Powrót.

Wierzcie lub nie,
bo chociaż bardzo smutny to jednak szczęśliwy.
Cząstka mnie już na zawsze tam pozostanie i myślę, że nic tego nie zmieni. Cząstka mnie zawsze będzie chciała tam wracać jeśli nawet nie fizycznie to myślami i sercem. Szczególnie dlatego, że z perspektywy czasu wiem, że jest do kogo. Dlaczego nie napisałam takiego ostatecznego pożegnalnego posta wcześniej?
Nie umiałam. Nie chciałam się z tym rozstawać. Nie wiedziałam jak. Jakich słów użyć. Co napisać. Czy żeby było ładnie, czy skrótowo, szczegółowo albo jakkolwiek.

Więc..czuję się dobrze. Czy lepiej? W pewnych aspektach na pewno. Po pierwsze: jestem u siebie. I to uczucie, ta ulga jest niemożliwa do opisania. I to dlaczego ją czuję też. Bo przecież było mi tam dobrze, nie miałam niemiłych wydarzeń, takich które by mnie napiętnowały. Ale jednak -i tego jestem pewna- każdy kto wraca z daleka, gdzie spędził dłuższy czas- do swojego rodzinnego kraju..czuje się lżej. Czuje się właśnie tak: U SIEBIE.
I myślę, że Amerykanie tak naprawdę błędnie są uważani za naród otwarty. Wszyscy znamy to sławne: "Welcome" bądź "You`re welcome"...i dobrze, że znamy ale to tylko takiego pozory w rzeczywistości. Wszyscy myślą jacy to oni nie są otwarci na inne narodowości, obywateli innych krajów itd. bo przecież to tam jest największa mieszanka kulturowa. Ale nic bardziej mylnego. Im to przeszkadza. I czują się lepsi od każdego przyjezdnego. Nie wszyscy-to prawda, bo w drugiej części mojego pobytu doświadczyłam czegoś zupełnie innego na całe szczęście dla nich i dla mnie-aczkolwiek większość z nich jest zmęczona tym, że nie "rodowici amerykanie" nie są tam jedyni. I żeby tego doświadczyć wystarczy poznać ich życie codzienne od środka. A żeby tak się stało, trzeba tam pobyć dzień po dniu. Choć zauważa się to w pierwsze dni, następnie próbują nam uświadomić że tak nie jest, po czym przestają udawać. I wówczas wiecie już jak jest naprawdę:)
Ale nie będę się na ten temat rozpisywać. Chciałam tylko unaocznić, i pożyczyć każdemu takiej okazji do docenienia pobytu w granicach własnego kraju. To cudowne być tu z powrotem. Choć miło było też tam przebywać.

Wieeeele doświadczeń. I nie chodzi już o te czysto językowe. Tylko wszystkie inne od tego oczywistego właśnie. Czyli kulturowe, tradycyjne, obyczajowe, związane z ludźmi, pracą, świętowaniem, odpoczynkiem, nauką, edukacją, wychowaniem, biurokracją, prawem, normami, podróżami itd- WSZYSTKIM. Te 7 miesięcy..były niesamowicie bogatym czasem. I choć nie zawsze było tam dobrze i miło, to teraz wspominam to z uśmiechem, i przyjmuję jako coś co musiało mieć miejsce.

Jeśli chodzi tylko i wyłącznie o te najmilsze chwile, to miały miejsce w ostatnich  3 miesiącach mojego pobytu tam. I nie bez znaczenia jest zmiana otoczenia. LUDZIE. Wspaniałe rodziny, koleżanki, dzieci. Niesamowici sąsiedzi. I to właśnie już zawsze będzie moje. Moje i ich również. Bo cały czas mamy ze sobą kontakt.

I oprócz mojej host rodzinki, za którą strasznie tęsknię, zostało tam jeszcze kilka osób. Czekam z niecierpliwością na ich powrót do Europy. A wówczas będę czekać na ich odwiedziny w Polsce. To taka moja mała część Ameryki, tutaj w Europie. I jestem pewna, że czują tak samo. Bo byłyśmy rzeczywiście zżyte.

..i muszę to powiedzieć. Wiem, że to nie koniec z odkrywaniem Ameryki, następnym razem to nastąpi chyba w troszkę innym wydaniu:)

Leave	Mon, Jul 16	10hr 10min Total time
Depart	Washington DC, District of Columbia		Icelandair 644 Economy | Boeing 757 2,800 mi | 5hr 40min
8:40 PM	Dulles Airport (IAD)
Stop 1	Reykjavik
6:20 AM	Keflavik Int'l airport (KEF)
Seats: 21-F | Seats are confirmed.
Change planes. Time between flights: 1hr 5min
Depart	Reykjavik		Icelandair 520 Economy | Boeing 757 1,486 mi | 3hr 25min
7:25 AM	Keflavik Int'l airport (KEF)
Arrive	Frankfurt
12:50 PM	Frankfurt Int'l Airport (FRA) | Terminal 2
Seats: 20-A | Seats are pending airline approval.
Overnight flight.

“A hard beginning maketh a good ending.”

Jan Denise once said: 

“I've learned that good-byes will always hurt, pictures will never replace having been there, memories good and bad will bring tears, and words can never replace feelings.”

Orson Wells said: 

“It's weird...you know the end of something great is coming, but you want to hold on, just for one more second...just so it can hurt a little more.”

And that`s exactly how do I feel.

I choćbym sa­mot­nie wędro­wała pop­rzez góry,

I choćbym sa­mot­nie płynęła rzeką,

I choćbym sa­mot­nie trwała na łonie na­tury,

I choćbym sa­mot­nie po­ruszała po­wieką...

Wiem, że jes­teś gdzieś na świecie.

Wiem, że cze­kasz, aż Cię od­najdę.

Wiem, że od­ma­wiasz każdej ko­biecie.

Wiem, że na­dal mnie kochasz.

Samolot czeka.

I pożegnanie. I łzy.

Great Falls Park Virginia Side

Niedziela. Wybrałyśmy się do parku, żeby ten ostatni dzień spędzić miło..jakoś. Żeby nie było jeszcze łez, które przypisane zostaną samoistnie do poniedziałku. Przyroda rzeczywiście pomaga się odprężyć.

A wieczorem Goodbye Party. Kolacja w gronie najbliższych, a po niej deser w gronie powiększonym o sąsiadów, znajomych hostki(których ja polubiłam:) itd..

Przemiło..ale i przesmutno.

Wash. Monuments

Do we say goodbye?
Is it a goodbye?
No, we just want the time to stop.

Więc zdjęć jest dziś trochę. Bo nie mogłyśmy się sobą nacieszyć. Bardziej lub mniej interesujące ale moje. i dla mnie-na wieczną pamiątkę:)

Kolejny baseball mecz.

A więc stwierdzam, że tym razem mi sie podobało.. Aczkolwiek po 2 godzinach miałam dosyć, a czego wówczas nie wiedziałam -mecz trwał 5h i 30 minut:D Dlaczego tyle? Bo zaczęło padać, i boisko trzeba było przykryć, później poczekać, poczekać, i znów poczekać i wreszcie zdjąć ten ogromny "płaszczyk" przeciwdeszczowy... Ach no właśnie.. I to troszkę czasu zajęło. A na końcu dla wytrwałych jeszcze fajerwerki z okazji Dnia Niepodległości. I niby normalna rzecz, mnie tam na kolana nie powaliło...Ale to chyba dlatego że w Polsce na wiele okazji je mamy, tutaj tak nie jest. Tylko z okazji Dnia Niepodległości i bardzo rzadko na  Święto Dziękczynienia. Dlatego Amerykanów baaardzo to cieszy. A że ja i Mathilde byłyśmy z jej host rodzinką na meczu, to nie mogłyśmy tego opuścić...I generalnie stwierdzam że nie były złe:) Wysilili się przynajmniej o ten uśmiech:D..i gwiazdkę..i całą resztę którą próbowałam rozszyfrować ale nie dane mi było osiągnięcie tego..A więc filmik który zamieszczę, można-ale z uwagi na to że trwa to trochę- nie trzeba oglądać. Co tam jest? Prezentacja gracza, amerykańska radość ze zdobytego punktu (host tata Mathilde, dzięki któremu tym razem poznałam zasady), cała akcja przykrywania boiska, i odkrywania go, podziękowanie dla zasłużonych..acha i nasze przenosiny do wyższych rzędów które były puste bo ludziom się znudziło czekanie na powrót do gry, a zaczęło tak padać, że nawet pod nasze zadaszenie zwiewało:D Czyli takie wszystko i nic, ale jak ktoś nie widział albo się tu wybiera to może być zainteresowany i tych pozdrawiam!:)

A oto i filmiki. Musiałam je rozbić, bo za długo trwały, tak więc część I

część II:

                                                                         część III:

Nooooo więc to by było na tyle! W końcu..