Polka

Polka (język polski)

wymowa:

^ⓘ, IPA: [ˈpɔlka], AS: [polka]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) obywatelka Polski, przedstawicielka narodu polskiego; zob. też Polka w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	Polka	Polki
dopełniacz	Polki	Polek
celownik	Polce	Polkom
biernik	Polkę	Polki
narzędnik	Polką	Polkami
miejscownik	Polce	Polkach
wołacz	Polko	Polki

przykłady:

(1.1) „Bądź silną i mężną”, „Bądź Polką”.

składnia:

kolokacje:

(1.1) matka Polka

synonimy:

(1.1) przest. Laszka; gw. (Górny Śląsk) Poloczka; żart. poet. Sarmatka

antonimy:

(1.1) nie-Polka

hiperonimy:

(1.1) Słowianka

(1.1) Europejka

(1.1) kobieta

hiponimy:

(1.1) Małopolanka, Mazowszanka, Pomorzanka, Ślązaczka, Wielkopolanka, Zabużanka, Polonuska, Wielkopolanka, warszawianka, wrocławianka, gdańszczanka, szczecinianka, opolanka, lublinianka itd.

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Polska ż, polskość ż, polski m, Polaczek m

forma męska Polak m

przym. polski, polskawy

przysł. po polsku

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. Polak + -ka

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: Polak

• albański: (1.1) polake
• angielski: (1.1) Pole
• arabski: (1.1) بولندية ż
• baskijski: (1.1) poloniar
• białoruski: (1.1) полька ż, палячка ż
• bułgarski: (1.1) полякиня ż
• chiński standardowy: (1.1) 波兰人 (bōlánrén)
• chorwacki: (1.1) Poljakinja ż
• czeczeński: (1.1) полька
• esperanto: (1.1) polino, pollandanino, polujanino
• francuski: (1.1) Polonaise
• galicyjski: (1.1) polonesa ż
• hawajski: (1.1) Pōlani
• hiszpański: (1.1) polaca ż
• islandzki: (1.1) Pólverja ż
• jidysz: (1.1) פּאָלקע ż (polke)
• kataloński: (1.1) polonesa ż
• litewski: (1.1) lenkė ż
• macedoński: (1.1) Полјачка ż
• niemiecki: (1.1) Polin ż
• nowogrecki: (1.1) Πολωνή ż, Πολωνίδα ż, Πολωνέζα ż
• rosyjski: (1.1) полька ż, полячка ż
• serbski: (1.1) Пољакиња
• slovio: (1.1) Polakica (Полакица)
• słowacki: (1.1) Poľka ż
• ukraiński: (1.1) полька ż, полечка ż
• wilamowski: (1.1) Pulḱ ż, Pulk ż
• włoski: (1.1) polacca ż

źródła:

Polka (język czeski)

wymowa:

^{ⓘ ⓘ}

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) Polka

odmiana:

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	Polka	Polky
dopełniacz	Polky	Polek
celownik	Polce	Polkám
biernik	Polku	Polky
wołacz	Polko	Polky
miejscownik	Polce	Polkách
narzędnik	Polkou	Polkami

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. Polsko n, polština ż

forma męska Polák m

przym. polský

przysł. polsky

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

Polka (język niemiecki)

wymowa:

lp IPA: ['pɔlka], lm IPA: ['pɔlkas]

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) choreogr. polka

odmiana:

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	die Polka	die Polkas
dopełniacz	der Polka	der Polkas
celownik	der Polka	den Polkas
biernik	die Polka	die Polkas

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) Tanz

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: