Karl Wolff

Karl Wolff

Karl Friedrich Otto Wolff

Karl Wolff, 1937
SS-Obergruppenfuhrer
Data i miejsce urodzenia	13 maja 1900 Darmstadt
Data i miejsce śmierci	15 lipca 1984 Rosenheim
Przebieg służby
Lata służby	1917–1920 1931–1945
Siły zbrojne	Armia Cesarstwa Niemieckiego Freikorps Schutzstaffel Waffen-SS
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, II wojna światowa
Odznaczenia

Karl Friedrich Otto Wolff (ur. 13 maja 1900 w Darmstadt, zm. 15 lipca 1984 w Rosenheim) – niemiecki zbrodniarz wojenny w stopniu Obergruppenführera, organizator deportacji Żydów do obozu zagłady w Treblince, od 1943 Najwyższy Dowódca SS i Policji we Włoszech.

Życiorys

Jego ojciec, dr Carl Wolff, był sędzią. Karl Wolff walczył od kwietnia 1917 roku jako szeregowy (potem podoficer) w 115 Pułku Piechoty podczas I wojny światowej i otrzymał Krzyż Żelazny I klasy. Pod koniec 1917 awansował na porucznika. Następnie wstąpił do Freikorpsów, w których służył do 1920 roku. Później rozpoczął dwuletnią praktykę we frankfurckim banku Bethman Bank, po czym przeniósł się do Monachium, gdzie pracował dla Deutsche Banku. W 1924 roku natomiast rozpoczął pracę w firmie Annoncen-Expedition Walther von Danckelmann, która zajmowała się tworzeniem ogłoszeń do gazet, rok później sam założył firmę o takim profilu działalności. W 1931 stał się członkiem NSDAP i SS, a w lipcu 1933 został adiutantem Heinricha Himmlera, co oznaczało, iż formalnie był numerem 2 w ramach SS. W 1936 roku wybrano go na deputowanego do Reichstagu. W 1939 otrzymał Złotą Odznakę Partyjną NSDAP. W tym też roku został oficerem łącznikowym Himmlera przy Adolfie Hitlerze. W SS szybko awansował, osiągając już w 1937 roku stopień SS-Gruppenführera.

Po wybuchu II wojny światowej kierował Osobistym Sztabem Himmlera i odgrywał ważną rolę w działalności SS. Ułatwił m.in. deportację Żydów do obozu zagłady w Treblince, zapewniając swoją interwencją większą liczbę pociągów, których użyto następnie do wywózki Żydów. Od jesieni 1943 sprawował stanowisko gubernatora wojskowego oraz wyższego dowódcy SS i Policji w północnych Włoszech. Był także przedstawicielem III Rzeszy przy marionetkowym rządzie Benito Mussoliniego. Po wojnie Wolff twierdził, że Adolf Hitler rozkazał mu nawet porwanie papieża Piusa XII (operacja Rabat), lecz on sam, opóźniając akcję, miał doprowadzić do jej zaniechania. W marcu 1945 roku prowadził rozmowy pokojowe ze Stanami Zjednoczonymi, którego przedstawicielem był Allen Dulles, rozmowy te przerwano na skutek sprzeciwu Związku Radzieckiego. W kwietniu 1945 negocjował z aliantami poddanie wojsk niemieckich w północnych Włoszech.

Po zakończeniu wojny sąd denazyfikacyjny skazał Wolffa w 1948 roku na karę 5 lat pozbawienia wolności, później zmniejszoną do 4 lat. Po wyjściu na wolność pracował jako dyrektor agencji reklamowej.

W 1962 roku zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej, udzielając wywiadu niemieckiej gazecie w związku z toczącym się w Izraelu procesem Adolfa Eichmanna. Aresztowano go w styczniu 1962 roku i postawiono zarzut współudziału w zamordowaniu 800 tysięcy Żydów w komorach gazowych Treblinki. Mimo, że był jednym z najwyższych stopniem oficerów SS, usiłował przekonać sędziów, iż nie wiedział o obozach zagłady. 30 września 1964 roku skazano go na karę 15 lat pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat. Pod koniec sierpnia 1969 roku został warunkowo zwolniony na okres jednego roku z powodu „choroby uniemożliwiającej odbywanie kary”. Następnie corocznie przechodził badania lekarskie w celu przedłużenia okresu zawieszenia kary aż do 1974 roku, kiedy stwierdzono, iż ze względu na zły stan zdrowia fizycznego i psychicznego nie należy się spodziewać odzyskania zdolności do odbycia kary przez skazanego. Zmarł po ciężkiej chorobie w szpitalu w Rosenheim 15 lipca 1984 roku.

Bibliografia

• Charles Hamilton: Leaders & Personalities of the Third Reich, Vol. 1. R.. James Bender Publishing, 1984. ISBN 0-912138-27-0. (ang.).
• Tadeusz Konecki: Labirynt dezinformacji w drugiej wojnie światowej. Od Compiegne 22 czerwca 1940 roku do hasła Dortmund 22 czerwca 1941 roku. Warszawa: 2007. ISBN 978-83-05-13506-1.
• Dan Kurzman: A Special Mission: Hitler's Plot to Seize the Vatican and Kidnap Pope Pius XII. Da Capo Press, 2007. ISBN 978-0-306-81468-69. (ang.).
• Jochen von Lang: Top Nazi: SS General Karl Wolff. New York: Enigma Books, 2013. ISBN 978-1-936274-52-9. (ang.).
• Kerstin von Lingen: Allen Dulles, the OSS, and Nazi War Criminals: The Dynamics of Selective Prosecution. New York: Cambridge University Press, 2013. ISBN 978-1-107-02593-6. (ang.).
• Adrian Weale: Army of Evil: A History of the SS. New York; Toronto: NAL Caliber (Penguin Group), 2012. ISBN 978-0-451-23791-0. (ang.).
• Robert Wistrich: Who's Who In Nazi Germany. New York: Routledge, 2001. ISBN 978-0-415-11888-0. (ang.).
• Christian Zentner, Friedemann Bedürftig: The Encyclopedia of the Third Reich. New York: Da Capo Press, 1997. ISBN 978-0-3068079-3-0. (ang.).