Sztuka pakowania

Od czwartej klasy podstawówki przez kilka kolejnych lat połowę każdych wakacji spędzałam w lesie, na obozach harcerskich. Z roku na rok moja wiedza o harcerskich wyjazdach rosła i mogłam konkurować z największymi wyjadaczami 'konkurencji' pakowania. Była to przez nikogo nie nazywana konkurencja, po prostu każdy wiedział, że na wyjazd trzeba spakować się w jak najmniejszy plecak. Chłopcy zwykle rezygnowali z zabierania czystej bielizny na każdy dzień, jednak ja jako reprezentantka płci pięknej musiałam nauczyć się sztuczek, które pomagały w ograniczeniu objętości bagażu bez rezygnacji z potrzebnych rzeczy. Sprawą honoru jest dla mnie spakowanie się odpowiednio na wyjazd dlatego wszystko dokładnie już zaplanowałam. Wszelkie moje pomysły i porady dotyczące tego procesu twórczego (czasem potrzeba sporo kreatywności by wszystko pomieścić) umieszczam w nieco chaotycznych punktach.

• Stwórz listę !Listy pomagają się odnaleźć zawsze. Najlepiej zrób to już na miesiąc przed wyjazdem. Na liście zapisz wszystko co chcesz zabrać ze sobą (weź pod uwagę warunki pogodowe panujące w mieście, w którym masz mieszkać oraz ewentualne wskazówki host family). Im bardziej szczegółowa lista tym lepiej - nie bój się zapisać, które dokładnie pary spodni chcesz ze sobą zabrać zamiast jedynie wpisywać ich ilość. Moja lista powstawała w ciągu kilku dni (dobrze nosić ją przy sobie tak by w każdym momencie można było coś dopisać). Druga lista zawierała rzeczy, które znalazły się na liście 'DO ZABRANIA' ale nie znajdowały się w moim mieszkaniu, była to lista 'DO KUPIENIA'. Przy tworzeniu tej listy warto zaplanować sobie ile maksymalnie funduszy jesteście w stanie przeznaczyć na każdą rzecz z listy - to pomoże Wam ogarnąć cały przedwyjazdowy budżet i pozwoli zaoszczędzić parę groszy - zapewne zmusi to Was do odwiedzenia większej ilości sklepów w celu porównania cen i znalezienia najlepszej okazji ale przy ogromie wydatków związanych z wyjazdem jest to na prawdę istotne.
• Pakuj się sukcesywnie !
  Na dwa tygodnie przed wylotem otwórz walizkę i połóż ją w swoim pokoju. Wrzucaj tam coś od czasu do czasu, np gdy kupisz prezenty to wrzuć je prosto do walizki, to samo rób z rzeczami, których nie planujesz już przed wyjazdem używać. To na prawdę pomaga ! Wiadomo, że większość z nas pakuje się na ostatnią chwilę a mając część rzeczy zgromadzoną w jednym miejscu jest znacznie łatwiej. Nie wychodźcie z założenia, że nie ma sensu rozpoczynać pakowania na dwa tygodnie przed wyjazdem.
• Roluj i odsysaj !
  Rolowanie to bez wątpienia najlepszy sposób postępowania z odzieżą, jest też bardzo pracochłonny ale zaoszczędza wiele miejsca i sprawia, że ubrania nie gniotą się. Jak to zrobić? To bardzo proste, wystarczy zwijać bardzo ciasno, jak naleśnika każde z ubrań. Jak zrobić sobie jeszcze więcej miejsca w walizce? Za pomocą worków próżniowych. Te cudeńka możecie kupić wszędzie (w supermarketach, Jysku, sklepach za 5 zł, na allegro a nawet w Saturnie) za zaledwie kilka złotych. Ważnym jest aby były to worki odsysane odkurzaczem - są znacznie bardziej efektywne niż te klasyczne.
• Nie przesadzaj z ilością !
  To chyba najtrudniejsze zadanie dla każdej z nas. Pamiętajcie jednak, że im więcej rzeczy weźmiecie ze sobą tym większy będziecie miały problem z zapakowaniem się przed powrotem. Nie przesadzajcie z ilością butów - to one są najcięższe. Najlepiej nie zabierać ubrań, których raczej nie nosimy ale 'mogą się przydać', nie łudź się, jeśli nie nosisz ich w Polsce to w USA też nie będziesz. Jeśli mimo wszystko chcesz zabrać ze sobą 5 par sandałów to znaczy, że pewnie jesteś zakupoholiczką.. skoro tak to tym bardziej nie zabieraj ze sobą wielu rzeczy - udajesz się do raju wyprzedaży :)
• Przede wszystkim wyluzuj !
  Podczas pakowania się pamiętaj, że nie jedziesz na obóz harcerski do lasu tylko do cywilizowanego miejsca. Jeśli zapomnisz czegoś ze sobą zabrać to zawsze będziesz mogła to kupić. Skup się więc na przedmiotach, które mają dla Ciebie jakąś wartość sentymentalną. Nie przejmuj się tym, że zapomniałaś trampek czy kremu pod oczy - będziesz przynajmniej miała pretekst by udać się na swoje pierwsze amerykańskie zakupy :)
• Rzeczy, które na pewno musisz zabrać.
  Każda z nas ma swoje indywidualne upodobania i potrzeby więc nie ma możliwości stworzenia listy uniwersalnej są jednak przedmioty, które wszystkie powinnyśmy umieścić na swojej liście.
  -przejściówka do gniazdka (do kupienia w sklepach typu Media Mark za ok 20 zł);
  -lekarstwa (minie chwila zanim poznamy swoje ulubione amerykańskie tabletki przeciwbólowe, dobrze więc mieć na początek te, których używamy obecnie, dobrze jest też zabrać sobie ziołowe tabletki uspokajające - mogą się przydać szczególnie w pierwszych dniach po przylocie);
  -ulubiona książka (nawet jeśli nie jesteś molem książkowym, to chyba fajnie mieć możliwość poczytania trochę w rodzimym języku będąc na obczyźnie).

To wszystkie mądrości, które na chwilę obecną przyszły mi do głowy. Ostateczną fazę pakowania mam przed sobą, jeśli przyniesie ona jakieś zaskakujące i potencjalnie przydatne wnioski to oczywiście się nimi z Wami podzielę. Powodzenia z pakowaniem !

Gifts for host family

Całkowicie nie wiem skąd ta ogromna popularność prezentów z rozmachem. Zrozumiałym dla mnie jest fakt, że z pustymi rękami pokazać się nie wypada nigdzie, jednak zauważyłam wśród wszystkich polskich au pair tendencję do przesadzania z ilością owych prezentów. Dla przykładu, poprzednia au pair mojej rodzinki (Ukrainka) przywiozła prezenty tylko dla dzieci - były to jakieś regionalne laleczki. Nie wiem czy to wynika z naszej kultury czy jest to zwyczajny trend, w każdym razie sama uległam szałowi zakupów i kupiłam trochę więcej niż 'coś symbolicznego'. Starałam się jednak kupić coś fajnego, zależało mi na czymś co nie zostanie po chwili rzucone w kąt i będzie użyteczne.

Dla host taty kupiłam wspaniały album wprowadzający w polską kulturę, historię oraz pokazujący piękno naszego państwa. Pisałam o nim w poprzednim poście dlatego nie będę się już powtarzać, powiem tylko, że gorąco go polecam (był opakowany w folię ale ciekawość zmusiła mnie do tego by ją zdjąć :)). 

Dla host mamy kupiłam tomik poezji Wisławy Szymborskiej w wersji polsko-angielskiej. Wprawdzie moim ulubionym poetą bez wątpienia jest Julian Tuwim, niestety jego wiersze nie doczekały się dobrego tłumaczenia na język angielski, stąd zdecydowałam się na naszą noblistkę. Do tego dokupiłam balsam oraz sól do kąpieli firmy Bielenda - jest to absolutnie moja ulubiona polska firma kosmetyczna. 

Dla młodszej dziewczynki, która ma 8 lat zdecydowałam się kupić przecudownego pluszowego zająca, który rzucił na mnie czar w sklepie z zabawkami oraz portfel.

Natomiast dla jedenastoletniej fanki Beatlesów kupiłam koszulkę tegoż zespołu. Planuję również dokupić do tego jakiś drobiazg - portfel/piórnik/notesik. 

Dla mojej Community Counsellor kupiłam symbolicznie balsam do ciała oraz olejek do kąpieli Bielendy.

Ciesze się bardzo, że udało mi się już prawie zakończyć przedwyjazdowe zakupy bo to właśnie one wywoływały we mnie największy stres. Następny post będzie dotyczył pakowania się, postaram się w nim podzielić z Wami wszelkimi znanymi mi w tym temacie mądrościami. Nie ukrywam jednak, że na samą myśl o tej czynności przechodzą mnie ciarki..

Wizowe mity, prezenty oraz przedwyjazdowa gorączka.

Nie wiem jak Wy ale ja naczytałam się wiele o okropnych wnioskach wizowych, wielu godzinach poświęconych na ich wypełnianie oraz złożoności całego procesu wizowego. Gdy więc otrzymałam długo wyczekiwaną przesyłkę z agencji, z przerażeniem zabrałam się do wypełniania 'papierów' wizowych. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że żadnych papierów do wypełnienia nie ma tylko jeden formularz i to w dodatku przez internet. Dwukrotnie zdarzyło mi się, że nie byłam pewna co w okienkach powinno się znaleźć, wtedy szybko rzuciłam okiem na instrukcję z agencji, która jest bardzo dokładna i rozwiała moje wątpliwości. Po wypełnieniu formularza zarejestrowałam się na stronie ambasady, wypełniłam bardzo krótki formularz, wpłaciłam pieniądze i w 35 minut od otrzymania przesyłki byłam już zapisana na rozmowę wizową. Na rozmowę czekać nie musiałam prawie wcale bo zapisując się w piątek wolny termin był na poniedziałek. W ambasadzie czekanie trochę trwało ponieważ w kolejce przede mną było 50 osób, za to rozmowa z konsulem trwała może ze 2 minuty, nie chciał ode mnie zupełnie nic, żadnych referencji, informacji dotyczących mojej host rodziny. Zostałam zapytana o idee programu au pair, moje doświadczenie z dziećmi oraz o znajomość moich praw w USA. Kiedy tylko zaczynałam odpowiadać na pytania, zostały one ucinane w połowie, tak jak gdyby dokądś się panu konsulowi spieszyło. Na koniec usłyszałam, że z pewnością będę bawiła się wspaniale w Stanach i ma nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Spotkanie było umówione na 10:00, o godzinie 11:05 opuściłam teren ambasady.. Dwa dni później odebrałam paszport z wizą. Być może miałam szczęście jeśli chodzi o terminy, jeśli mowa jednak o wszelkich formalnościach to na prawdę nie ma się czego bać (chętnie służę pomocą :))

Po otrzymaniu wizy mogłam spokojnie zabrać się za kompletowanie prezentów dla moich hostów :) Kiedy już nabędę wszystkie to się nimi pochwalę na dzień dzisiejszy jednak chciałam powiedzieć tylko o jednym prezencie. Większość z nas decyduje się na zakup albumu o Polsce, ja nie chciałam jednak, żeby był to album zwyczajny, przedstawiający Pałac Kultury, Zamek w Malborku, Wawel itd. Szukałam bardzo długo i znalazłam absolutnie wyjątkowy album. Jego autorem jest szwedzki fotograf, który 11 lat temu otrzymał zlecenie na zdjęcia Polski do artykułu w pewnym czasopiśmie. W owym artykule opublikowano zaledwie jedną fotografię, Georg van der Weyden doszedł jednak do wniosku, że Polska zasługuje na całą książkę. Tak powstał niesamowity album, który pokazuje naszą ojczyznę z zupełnie innej perspektywy. Jego tytuł to 'Polska oczami obcokrajowca', do każdego zdjęcia dołączony jest krótki, czasem wzruszający, czasem zabawny podpis w językach polskim oraz angielskim. Na tej stronie możecie obejrzeć niektóre fotografie zawarte w albumie. Bez chwili zawahania album zamówiłam i mam nadzieję, że nie będzie opakowany w folię ponieważ sama chcę go obejrzeć ! :)

O przedwyjazdowej gorączce powiem bardzo szybko ponieważ w zasadzie jej nie ma. Wyjeżdżam za 18 dni i jakoś wciąż nie mogę sobie tego wbić do głowy, cały ten wyjazd wydaje się być nierealnym.
W zeszłym tygodniu rozmawiałam z Alex - moją poprzedniczką.. zapytałam jej czemu pomimo tego, że zostaje na miejscu i mieszka bardzo blisko od domu hostów, nie będzie się zajmowała dziewczynkami do mojego przyjazdu. W odpowiedzi usłyszałam, że jest trochę zmęczona i chce odpocząć bo 25.08 czeka ją coś ważnego, oczywiście domyślałam się, że chodzi o jej ślub... Znów zostałam zaskoczona ! Otóż ślub odbędzie się prawdopodobnie we wrześniu za to 25.08 na świat przychodzi jej dziecko.. (Nie zamierzam już nic w tym temacie dodawać, no może tylko informację o tym, że rok Alex jako au pair zakończył się 7.06 czyli w szóstym miesiącu ciąży).

Packing tips

W sobotę po raz pierwszy zobaczyłam na skype moją rodzinkę w całości. Dziewczyny są bardzo nieśmiałe ale przeurocze. Tata jest znacznie fajniejszy niż przypuszczałam, a mama nie pozwoliła mi na zmianę dobrego zdania, które miałam o niej po naszym pierwszym skype. Otrzymałam psychiczne wsparcie, instruktaż dotyczący rozmowy w ambasadzie i kilka wskazówek dotyczących pakowania. Pomyślałam, że te informacje mogą być dla niektórych z Was przydatne, więc oto i one:

1. Ciuchy są najmniej ważne, są tak tanie, że nawet jeśli weźmiemy pełną walizkę ciuchów ze sobą to i tak nie oprzemy się pokusie wymiany swojej garderoby niewielkim kosztem.

2. Kostium kąpielowy jest bardzo ważny, szczególnie jeśli przylatujemy w okresie wakacyjnym, kiedy dzieciaki chcą chodzić na basen niemal każdego dnia. I tutaj też ważna informacja, czytałam o tym na kilku stronkach dla host mam i dała mi to do zrozumienia także moja host mama - kostium jednoczęściowy to jedyny słuszny strój na basen z dziećmi. Jeśli wybieramy się gdzieś ze znajomymi to oczywiście dwuczęściowy jest wskazany. Wskazówka od host taty - kup kostium przed wylotem bo wybranie takiego, który idealnie pasuje jest nie lada wyzwaniem i może zająć trochę czasu (swoją drogą to zabawne, że on o tym mówił :D).

3. Było to mówione setki razy wszędzie ale powtórzę to po raz kolejny. Pościel i ręczniki są zapewniane przez wszystkich rodziców więc niech nikomu nie przyjdzie do głowy ich taszczyć z Polski. Jeśli chodzi o podstawowe kosmetyki jak żel pod prysznic, szampon, pasta do zębów to też raczej każda rodzina umieszcza je w łazienkach au pair na start i w każdym hotelu na orientation również je znajdziemy więc nie ma sensu ich ze sobą brać (ewentualnie takie malutkie buteleczki podstawowych kosmetyków można zabrać ale więcej nie warto). Również większość rodzin zapewnia nam suszarkę ale na wszelki wypadek warto spytać, chociaż niewiele to zmieni gdyż nawet najmocniejsza polska suszarka podłączona do amerykańskiego gniazdka działa słabo i nie opłaca się jej zabierać.

4. Host tata powiedział, że właściwie czegokolwiek bym nie zapomniała to mogę to kupić na miejscu dlatego najważniejszą rzeczą do zabrania jest coś co przypomina mi moją rodzinę i przyjaciół ponieważ tego za żadną cenę na miejscu nie kupię.

Ponadto host mama powiedziała, że jeśli będę tęsknić za domem to będzie mi robić pierogi na obiad bo potrafi :) Dowiedziałam się też czegoś na temat warunków pogodowych w Waszyngtonie i okolicach i szczerze mówiąc nieco odbiega to od wyczytanych przeze mnie w internecie informacji. Podobno w okresie od maja aż do października, temperatura powietrza jest bardzo wysoka (23-30C) a zimą prawie nigdy nie ma śniegu (ten rok był wyjątkowy) a temperatura nie spada poniżej -5C. Dlatego polecono mi by zabrać ze sobą tylko letnie rzeczy. Umówiłam się też  na skype z au pair, której właśnie skończył się kontrakt w tej rodzince ale ponieważ niedługo wychodzi za mąż (kolejna, to już na prawdę przestało być śmieszne) i będzie mieszkała 5min drogi ode mnie to będzie moim przewodnikiem po Waszyngtonie. Mam nadzieję, że komuś przyda się ten post. Po rozmowie z moją przewodniczką o rosyjskim imieniu Zhenya, które po przyjeździe do Stanów zostało porzucone przez nią na rzecz amerykańskiego - Alex postaram się napisać coś ciekawego o życiu w Waszyngtonie (rzecz jasna jeśli czegoś ciekawego się od niej dowiem :)).

I would love to become a part of your family..

Pytałam wiele osób, robiłam drzewka decyzyjne, spacerowałam uliczkami obydwu miast dzięki google earth. Wszyscy opowiedzieli się za drugą rodzinką, nawet monety, którymi rzucałam wielokrotnie, wskazywały na ten wybór. Nie pozostało mi nic innego niż postąpić zgodnie z wolą ludu i ślepego losu. Czy dobrze zrobiłam nie dowiem się nigdy. O tym, że załatwienie wszystkich spraw przedwyjazdowych w ciągu miesiąca to istne szaleństwo, wiem już. Boje się cholernie tego wszystkiego ale czekałam na to wiele miesięcy i w gruncie rzeczy wiem, że jest to porządnie przemyślana decyzja. 

Wypadałoby opowiedzieć trochę o mojej rodzinie. Host mama - I. jest Ukrainką, która studiowała w Moskwie i tam też poznała swojego męża - A., który ma polskie nazwisko ale jest trzecim pokoleniem zamieszkującym Stany Zjednoczone więc z Polską nie ma nic wspólnego ale jest bardzo zainteresowany tym jak to życie u nas wygląda. Jedyną spuścizną po Polsce są używane w tej rodzinie określenia 'mama', 'tata', 'babcia', 'dziadek'. Brzmi to bardzo zabawnie gdy trajkocząc coś po angielsku wtrącają, z iście amerykańskim akcentem, słowo 'dziadek' :D Skład rodziny zasilają jeszcze dwie urocze córeczki. Starsza ma niespełna 11 lat, jest ogromną fanką Beatlesów, najlepszym wydarzeniem w jej życiu był koncert Paula McCartneya a jej ulubionym zajęciem jest gra na gitarze. Jej ulubiony serial to czarno-biały sitcom z lat siedemdziesiątych. Młodsza córka ma 8 lat, również gra na gitarze, lubi czytać książki i jest zabawna. Dom, w którym będę mieszkać znajduje się w Waszyngtonie, 5 minut spacerkiem do stacji metra. Według obietnic moje królestwo będzie dużą sypialnią z łazienką i osobnym wejściem. Ciekawostką jest to, że miałam 7 poprzedniczek, 4 z nich wyszły za mąż i osiedliły się na stałe na amerykańskim lądzie. Kilka razy do roku odbywa się sabat czarownic, kiedy to wszystkie cztery się zlatują bo tak bardzo kochają swoją byłą Host Family. 

Już trochę się zdystansowałam więc jest dobrze, czas zacząć operację 'O matko! To już?''.

Huśtawka emocjonalna

Jeszcze wczoraj po wielu e-mailach i kolejnej rozmowie z drugą rodzinką byłam ich pewna. Dziś na 13 byłam umówiona na skype z rodzinką pierwszą.. 13:10.. nie dzwonią, modliłam się, żeby nie zadzwonili, nie miałabym problemu. Oczywiście los jak zwykle postanowił spłatać mi figla (zupełnie tak jak dzisiejszej nocy, gdy myślałam sobie, że najgorsze co mogłoby się teraz stać to pojawienie się trzeciej rodzinki, rano obudziłam się z trzecim matchem na profilu..), zadzwonili i znów mnie oczarowali. Pod koniec rozmowy uczciwie powiedziałam im jak sprawa wygląda, bardzo się zmartwili.. powiedzieli, że jestem ich top candidate i że chcieliby abym została częścią ich rodziny ale nie chcą podejmować decyzji po dwóch rozmowach na skype (mają dokładnie zaplanowany system rekrutacji :D). Po rozmowie dostałam od nich wiadomość, że mają nadzieję, że nie zdecydowałam się na inną rodzinkę i że bardzo chcą jak najszybciej umówić się na skype i poznać moją mamę (są bardzo fajni pod tym względem) i nalegali bym pogadała z ich aktualną au pair.

Postanowiłam stworzyć drzewko decyzyjne, takie jakiego uczyli nas w podstawówce. Nie rozwiało moich wątpliwości. Jeśli chodzi o warunki i zasady panujące w domu to obydwie rodziny są wspaniałe (jedynym bonusem rodzinki #1 jest jacuzzi w łazience au pair, ale szczerze mówiąc nawet jakoś się tym nie jaram w przeciwieństwie do host taty :D). Ilością i rodzajem wykonywanej pracy wygrywa rodzinka #2 - 5h/dziennie (zero prac domowych) vs 8h/dziennie (obiadki i pranie dzieci).. Zarówno w jednej i w drugiej mam kilka godzin wolnych w ciągu dnia. Jeśli chodzi o więź emocjonalną to pierwsza rodzina absolutnie skradła moje serce od samego początku. Cały wybór jest dość absurdalny, mam wybierać pomiędzy świetną relacją z rodzicami i cięższą pracą a średnią relacją z rodzicami i lekką pracą. Aktualnie jestem za rodzinką pierwszą ale biorąc pod uwagę zmienność moich decyzji, wystarczy jeden telefon od drugiej rodzinki i...

Confused..

Rozmowa na skype z mamą z drugiego matchu wprawiła mnie w całkowitą dezorientację. Umówiłyśmy się na 20min rozmowy bo tylko tyle miała wolnego czasu podczas pracy. Okazała się jednak być taką gadułą jak ja, zaskoczeniem więc nie było, że spóźniła się na spotkanie przez naszą rozmowę. Jest to kobieta bardzo zapracowana (stąd ten zdawkowy list na profilu) ale wracając każdego dnia o 19 z pracy znajduje w sobie siły by przygotować obiad przy którym zasiada cała rodzina aby poplotkować o bolączkach minionego dnia. Mieli już 7 au pair, a ponieważ HM jako studentka moskiewskiego uniwersytetu mieszkała z rodziną, której dziećmi się zajmowała, to mają hopla na punkcie tego by au pair była członkiem rodziny a nie pracownikiem. 4 z ich ex au pair zostały w Stanach i cały czas odwiedzają ich kilka razy do roku, nie wiem ile jest w tym prawdy ale brzmi to bardzo dobrze. Moja rozmówczyni dała mi do zrozumienia, że chcę abym przyjechała do nich (już 7.07) ale dla formalności muszę jutro porozmawiać z jej mężem. Zdezorientowana jestem ponieważ jeszcze przed tą rozmową byłam pewna pierwszej rodzinki, która notabene napisała mi dziś, że w czwartek chcą znów pogadać na skype. Prawda jest taka, że czuję emocjonalną więź z obydwoma HM i perspektywa podjęcia jakiejkolwiek decyzji jest dla mnie abstrakcją. Z minuty na minutę emocje jednak opadają i zaczynam rozważać logiczne aspekty mojego wyjazdu. Zadałam sobie więc pytanie czego ja oczekuję, co chciałabym robić w tym roku, jednocześnie przypominając sobie, że jadę tam na rok i muszę myśleć długoterminowo. Na pewno zależy mi na tym by odwiedzić jak najwięcej interesujących miejsc i poznać ciekawych ludzi. Całkiem zasadnym więc wydaje się wybór rodzinki, która wymaga ode mnie 4-5h pracy dziennie niż tej, która wymaga ich 8-9. Jednocześnie zarówno przedmieścia Nowego Jorku jak i Waszyngton nie są Kalifornią więc w kwestii lokalizacyjnej żadna z rodzin mnie nie przekonuje (całe szczęście, bo to pozwala na w miarę obiektywną ocenę :P). Zdecydowanie wolę pracować z młodszymi dziećmi (co przemawia za pierwszą rodzinką) jednak starsze mają inne potrzeby i chodź wiele osób się może ze mną nie zgodzić, są mniej wymagające.. 3 letnie dziecko może zlać się w majtki za to 8 letnie bez problemu trafi do toalety :) Daje sobie sposobność na zmianę zdania zarówno o pierwszej jak i drugiej rodzince ponieważ wychodzę z założenia, że druga rozmowa (kiedy to pierwsze wrażenie zostało już zrobione) pozwala lepiej ocenić rozmówce... Jeśli jednak nie zmieni się moje zdanie o żadnej z rodzinek to moje niezdecydowanie chyba zmusi mnie do rzucania monetą.. :D