien
Partitif arvoitusta arvoituksia
Accusatif arvoitus [1]
arvoituksen [2]
arvoitukset
Inessif arvoituksessa arvoituksissa
Illatif arvoitukseen arvoituksiin
Élatif arvoituksesta arvoituksista
Adessif arvoituksella arvoituksilla
Allatif arvoitukselle arvoituksille
Ablatif arvoitukselta arvoituksilta
Essif arvoituksena arvoituksina
Translatif arvoitukseksi arvoituksiksi
Abessif arvoituksetta arvoituksitta
Instructif — arvoituksin
Comitatif — arvoituksine- [3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complĂ©ment d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complĂ©ment d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives Ă  n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impĂ©rative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impĂ©rative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne arvoitukseni arvoituksemme
2e personne arvoituksesi arvoituksenne
3e personne arvoituksensa

arvoitus \ˈɑr.ʋoi.tus\

  1. Devinette, énigme, mystÚre, secret.
    • Turun varhaisvaiheet ovat vielĂ€ arvoitus.
      Les débuts de Turku sont encore un mystÚre. Les débuts de Turku gardent encore leur secret.

Apparentés étymologiques

[modifier le wikicode]

Forme de nom commun

[modifier le wikicode]

arvoitus \ˈɑrʋoitus\

  1. Accusatif II singulier de arvoitus.