Nadchlorany
Wygląd
|
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||
| Wzór chemiczny |
ClO4− | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
ClO4 | ||||||||||||
| Masa molowa |
99,45 g/mol | ||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| |||||||||||||
Nadchlorany, w systemie Stocka: chlorany(VII) – związki chemiczne, sole lub estry kwasu nadchlorowego. Nadchlorany nieorganiczne otrzymywane są w wyniku prażenia lub anodowego utleniania chloranów. Mają właściwości utleniające.
Podczas prażenia chloranów przebiega reakcja dysproporcjonowania.
Większość nadchloranów jest dobrze rozpuszczalna w wodzie, jedynie nadchlorany potasu, amonu, rubidu i cezu wykazują mniejszą rozpuszczalność, co wykorzystuje się podczas analizy odpowiednich kationów.
Gleba na Marsie zawiera ok. 0,5–1% zawartości nadchloranów. Według eksperymentów Uniwersytety w Edynburgu takie stężenie jest tak toksyczne, że zabija bakterie w ok. 60 sekund[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dariusz Jemielniak, Mars to raj, ale tylko dla robotów, „Nowa Fantastyka”, 10 (517), październik 2025, s. 16, ISSN 0867-132X.