Charles Barkley
| Charles Barkley | ||||
|---|---|---|---|---|
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Charles Wade Barkley | |||
| Bijnaam | Chuck Sir Charles The Round Mound of Rebound | |||
| Geboortedatum | 20 februari 1963 | |||
| Geboorteplaats | Leeds, Alabama | |||
| Lengte | 198 cm | |||
| Positie | Power forward / Small forward | |||
| Collegeteams | ||||
| 1981-1984 | Auburn Tigers | |||
| NBA Draft | ||||
| Gedraft in | 1984 | |||
| Draftronde | 1 | |||
| Draftpick | 5 | |||
| Gedraft door | Philadelphia 76ers | |||
| Clubs | ||||
| Seizoen 1984–1992 1992–1996 1996–2000 |
Club | |||
| Officiële website | ||||
| ||||
Charles Wade Barkley (Leeds, 20 februari 1963) is een Amerikaanse voormalig basketbalspeler. Hij is erkend als een van de meest dominante power forwards in de geschiedenis van de NBA. Hij behoort tot de 50 beste NBA-spelers aller tijden en was lid van het Amerikaanse "Dream Team" dat in 1992 en 1996 goud veroverde op de Olympische Spelen. Daarnaast werd hij in 1993 uitgeroepen tot NBA Most Valuable Player. In 2006 werd Barkley ingewijd in de Basketball Hall of Fame.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Jeugd
[bewerken | brontekst bewerken]Als junior op de middelbare school was Barkley slechts 1,78 m groot. Later werd Barkley 1,93m en dat hielp hem naar een plek in de startende vijf van het eerste team van de school. Hij leidde zijn team naar de halve finale (state semifinals) met gemiddelden van 19,1 punten en 17,9 rebounds per wedstrijd. Ondanks zijn goede spel, werd Barkley nooit opgemerkt door scouts van het collegebasketbal. Pas in de halve finales werd hij opgemerkt doordat hij 26 punten scoorde tegen Alabama's beste speler, Bobby Lee Hurt. Zo werd Barkley dan toch opgepikt door de Auburn Tigers van de Auburn University. Hij studeerde drie jaar aan de Auburn. Barkley blonk uit als speler en leidde de SEC in rebounding elk jaar. Tijdens zijn collegecarrière speelde hij als center, ook al was hij kleiner dan een gemiddelde center. Hij werd lid van het Auburn's All-Century team en zette het Auburn record voor schotpercentage op 62,6 procent. Hij ontving talrijke onderscheidingen, waaronder Southeastern Conference Player of the Year in 1984, drie All-SEC selecties en een Second Team All-American selectie. Toen hij bij Auburn speelde waren zijn gemiddelden 14,8 punten, 9,6 rebounds, 1,6 assists en 1,7 shotblocks per wedstrijd.
NBA-debuut en 7 seizoenen bij de Philadelphia 76ers
[bewerken | brontekst bewerken]
Barkley stelde zich in 1984 kandidaat voor voor de NBA Draft. Hij werd als vijfde in de eerste ronde geselecteerd door de Philadelphia 76ers.[1] Hij kwam terecht in een ervaren team dat oa. bestond uit Julius Erving, Moses Malone en Maurice Cheeks, waarmee Philadelphia in 1983 nog de NBA-titel had behaald. Barkley kreeg onder de vleugels van Moses Malone zijn gewicht onder controle. Bij het overlijden van Moses Malone in 2015 onderstreepte Barkley het belang van Malone tijdens zijn eerste NBA-jaren.[2] Met zijn gemiddeldes van 14,0 punten en 8,6 rebounds per wedstrijd werd Barkley gekozen in het All-Rookie Team. In de playoffs haalden de Sixers de Eastern Conference-finale In deze finale werden ze in vijf wedstrijden verslagen door de Boston Celtics. Ook in zijn tweede seizoen (1985/86) maakte Barkley vooruitgang en werd hij met 12,8 rebounds per wedstrijd de beste rebounder van de Sixers. Als basisspeler zorgde hij mee voor een nieuwe kwalificatie van Philadelphia voor de playoffs, waarin ze in de halve finale van de Eastern Conference werden uitgeschakeld door de Milwaukee Bucks. Barkley werd verkozen voor het All-NBA Second Team.
Nadat Malone voor aanvang van het seizoen 1986/87 was vertrokken naar de Washington Bullets wierp Barkley zich steeds meer op als de leider van de Sixers. Dankzij een gemiddelde van 23 punten en 14,6 rebounds per wedstrijd, het beste gemiddelde in de NBA voor dit seizoen, werd Barkley in 1987 een eerste keer geselecteerd voor het NBA All-Star Game. Barkley is de kleinste speler in de geschiedenis van de NBA die een seizoen kon afsluiten als beste rebounder.[3] Tevens werd hij opnieuw gekozen voor het All-NBA Second Team. Ondanks de sterke statistieken van Barkley sneuvelde Philadelphia in de eerste ronde van de playoffs opnieuw tegen de Milwaukee Bucks. Na dit seizoen beëindigde Julius Erving zijn loopbaan waardoor Barkley nog meer dan voorheen de sterkhouder van de Sixers werd. In het seizoen 1987/88 speelde Barkley 80 wedstrijden, maar het was ook zijn meest productieve seizoen uit zijn loopbaan met een gemiddelde van 28,3 punten per wedstrijd. Desondanks kon Barkley zich met Philadelphia niet kwalificeren voor de playoffs. Individiueel werd hij wel opnieuw geselecteerd voor het NBA All-Star Game en werd hij verkozen in het All-NBA First Team. Ook het daaropvolgende seizoen 1998/89 kende een ietwat gelijkaardig verloop: dankzij sterke statistieken speelde Barkley opnieuw mee in het All-Star Game. Dit keer kon Philadelphia zich wel kwalificeren voor de playoffs maar in de eerste ronde waren de