Ferreiro real

	Nome taxon Parus major ; Carl von Linné 1758
	Nome curto P. major (mul)

Ferreiro real
	Nome taxon Parus major ; Carl von Linné 1758
	Nome curto P. major (mul)
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
Características
	Ciclo diurno diurnalidade
	Ciclo diurno diurnalidade
	Conservación Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
Superreino	Holozoa
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Passeriformes
Familia	Paridae
Xénero	Parus
Especie	Parus major ; Linnaeus, 1758 Parus major
Cifras e dimensións
	Masa 1,68 g peso de nacemento ; 18,5 g peso adulto
	Envergadura 0,23 m
	Tamaño da niñada 7,7
	Período de incubación 13 d
Localización
	Endémico en Buxa Tiger Reserve (en) ; Baisipali Wildlife Sanctuary (en) ; Neora Valley National Park (en) ; Chail Sanctuary (en)
	Área de distribución Polonia; África
Freebase
Fontes e ligazóns
Freebase
Freebase	/m/01kzcv
ITIS	561864
OTT	515143
UICN	22735990
CoL	75SVV
EOL	45515267
	URL de xenoma secuenciado ensembl.org…
	Wikidata G:Commons C:Commons

O ferreiro real,^[1] tamén chamado ferreiriño abelleiro ou sachatín (Parus major) é un paxaro da familia dos páridos (Paridae), o membro de maior tamaño da súa familia dos que habitan en Europa.

Descrición

O ferreiro real mide uns 14 cm é ten unha envergadura de á entre 22,5–25,5 cm. Pesa uns 20 gramos. A cabeza e o colo son negros, as meixelas son brancas. Unha faixa de cor tamén negra, máis ancha no macho, atravésalle o peito, que, coma o ventre, é amarelo. Nas femias a cor amarela da parte inferior é máis mate.

O canto é moi variado e emprega formas que se atopan tamén noutros páridos. É, porén, máis alto e potente.

Alimentación

Aliméntase principalmente de insectos, pero come tamén sementes de plantas, bagas, botóns de flores e froitos secos. Prefire comer desde a pólas máis baixas das árbores, preto do tronco, pero é frecuente que procure a comida polo chan. No inverno concéntranse facilmente en comedeiros artificiais, onde prefiren os cacahuetes crus e as pipas de xirasol. Poden chegar a facerse bastante confiados.

Hábitat

O ferreiro real é unha ave paleártica. En Europa é principalmente sedentario, agás en Islandia e no norte da Escandinavia e na antiga URSS. Na Península Ibérica e abondoso. Na Galiza tamén é común e sedentario en todo o territorio. Distribúese ata os 800 m de altitude.

Vive en zonas de bosque. En xeral prefire os bosques vellos caducifolios ou mixtos, pero é moi adaptable e afaise a vivir en xardíns, parques e plantación de árbores.

Etoloxía

Entre as follas dun loureiro
está o ferreiro a cantar.
¿que lles dirá ás mociñas
que andan a reloucar?

—C. Pedreira^[2]

O ferreiro real ten dous ciclos de actividade diarios: un pola mañá cedo e outro máis curto polo serán. Este último prodúcese só fóra da estación de cría. Móvese con pequenos pulos coma outros páridos pero non é tan frecuente velo pendurado das pólas como no caso doutros membros da familia.

Defende o mesmo territorio durante todo o ano e toda a vida contra os seus conxéneres. É monógamo, a parella fórmase ó inicio da estación de reprodución e mantense xunta durante toda a época de cría.

Fan o niño de musgo, liques, garabulliños e raíces en árbores, ocos en paredes, ou caixas artificiais para facer niños a unha altura de entre 3 e 5 metros. A femia pon ovos dúas veces ó ano (pode facer unha nova posta se a primeira é destruída) entre marzo e xuño. Pon de 7 a 12 ovos, en raras ocasións menos. Os ovos son brancos con pencas vermellas. A incubación dura de 12 a 15 días. Os polos permanecen no niño de 16 a 21 días, e son alimentados polos dous proxenitores.

Alcanzan unha idade media de 1,7 anos. Algúns exemplares chegan a vivir 11 ou 12 anos e o máis vello coñecido tiña polo menos 15.