heuj

ภาษาจ้วง

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *χeːwꟲ; ร่วมเชื้อสายกับไทย เขี้ยว, คำเมือง ᨡ᩠᩶ᨿᩅ (ข‍้ยว), อีสาน แข่ว หรือ แข้ว, ลาว ແຂ້ວ (แข้ว), ไทใหญ่ ၶဵဝ်ႈ (เข้ว), อาหม 𑜁𑜢𑜈𑜫 (ขิว์)

การออกเสียง

(จ้วงมาตรฐาน) ไอพีเอ^{(อธิบาย)}: /heːu˥/

• เลขวรรณยุกต์: heu³
• การแบ่งพยางค์: heuj

คำนาม

heuj (รูปสะกด ค.ศ. 1957–1982 heuз)

1. ฟัน, เขี้ยว