conciliar

Galego

conciliar¹

• Etimoloxía: do latín conciliāre.

• Pronuncia: /kon.θiˈljaɾ/ ou /kon.siˈljaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

conciliar

1. Poñer en harmonía cousas, intereses, calidades, posturas ou tendencias que se manifestan como diferentes, contrarias ou difíciles de combinar.
   • Sinónimos: harmonizar, irmandar, conxunguir, compatibilizar, compaxinar
   • Antónimos: contrapoñer, contrapor, opoñer, enfrontar, incompatibilizar
   • Termos relacionados: conciliación, harmonía, compatibilidade, acordo, equilibrio
   • Exemplo: Na súa obra conciliaba a expresividade coa espontaneidade.
     
     
   • Exemplo: Resultou difícil conciliar os intereses de tanta xente.
     
     
2. Facer que dúas ou máis persoas, grupos ou partes se poñan de acordo ou deixen de estar enfrontadas.
   • Sinónimos: avir, reconciliar, amigar, arranxar, poñer de acordo
   • Antónimos: enfrontar, separar, enemistar, indispor, dividir
   • Termos relacionados: conciliación, acordo, paz, reconciliación, mediación
   • Exemplo: O xuíz conseguiu conciliar as dúas partes.
     
     
   • Exemplo: O pai conciliou os fillos e fixo que achegasen as súas posturas.
     
     
3. Facer que alguén obteña, gañe ou consiga algo, especialmente favor, simpatía, apoio ou boa disposición.
   • Sinónimos: granxear, gañar, atraer, captar, procurar
   • Antónimos: perder, afastar, desagradar, indispor
   • Termos relacionados: favor, simpatía, apoio, benevolencia, disposición
   • Exemplo: A súa intervención concilioulle a simpatía do auditorio.
     
     
   • Exemplo: A súa actitude tranquila concilioulle o respecto dos presentes.
     
     

Verbo pronominal

conciliarse

1. Poñerse en harmonía cousas, posturas, intereses ou tendencias que se manifestaban como diferentes, contrarias ou difíciles de combinar.
   • Sinónimos: harmonizarse, irmandarse, conxunguirse, compatibilizarse, acomodarse
   • Antónimos: contrapoñerse, contraporse, opoñerse, incompatibilizarse, enfrontarse
   • Termos relacionados: conciliación, harmonía, compatibilidade, equilibrio, acordo
   • Exemplo: Conciliáronse as distintas posturas.
     
     
   • Exemplo: Os distintos posicionamentos conciliáronse, pero non houbo un acordo xeral.
     
     
2. Poñerse de acordo dúas ou máis persoas, grupos ou partes que estaban enfrontadas.
   • Sinónimos: amigarse, arranxarse, avirse, facer as paces, reconciliarse
   • Antónimos: enfrontarse, enemistarse, separarse, indispoñerse
   • Termos relacionados: acordo, paz, reconciliación, mediación, entendemento
   • Exemplo: Os irmáns, de pequenos, peléxanse todos os días, pero antes ou despois sempre acaban conciliándose.
     
     
   • Exemplo: Por fin me conciliei con Iria; non podo crer que nos enfadásemos por semellante parvada.
     
     
3. Volver ser amiga unha persoa doutra ou doutras coas que deixara de selo.
   • Sinónimos: amigarse, arranxarse, avirse, facer as paces, reconciliarse
   • Antónimos: enemistarse, enfrontarse, romper, distanciarse
   • Termos relacionados: amizade, reconciliación, perdón, paz, desavinza
   • Exemplo: Despois de moitos anos sen falarse, acabaron por conciliarse.
     
     
   • Exemplo: Concilieime con ela antes de marchar.
     
     

Locución verbal

conciliar o sono

1. Comezar a durmir.
   • Sinónimos: prender no sono, prender o sono, adormecer
   • Antónimos: desvelarse, non durmir, permanecer esperto
   • Termos relacionados: sono, durmir, adormecemento, desvelo
   • Exemplo: Cústalle conciliar o sono.
     
     

Observacións

• Nos sentidos de harmonizar cousas, posturas ou intereses, conciliar pode alternar con harmonizar, compatibilizar, compaxinar, irmandar ou conxunguir, segundo o contexto.
• No sentido de poñer persoas de acordo ou facer que deixen de estar enfrontadas, pode alternar con reconciliar, avir, amigar ou arranxar.
• Non debe confundirse o verbo conciliar co adxectivo conciliar, relativo a un concilio.

Expresións relacionadas

• conciliar intereses
• conciliar o sono
• conciliar posicións
• conciliar posturas
• conciliar traballo e familia
• conciliar vida laboral e familiar
• conciliarse con
• acto de conciliación
• intento de conciliación

Termos relacionados

• conciliación
• conciliábel
• conciliable
• conciliado
• conciliada
• conciliador
• conciliadora
• conciliatorio
• conciliatoria
• conciliábulo
• concilio
• conciliarismo
• harmonizar
• harmonizarse
• irmandar
• irmandarse
• compatibilizar
• compatibilizarse
• compaxinar
• conxunguir
• avir
• avirse
• amigar
• amigarse
• arranxar
• arranxarse
• reconciliar
• reconciliarse
• granxear
• gañar
• enfrontar
• enfrontarse
• contrapoñer
• contrapoñerse
• contrapor
• contraporse

Traducións

1. Poñer en harmonía cousas, intereses ou posturas

Catalán: conciliar (ca), harmonitzar (ca), compatibilitzar (ca) Alemán: vereinbaren (de), in Einklang bringen (de), harmonisieren (de) Inglés: reconcile (en), harmonize (en), make compatible (en) Castelán: conciliar (es), armonizar (es), compatibilizar (es) Francés: concilier (fr), harmoniser (fr), rendre compatible (fr)

Italiano: conciliare (it), armonizzare (it), rendere compatibile (it) Portugués: conciliar (pt), harmonizar (pt), compatibilizar (pt) Ruso: согласовывать (ru), примирять (ru), гармонизировать (ru) Chinés: 调和 (zh), 协调 (zh), 使兼容 (zh)

2. Poñer de acordo persoas ou partes enfrontadas

Catalán: conciliar (ca), reconciliar (ca), avenir (ca) Alemán: versöhnen (de), vermitteln (de), aussöhnen (de) Inglés: reconcile (en), mediate between (en), bring to an agreement (en) Castelán: conciliar (es), reconciliar (es), avenir (es) Francés: réconcilier (fr), concilier (fr), mettre d'accord (fr)

Italiano: conciliare (it), riconciliare (it), mettere d'accordo (it) Portugués: conciliar (pt), reconciliar (pt), pôr de acordo (pt) Ruso: примирять (ru), согласовывать (ru), улаживать (ru) Chinés: 调解 (zh), 使和解 (zh), 使达成一致 (zh)

3. Facer que alguén obteña favor, simpatía ou apoio

Catalán: guanyar (ca), granjejar (ca), atreure (ca) Alemán: verschaffen (de), gewinnen (de), einbringen (de) Inglés: win (en), gain (en), earn (en) Castelán: granjear (es), ganar (es), atraer (es) Francés: gagner (fr), attirer (fr), valoir (fr)

Italiano: procurare (it), guadagnare (it), attirare (it) Portugués: granjear (pt), ganhar (pt), atrair (pt) Ruso: завоевывать (ru), приобретать (ru), снискивать (ru) Chinés: 赢得 (zh), 获得 (zh), 博得 (zh)

Pronominal. Conciliarse

Catalán: conciliar-se (ca), reconciliar-se (ca), avenir-se (ca) Alemán: sich versöhnen (de), sich einigen (de), sich in Einklang bringen lassen (de) Inglés: be reconciled (en), reconcile (en), make peace (en) Castelán: conciliarse (es), amistarse (es), reconciliarse (es) Francés: se réconcilier (fr), se concilier (fr), s'accorder (fr)

Italiano: riconciliarsi (it), conciliarsi (it), mettersi d'accordo (it) Portugués: conciliar-se (pt), reconciliar-se (pt), fazer as pazes (pt) Ruso: примиряться (ru), согласовываться (ru), мириться (ru) Chinés: 和解 (zh), 调和 (zh), 达成一致 (zh)

Locución. Conciliar o sono

Catalán: agafar el son (ca), adormir-se (ca) Alemán: einschlafen (de), Schlaf finden (de) Inglés: fall asleep (en), get to sleep (en) Castelán: conciliar el sueño (es), dormirse (es) Francés: s'endormir (fr), trouver le sommeil (fr)

Italiano: prendere sonno (it), addormentarsi (it) Portugués: conciliar o sono (pt), adormecer (pt) Ruso: засыпать (ru), уснуть (ru) Chinés: 入睡 (zh), 睡着 (zh)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	conciliar
Xerundio	conciliando
Participio	conciliado, conciliada, conciliados, conciliadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	concilio	concilias	concilia	conciliamos	conciliades	concilian
	Copretérito	conciliaba	conciliabas	conciliaba	conciliabamos	conciliabades	conciliaban
	Pretérito	conciliei	conciliaches	conciliou	conciliamos	conciliastes	conciliaron
	Antepretérito	conciliara	conciliaras	conciliara	conciliaramos	conciliarades	conciliaran
	Futuro	conciliarei	conciliarás	conciliará	conciliaremos	conciliaredes	conciliarán
	Pospretérito	conciliaría	conciliarías	conciliaría	conciliariamos	conciliariades	conciliarían
Modo Subxuntivo	Presente	concilie	concilies	concilie	conciliemos	conciliedes	concilien
	Pretérito	conciliase	conciliases	conciliase	conciliásemos	conciliásedes	conciliasen
	Futuro	conciliar	conciliares	conciliar	conciliarmos	conciliardes	conciliaren
Modo Imperativo	Afirmativo		concilia	concilie1	conciliemos	conciliade	concilien1
	Negativo		concilies	concilie1	conciliemos	conciliedes	concilien1
Infinitivo conxugado		conciliar	conciliares	conciliar	conciliarmos	conciliardes	conciliaren

1 Vostede(s)

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para conciliar.

• «conciliar» no DIGALEGO, Ir Indo.

conciliar²

• Etimoloxía: do latín conciliāris, derivado de concilium, 'concilio'.

• Pronuncia: /kon.θiˈljaɾ/ ou /kon.siˈljaɾ/ (AFI)

Adxectivo

conciliar (sg: conciliar; pl: conciliares)

1. Relativo ou pertencente a un concilio, emanado del ou conforme ás súas decisións.
   • Termos relacionados: concilio, conciliarismo, conciliábulo, asemblea, bispo
   • Exemplo: Os bispos non acudiron á asemblea conciliar.
     
     
   • Exemplo: O documento conciliar foi aprobado por ampla maioría.
     
     

Termos relacionados

• concilio
• conciliarismo
• conciliábulo
• concilio ecuménico
• asemblea conciliar
• decreto conciliar

Traducións

Adxectivo. Relativo ou pertencente a un concilio

Catalán: conciliar (ca) Alemán: konziliar (de) Inglés: conciliar (en) Castelán: conciliar (es) Francés: conciliaire (fr)

Italiano: conciliare (it) Portugués: conciliar (pt) Ruso: соборный (ru) Chinés: 会议的 (zh), 公会议的 (zh)

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para conciliar.

• «conciliar» no DIGALEGO, Ir Indo.