manducator
Apparence
Étymologie
[modifier le wikicode]- Déverbal de manduco (« mâcher ; manger »), dérivé de manducatum, avec le suffixe -tor.
Nom commun
[modifier le wikicode]| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | mandūcātor | mandūcātorēs |
| Vocatif | mandūcātor | mandūcātorēs |
| Accusatif | mandūcātorem | mandūcātorēs |
| Génitif | mandūcātoris | mandūcātorum |
| Datif | mandūcātorī | mandūcātoribus |
| Ablatif | mandūcātorĕ | mandūcātoribus |
mandūcātor \man.duːˈkaː.tor\ masculin 3e déclinaison, imparisyllabique (pour une femme, on dit : manducatrix)
- Mangeur.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Apparentés étymologiques
[modifier le wikicode]Dérivés dans d’autres langues
[modifier le wikicode]- Français : manducateur
Références
[modifier le wikicode]- « manducator », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage