Άτιτλο 6.
[έρημη χώρα
το πρόσωπό σου]
Λέγαμε πως την ψυχή μας
θα την κρατήσουμε παιδί
τώρα που έμαθαν τα σκυλιά
πώς να κατασπαράζουν τα σώματά μας
τώρα που οι λύκοι γρυλίζουν
στα βήματά μας
με μια κιμωλία ζωγραφίζεις
Το πιο απέραντο,
το πιο όμορφο
σημείο της γης
Λες εκεί το φως θα μας προλάβει
Δεν ειδωθήκαμε ξανά
αβάσταχτος
ο θόρυβος του χρόνου
πρέπει να αφαιρέσεις τα μάτια
για να το καταλάβεις.
σ’ ένα βιβλίο, διάβασα πως οι νεκροί περιμένουν
για το φιλί που τους αναλογεί
όπως τα πουλιά τραγουδούν στα δέντρα πριν τα εγκαταλείψουν
κάποιος να μείνει πίσω
να μαζέψει τα πεσμένα φύλλα
να χρεωθεί το ρήμαγμα της ψυχής
Ο Μότσαρτ στον αέρα, Κάπα Εκδοτική, 2026
©2015-2026 poets.gr |
Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη
