Baltika

Baltika[1][2], rzadziej także Bałtyka[3] (ang. Baltica) – paleokontynent, powstały w proterozoiku, później w składzie większych paleokontynentów, od przełomu prekambru i kambru ponownie niezaleźny, od ordowiku znów połączony z innymi paleokontynentami. Obecnie stanowi północno-wschodnią część Europy.
Położenie
[edytuj | edytuj kod]
Baltika zajmuje obszar ograniczony w przybliżeniu strefą szwu transeuropejskiego na zachodzie, Uralem na wschodzie oraz Morzem Północnym i Oceanem Arktycznym od północy[4]. Jej centralną częścią jest kraton wschodnioeuropejski, jednak inne elementy zostały dołączone do kratonu wzdłuż brzegów paleokontynentu[5].
Dzieje geologiczne Baltiki
[edytuj | edytuj kod]
Prekambr
[edytuj | edytuj kod]Baltika powstała w proterozoiku wskutek połączenia się trzech kratonów: Fennoskandii, Sarmacji i Wołgo-Uralii. Miało to miejsce około 1,7–1,4 miliarda lat temu (Ga). Około 1,1–0,9 Ga temu Baltika weszła w skład superkontynentu Rodinii. Wydarzenia z tym związane określa się mianem orogenezy swekonorweskiej[6]. Około 0,6 Ga, w wyniku riftingu Rodinii, Baltika ponownie stała się niezależnym kontynentem[2]. Pod sam koniec neoproterozoiku do Baltiki dołączył się obszar gór Timan[5].
Paleozoik
[edytuj | edytuj kod]W ordowiku Baltika zderzyła się z mikrokontynentem Awalonii (dokładniej wschodnią Awalonią). Zamknięciu uległ wtedy Ocean Tornquista[2]. Intensywność związanej z tym wydarzeniem orogenezy (ang. Shelveian orogeny)[7] była stosunkowo niewielka[4].

W sylurze Baltika–Awalonia zderzyła się z paleokontynentem Laurencji. W wyniku zamknięcia oceanu Iapetus powstały kaledonidy. Powstały wtedy kontynent nosi nazwę Eurameryki, Laurosji lub kontynentu oldredowego[4].
Na przełomie karbonu i permu Eurameryka – a dokładniej jej wschodnia część, czyli Baltika – zderzyła się z Kazachstanią i Syberią. Wydarzenia te określa się mianem orogenezy uralskiej. Nowopowstały kontynent to Laurazja[4].
Ruchy Baltiki w paleozoiku
[edytuj | edytuj kod]W kambrze Baltika znajdowała się mniej więcej na paleoszerokości geograficznej 60°S. Od tego czasu nieustannie przesuwa się ku północy. W ordowiku była mniej więcej na 30°S, a na przełomie syluru i dewonu – na równiku[4].
Oprócz przesuwania się ku północy Baltika podlegała także rotacji w kierunktu odwrotnym do ruchu wskazówek zegara, w wyniku której brzeg paleokontynentu, odpowiadający strefie Tornquista, który w kambrze był brzegiem północnym, w sylurze stał się brzegiem południowym[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Włodzimierz Mizerski, Geologia kontynentów, Wyd. 2. zm, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2015, ISBN 978-83-01-18271-7.
- 1 2 3 4 Marek Narkiewicz, Geologiczna historia Polski, Wydanie 1, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2020, ISBN 978-83-235-4258-2, OCLC 1164120435.
- ↑ Jolanta Pacześna, Ryszard Habryn, Monika Jachowicz-Zdanowska, Ewa Krzemińska, EDIAKAR, Tadeusz Peryt (red.), Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytutu Badawczy, 2026, DOI: 10.7306/isbn.9788368623864.pp.5586, ISBN 978-83-68623-86-4.
- 1 2 3 4 5 Trond H. Torsvik, Leonard Robert Morrison Cocks, Earth history and palaeogeography, Cambridge: Cambridge university press, 2017, ISBN 978-1-107-10532-4.
- 1 2 L. Robin M. Cocks, Trond H. Torsvik, Baltica from the late Precambrian to mid-Palaeozoic times: The gain and loss of a terrane's identity, „Earth-Science Reviews”, 72 (1-2), 2005, s. 39–66, DOI: 10.1016/j.earscirev.2005.04.001 [dostęp 2026-07-11] (ang.).
- ↑ S.V. Bogdanova i inni, The East European Craton (Baltica) before and during the assembly of Rodinia, „Precambrian Research”, 160 (1-2), 2008, s. 23–45, DOI: 10.1016/j.precamres.2007.04.024 [dostęp 2026-07-11] (ang.).
- ↑ P. Toghill, The Shelveian event, a late Ordovician tectonic episode in Southern Britain (Eastern Avalonia), „Proceedings of the Geologists' Association”, 103 (1), 1992, s. 31–35, DOI: 10.1016/S0016-7878(08)80196-4 [dostęp 2026-07-11] (ang.).