ΨΕΥΤΟ-ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ/ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ.

Εξερευνώντας διάφορες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο με έκπληξη αλλά και ζωηρό ενδιαφέρον βρήκα διάφορες ιστοσελίδες κάποιον φερόμενων ως απογόνων ευγενών οίκων της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας .
Πλήθος τέτοιων ψευτοευγενών έχουν κατακλύσει τους κύκλους Ταγμάτων ευγενείας και τα τελευταία χρόνια με την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το ως τώρα δυστυχώς στον ελλαδικό χώρο ξεχασμένο Βυζάντιο αλλά και κατασυκοφαντημένο. Πολλοί είναι αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται απόγονοι ευγενών της Αυτοκρατορίας που αν όμως κάποιος ειδικός εισχωρήσει σε τέτοιες ομάδες θα καταλάβει ότι δεν πρόκειται για κάτι άλλο από φαντασιόπληκτους και κομπογιαννίτες του χώρου των Ταγμάτων ευγενείας.
Με παντελή έλλειψη και γνώση του Ρωμαϊκού δικαίου ορίζουν τίτλους,τάξεις, με ακριβό αντίκρυσμα μοιράζουν διάσημα και διπλώματα σε αφελείς και απλά κενόδοξους ανθρώπους που μέλημα τους δεν είναι μια υγιεί αναγέννηση ενός θεσμού η μιας καταλυμένης παρανόμως Αυτοκρατορίας .
Είναι τραγικό όλο αυτό που γίνετε μέσα ειδικά στο διαδίκτυο τόπος αγοροπωλησίας παντός είδους αλλά όχι της ιστορίας και της αλήθειας . Η αυτοκρατορία προσωρινά χωρίς να έχει χάσει την θέση στις καρδιές των υπηκόων Της ζει και αγωνίζεται να ανασυγκροτηθεί με την τήρηση κατά γράμμα του Ρωμαϊκού δικαίου και όχι μιας ευφάνταστης σκέψης που μόνο σκοπό έχει την απόκτηση κέρδους και την κατάληψη πρωτοκαθεδρίας σε γεύματα και δεξιώσεις, θέσεις που φυσικά αποκτούν άδικος.
Με την χάρη του θεού όμως εδώ και μερικά χρόνια οι γνήσιοι απόγονοι των συγκλητικών Οίκων που αποδεδειγμένα είναι φορείς αυτής της ευγένειας μοχθούν με πολλά προβλήματα και πασχίζουν να εδραιώσουν πρώτα την αμαυροσθήσα από ''καιροσκόπους ευγενείς'' νομική υπόσταση Της και την οργάνωση όχι μόνο των απογόνων απανταχού της γης αλλά και να επιβραβεύσει αξίους στρατιώτες που τάσσονται στο πλευρό τους οικειοθελώς και με προσωπικά τους έξοδα εργάζονται με μόνο σκοπό την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της νομιμότητας.

ΜΕ ΕΝΤΟΝΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ...

Με αφορμή το άρθρο της ηλεκτρονικής εφημερίδας romfea.gr για τον φόβο νέου '' Πογκρόμ'' στην Κωνσταντινούπολη αμέσως η μνήμη μας γύρισε στα φοβερά γεγονότα του 1955 τότε που το κράτος- παρακράτος της Τουρκίας σφαγίασε,εκδίωξε,λεηλάτησε και κατέστρεψε τις κοινότητες των μειονοτήτων που για αιώνες ήταν σημείο αναφοράς για την βιαίως καταλυθήσα πρωτεύουσα της Ρωμανίας.
Χωρείς να θέλουμε να προσθέσουμε κάτι παραπάνω από ότι αναφέρει η έγκριτη αυτή ηλεκτρονική εφημερίδα παραθέτουμε αυτολεξεί το άρθρο αυτό αφήνοντας στον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα αλλά και να γνωρίζει εκ των προτέρων μέσα από αυτή την ενημέρωση την οποιαδήποτε δυναμική απάντηση της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας που όχι μόνο ανασυγκροτήθηκε αλλά και δυναμικά σιγά σιγά θα δίνει την παρουσία της!

'' Με το φόβο του «Πογκρόμ» του 1955, ζουν τον τελευταίο καιρό Έλληνες Χριστιανοί και Αρμένιοι
της Κωνσταντινούπολης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλές περιοχές της Πόλης και συγκεκριμένα σε σπίτια που ζουν Χριστιανοί υπάρχουν λωρίδες πράσινης μπογιάς, ενώ στα σπίτια των Αρμενίων υπάρχουν λωρίδες κόκκινης μπογιάς.
Οι Χριστιανοί έμειναν έκπληκτοι και φοβισμένοι όταν είδαν στα σπίτια τους λωρίδες πράσινης μπογιάς, φέρνοντας αμέσως στην μνήμη τους, τις καταστροφές του 1955, τότε που ο Τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

Βουλευτής του Τουρκικού Κοινοβουλίου κατέθεσε πριν λίγες μέρες, επίσημη αίτηση προς τον Υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας κ. Μπεσίρ Αταλάϊ, ζητώντας να του δοθούν οι ανάλογες εξηγήσεις για το τι συμβαίνει.
Επίσης ο Βουλευτής δήλωσε, ότι πρόσφατα έλαβε ένα αυξανόμενο αριθμό καταγγελιών από Χριστιανούς, σχετικά με παρενοχλήσεις και διακρίσεις.

Να αναφερθεί ότι οι Αρμενικές και Ελληνικές Χριστιανικές κοινότητες, ζουν στην Κωνσταντινούπολη εδώ και πολλούς αιώνες, όμως τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί πάρα πολύ το μίσος και τα εγκλήματα εναντίον τους.

Το 1955 στο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες στην εθνικότητα δέχτηκαν επίθεση από ένα σαρωτικό πλήθος Τούρκων.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για περιπτώσεις αναταραχών σε βάρος διαφόρων εθνικών ομάδων.

''

Romfea.gr

ΕΛΠΙΔΑ...

Στην κατρακύλα του σήμερα και στον ευτελισμό της πολιτικής ζωής για ακόμη μία φορά η ένδοξη ιστορία μας δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο , τα μεγάλα λόγια των επαγγελματιών πολιτικών δεν μας αγγίζουν πια και η αργολογίες τους μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Πριν λίγες ημέρες με την χάρη του Αγίου Θεού η Φιλόχριστος Πολιτεία των Ρωμαίων δέχτηκε στα σπλάχνα της ανθρώπους που τιμούν και αγαπούν την ιστορία, ανθρώπους που τιμούν τον όρκο τους και με αποφασιστικότητα είναι έτοιμοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων χωρίς υπεκφυγές . Η αναγέννηση της αυτοκρατορίας δεν είναι απλά ένα όνειρο και ένας θρύλος , είναι γεγονός , δεν είναι λόγια και υποσχέσεις , είναι δουλειά και αγάπη για το ένδοξο παρελθόν που μας χαρακτηρίζει σαν έθνος και όχι για το μέλλον που ομαδοποιεί συνειδήσεις και παραδόσεις στο όνομα της '' γενοκτονίας '' κατά της μοναδικότητας των λαών.

Οι απόγονοι των ευγενών - συγκλητικών οίκων της Ρωμανίας υποδέχθηκαν αξίους συνεχιστές αυτής της εποχής απονέμοντας τους την ευγνωμοσύνη της αυτοκρατορίας ....

Η έντονη απογοήτευση όλων μας όταν ακούμε για την συνεχή απαξίωση της Ελλάδος από τους '' φίλους '' μας και η με κάθε τρόπο αποδείξει από εμάς τους ίδιους για την ασταθή θέση μας προς υπεράσπιση των δικαίων μας και πάλι μας προτρέπει να στρέψουμε το βλέμμα σε ηγέτες που λάμπρυναν με την παρουσία τους το πέρασμα των αιώνων και με μοναδικό στόχο την ευημερία του λαού και του έθνους .

Οι γραβατόσχημοι που λυσσαλέος επιδιώκουν την επικράτηση τους στην εξουσία ξεχνούν πως χωρίς τον λαό δεν μπορούν να σταθούν και λαός ο οποίος αντιδρά είναι για αυτούς περπάτημα πάνω σε κινούμενη άμμο. Οπότε με κάθε τρόπο αναζητούν την σταθεροποίηση του λαού και την κηδεμονία του θέλοντας να έχουν ελευθερία κινήσεων για κάθε άνομη πράξη.

Τις ημέρες αυτές είναι ορατά τα αισχρά πολιτικά παιχνίδια και η στάση ανθρώπων που δίνοντας όρκο όχι μόνο τον έχουν παραβεί αλλά και τον έχουν καταλύσει.

Μέσα από αυτή την κατρακύλα όπως είπαμε που φυσικά θα συνεχιστεί σίγουρο είναι πως η αναγέννηση θα περάσει μέσα από το παρελθόν δίνοντας μας νέα πνοή και όρεξη για δουλειά προς συμφέρον του λαού και της πατρίδας μας.

ΑΞΙΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ!

Ιωάννης Δανδουλάκης πολιτικός επιστήμων, διεθνολόγος, υποψήφιος διδάκτωρ

1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Μ.Κ.Ο. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ "ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ"ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 30-31 ΜΑΪΟΥ 2009
ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

...Όταν λάβαμε την πρόσκληση από την επιτροπή της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης» για μια εισήγηση σε αυτό το συνέδριο με θέμα το αύριο της Ρωμηοσύνης είναι αλήθεια ότι προβληματιστήκαμε πολύ έντονα. Προβληματιστήκαμε συνειδητοποιώντας ότι η ενατένιση του μέλλοντος όσον αφορά την Ρωμηοσύνη και η εξέταση της δυναμικής της απαιτεί ένα βήμα παραπέρα από την εξέταση και ανάλυση των πεπραγμένων και δεδομένων του παρελθόντος. Αυτό το έργο προϋποθέτει κατ' αρχάς την ανάληψη πρωτοβουλιών, την δημιουργική φαντασία με την οποία ο άνθρωπος ανά τους αιώνες παίρνει την τύχη του στα χέρια του και σχεδιάζει το μέλλον του υπεύθυνα. Σε αυτό το δύσκολο έργο το οποίο μας ανατέθηκε ταπεινά θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι σήμερα. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα τα οποία θελήσαμε να μοιραστούμε εδώ μαζί σας.
Τελικά, μπορεί αυτή η Ρωμηοσύνη όπως την ορίσαμε εδώ να έχει μέλλον, θα χωράει αύριο η Ρωμηοσύνη μέσα σε μια Ελλάδα χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά, μια Ελλάδα σε κοινωνική μετά-σήψη, με βαρείας μορφής κρίση ταυτότητας; Τι μέλλον έχει η Ρωμηοσύνη, μέσα από μια Ελληνική κοινωνία καλοβολεμένη (ή μάλλον αποκοιμισμένη), αφιλοσόφητη, ανήθικη, ανιστόρητη, αθεολόγητη και ανιδεολόγητη καθώς και αλιβάνιστη κατά τον Παπαδιαμάντη, γιατί ζήτημα είναι εάν εκκλησιάζεται μια φόρα το χρόνο; Μια ελληνική κοινωνία που επίσης είναι αψυχολόγητη και άμετρη, χωρίς δηλαδή το κατ' Αριστοτέλη μέτρον το οποίο χαρίζει την ομορφιά, την γαλήνη και την πραότητα σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί αυτό το απόλυτο μέτρο υπάρχει μόνο στην Ρωμηοσύνη και την ελληνορθοδοξία και υπήρχε και στην Ρωμανία, την Αυτοκρατορία μας, όταν δηλαδή ήταν στις καλές της εποχές όχι στις κακές... Λοιπόν, εν τέλει τι διαφορά πραγματικά θα καταφέρουν να κάνουν αυτοί οι λίγοι οι οποίοι στηρίζουν και συνεχίζουν να ανεμίζουν το λάβαρο της Ρωμηοσύνης στο σήμερα και στο αύριο; Οι οιωνοί όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου καλοί. όμως εμείς απαντάμε: εις οιωνός άριστος, κάνετε τα λόγια πράξεις. Την απάντηση την οποία δώσαμε σε αυτά τα ερωτήματα θα μοιραστούμε μαζί σας εδώ σήμερα. Με όλα όσα είπαμε μόλις προηγουμένως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η θέση της Ρωμηοσύνης στον σημερινό ελληνισμό είναι αρκετά αδύναμη ή μήπως έτσι φαίνεται; Αναφερόμενοι στην πασίγνωστη ρήση του Στρατηγού Μακρυγιάννη, οφείλουμε να πούμε ότι ναι μπορεί να είναι η Ρωμηοσύνη "αδύναμη και εμείς οι ίδιοι, είναι όμως δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει, κι αν είμαστε ολίγοι παρηγοριόμαστε μ' έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους, ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά." Και σήμερα αυτό που έχουμε να πούμε εδώ είναι ότι αυτή η μαγιά είμαστε εμείς.
Η πραγματικότητα αγαπητοί είναι ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο έχει πολύ μέλλον μπροστά της άλλα και είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την έξοδο του σημερινού Ελληνισμού από την παρακμή του. Διότι η Ρωμηοσύνη μπορεί ως μια ιδεολογία, ένα σύστημα κοινωνικό-πολιτικών και ηθικών αξιών να αποτελέσει πράγματι την μοναδική εναλλακτική λύση για τα σημερινά κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα όπως τα σκιαγραφήσαμε πριν από λίγο. Λόγω της ανάγκης του χρόνου δεν θα επεκταθούμε πολύ αλλά θα ξεκαθαρίσουμε με λίγα λόγια ότι αυτή μπορεί να προσφέρει την απάντηση και την λύση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνισμού, τόσο σε επίπεδο εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό όσον αφορά την γενικότερη παρουσία των Ελληνισμού διεθνώς. Και τα δύο αυτά επίπεδα είναι εξίσου σημαντικά και όπως θα δούμε αλληλοσυμπληρούμενα ώστε είναι πολύ δύσκολο το ένα να συζητηθεί χωρίς το άλλο. Απαιτούν θέληση, γενναία λήψη αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Στο σημείο αυτό θα κάνουμε την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία πάσχει πρωτίστως από την έλλειψη ονείρου, φιλοδοξίας, ενός οράματος για το μέλλον και γενικότερα από την έλλειψη ιδεολογίας. Η ύπαρξη ιδεολογίας είναι πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία, καθώς είναι το κίνητρο και το εφαλτήριο της δημιουργίας ενός συστήματος βασικών κοινωνικών αξιών χωρίς τις οποίες μια κοινωνία αποσυντίθεται, αλλά είναι και η κύρια αιτία της δημιουργίας πολιτισμού και ιστορίας. Οφείλουμε να σημειώσουμε και να παραδεχθούμε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός έχει πάψει να κατέχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά. Χρειαζόμαστε όμως μια ιδεολογία. Χωρίς ιδεολογία δεν δημιουργούμε τίποτα. Και εννοούμε να κατέχει μια ιδεολογία δική του, προσωπική του, βγαλμένη από την ψυχή του, μια ιδεολογία όχι εθνικιστική αλλά εθνική με την έννοια της προέλευσης των ιδεών της. Οι Έλληνες ανέκαθεν στην ιστορία μας δημιουργούσαμε την δική μας εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ελληνικές-ρωμέικες ιδέες. Δεν είναι εφικτό εδώ να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία μας, αλλά πιστεύουμε ότι αρκεί να κάνουμε ακροθιγώς μια ανασκόπηση στις ιδέες και τις κοινωνικές επιδιώξεις που έχουν κυριαρχήσει στον νεότερο και σύγχρονο ελληνισμό. Ξεκινάμε ουσιαστικά με την Μεγάλη Ιδέα που γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα ως μετεξέλιξη των επιδιώξεων της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια ιδεολογία αυτόχθονη και πέρα για πέρα ελληνική βασιζόμενη στην συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε ως έθνος, και η οποία παρήγαγε πολιτισμό και ένα υγιές σύστημα κοινωνικών αξιών. Δυστυχώς αυτή η ιδεολογία χάθηκε όπως χάθηκε και έκτοτε είναι αλήθεια ότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραπατάμε, ψαχνόμαστε και χανόμαστε και εμείς... Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος κατά τον 20ο αιώνα, από την δεκαετία του 1920 έως την δεκαετία του ‘70 οπότε ο ελληνισμός περνώντας μια παρατεταμένη πολιτική κρίση και αναταραχή πασχίζει ως έθνος να βρει την χαμένη ιδεολογική του ταυτότητα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό αντί να πρωτοτυπεί δημιουργικά αντιγράφει ξένα πρότυπα, και μάλιστα αλόγιστα και τυφλά έως ένα μεγάλο βαθμό. Αυτή η αντιγραφή ιδεολογικών μορφωμάτων και συστημάτων αξιών, ξένων προς την ελληνική-ρωμέικη παράδοση άρχισε με τον κομμουνισμό ο οποίος μας εισήγαγε σε μια σειρά εξευτελιστικής και ιταμής αντιγραφής ξένων προτύπων που συνεχίζεται φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την τελευταία τριακονταετία. Μετά τον κομμουνισμό, με αποκορύφωμα τον Εμφύλιο του ‘45-'49, στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική εποχή η Ελλάδα αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξένα στρατόπεδα και την επιλογή της Δύσης ακολούθησε η σταδιακή γιγάντωση της καταναλωτικής, ατομιστικής νοοτροπίας, της άμετρης ευμάρειας και της πλουτοκρατίας την οποία όλη γνωρίζουμε πολύ καλά σήμερα. Από τότε μέχρι σήμερα κυριαρχεί στην μεν εξωτερική μας πολιτική το δόγμα ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', η δε ελληνική κοινωνία στο εσωτερικό κατακερματίζεται ψάχνοντας από εδώ και από κει να βρεί που τελικά... ανήκει. Κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμα το σκεπτικό ότι ‘πρέπει επιτέλους κάποτε και εμείς και οι Έλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι', λειτουργώντας έτσι και σκεπτόμενοι με μια ξεκάθαρα υλιστική νοοτροπία, η οποία καταχώρησε πολύ γρήγορα οτιδήποτε ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό ως οπισθοδρομική γραφικότητα, ενώ η ελληνική ιδιοσυγκρασία ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό, με την οπισθοδρόμηση(;) την συντηρικότητα(;) την αγραμματοσύνη(;) το περιθώριο(;) δεν ξέρω και εγώ τι; σε αντίθεση με τον... πολιτισμό της Δύσης... Χωρίς πολλά λόγια φτάσαμε στο σημείο το ένα μέρος των σημερινών Ελλήνων να επιδιώκει τον πλήρη αφελληνισμό και την αποχριστιανοποίηση του εαυτού του και της Ελλάδας και το άλλο μέρος να θέλει μεν να μείνει σταθερό στην ελληνορθόδοξη πίστη και την παράδοσή του, αλλά να μην πιστεύει πραγματικά στις ίδιες τις δυνατότητές του, ότι δηλαδή μπορεί πράγματι να προσφέρει μια βιώσιμη πρόταση και λύση για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η τελευταία μερίδα, πέφτει σε ολοένα και μεγαλύτερη εσωστρέφεια, καλλιεργώντας μια μισαλλοδοξία, φτάνοντας ως και τον εθνικισμό. Οι μεν πρώτοι αυτοκτονούν εθνικά αντιγράφοντας και φορώντας ρούχα που δεν τους κάνουν, οι δε δεύτεροι εγκλωβίζονται σε ένα άκαρπο αδιέξοδο.
Όμως ας μην τα ισοπεδώσουμε όλα, υπάρχει και η μερίδα η οποία βλέπει την κατάσταση την κατανοεί και σκέφτεται για το πώς θα βγεί από το αδιέξοδο, και αυτή η μερίδα είμαστε εμείς εσείς και εγώ εδώ σήμερα. Διότι μια αναγέννηση ηθική, πνευματική και κοινωνική (και κατ' επέκτασιν και πολιτική, εφόσον η τελευταία βασίζεται πρωτίστως στα τρία παραπάνω) στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας είναι εφικτή. Και υπάρχουν οι βάσεις εδώ. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρόλες τις αντιξοότητες, έχει παρατηρηθεί μια σημαντικότατη πρόοδος στην ορθόδοξη θεολογία, την πνευματική δημιουργία της συγγραφής και της αγιογραφίας καθώς και μια επιστροφή στην βυζαντινή μουσική παράδοση. Υπάρχει συνέχεια, αναβίωση και πρωτότυπη δημιουργία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για την ακμή της σύγχρονης ορθοδοξίας στην θεολογία, την ψαλτική και την αγιογραφία. Ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια αξιοπρόσεκτη δυναμική στην νέα γενιά, στην Ελληνική νεολαία της Εκ η οποία εμβαθύνει στα εθνικά και χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη της Ρωμηοσύνης και ποθεί την αναβίωσή τους. Μια νεολαία η οποία επίσης δεν ακολουθεί απλώς πιστά και τυφλά μια παράδοση αλλά ορθώς δοξεί και ορθώς πιστεύει, δηλαδή κατέχει σημαντική θεολογική κατάρτιση και πνευματική καλλιέργεια η οποία προέρχεται από μια προσωπική προσπάθεια και έναν αγώνα πίστεως γνήσιο ο οποίος δεν ακολουθεί απλώς μια παράδοση αλλά την εμπλουτίζει.
Και να λοιπόν η πρόταση μας. Εφαρμογή της ιδεολογίας της Ρωμηοσύνης, των υγιών ελληνορθοδόξων προτύπων, του συστήματος αξιών και ιδεών το οποίο έχει το απόλυτο μέτρο, την χρυσή τομή. Να πάψουν πλέον οι Έλληνες να αυτοταπεινώνονται και να εξευτελίζουν τον εαυτό τους απαρνούμενοι την ψυχή τους η οποία είναι κατά βάθος ρωμέικη. Σε τελική ανάλυση ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε άκαρπα, χωρίς αποτέλεσμα το δίπολο καπιταλισμός-μαρξισμός, δεξιά-αριστερά, και ας το αντικαταστήσουμε με κάτι που να μας ταιριάζει ως Έλληνες. Άλλωστε το δίπολο δεξιάς-αριστεράς πρόκειται περί έξω-ελληνικού προτύπου το οποίο όχι μόνο δεν μας ταιριάζει, αλλά είναι ένα ψευδές κοινωνικό-πολιτικό δίπολο το οποίο δεν ακολουθεί τον αριστοτελικό κανόνα του μέτρου, ούτε το πλατωνικό πρότυπο του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (βλέπετε αυτές οι έννοιες κοινωνικής δικαιοσύνης προ-υπάρχουν σε εμάς τους Έλληνες-Ρωμηούς, αρκεί κανείς να μελετήσει λίγο κάποια πράγματα για να το ‘ανακαλύψει', για παράδειγμα εδώ αξίζει να πούμε ότι ο ‘Αλληλέγγυος' νόμος του Βασίλειου Β' Βουλγαροκτόνου, αν το καλοσκεφτούμε θα ήταν προκλητικός και σκανδαλώδης για το σημερινό οικονομικό κατεστημένο...).
Ακόμα παραπέρα όμως, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ και να κατανοήσουμε ότι ελληνορθοδοξία και δυτικός πολιτισμός δεν είναι απαραίτητα αντιστρόφως αντίθετα μεγέθη, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν αλληλοσυμπληρούμενα. Να καταλάβουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να αρνηθούμε και να καταργήσουμε τα χριστιανικά μας κοινωνικά ιδεώδη για να γίνουμε ‘Ευρωπαίοι' επειδή αυτά δήθεν δεν συνάδουν με ότι ζητά και απαιτεί η Ευρώπη. Δεν είναι απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές οι αξίες της ορθοδοξίας. Αντιθέτως, να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε και μάλλον θα πρέπει να είμαστε και χριστιανοί ορθόδοξοι και Ευρωπαίοι πολίτες. Αντί να οπισθοδρομούμε και να εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφειά μας δειλιάζοντας απέναντι στην Ευρώπη η οποία είναι δήθεν ο... Αντίχριστος να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε τα ηνία της Ευρώπης στα χέρια μας ώστε να μην γίνει ο Αντίχριστος, διαφορετικά ο φόβος μας θα γίνει μια αυτεκπλήρουμενη προφητεία.
Διότι η αλήθεια είναι όχι ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', αλλά ότι η Δύση πάντοτε ανήκε και ανήκει εις την Ελλάδα και δη στην ελληνορθοδοξία. Ξέρετε στο περιοδικό Economist που κυκλοφορεί εβδομαδιαία και πραγματεύται θέματα διεθνούς πολιτικής και οικονομίας, υπάρχουν μόνιμες στήλες, π.χ. μια στήλη για την Αμερική, την Ασία, την Μέση Ανατολή και η στήλη που ασχολείται με θέματα της Ε.Ε. τιτλοφορείται: Charlemagne, Καρλομάγνος. Λοιπόν αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, και φυσικά δεν αναφέρομαι στον στήλη του περιοδικού, αλλά στην γενικώτερη αυτή αντίληψη της Δύσης. Δηλαδή συγνώμη, το σύγχρονο ευρωπαϊκό ιδεώδες της ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της ενωμένης Ευρώπης που στοχεύει να είναι πρότυπο διεθνούς κοινωνίας και θέλει να έχει αγαστές, άριστες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, αυτή η Ευρώπη θα εμφορείται από την πολιτική ιδεολογία της μεσαιωνικής Φραγκο-Γερμανικής σταυροφορικής βαρβαρότητας; Οι σημερινοί Άραβες όμως όταν ακούν Καρλομάγνος τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αλλά όταν ακούν Βυζάντιο, Ρωμανία, τότε με θαυμασμό αναγνωρίζουν την ελληνική ανωτερότητα.
Η Ελλάδα ανέθρεψε την Δύση πολιτιστικά και είναι αλήθεια ότι παρόλη την αγνωμοσύνη της τελευταίας προς την μεγάλη ιστορική της ευεργέτιδα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Ειδικότερα σήμερα η Δύση μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Έχει περιέλθει και εκείνη βλέπετε σε μια περίοδο ηθικής παρακμής και έχει στερέψει από ιδεολογικά πρότυπα και η ίδια. Το σύγχρονο ιδεώδες της οικονομικής ευμάρειας, του καταναλωτισμού και της ψευδό-δημοκρατίας το οποίο κυριαρχεί στην Δύση είναι μάλλον παρά-ιδεολογία και παρά-πολιτισμός. Θα αναφερθώ ενδεικτικά μόνο για την κοινωνική κρίση που διέρχεται ο σύγχρονος κόσμος, στην δήλωση του Βρετανού Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ αναφορικά με την σοκαριστική είδηση ότι ένας δεκατριάχρονος Βρετανός είχε γίνει πατέρας, τελικά εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο πατέρας ήταν ένας δεκαπεντάχρονος παρόλα αυτά ο πρώην υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει ότι: «Είναι ένδειξη του ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας, ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Το σίγουρο είναι πως, σε αυτή τη βάση, η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτή είναι ένδειξη για τη διαλυμένη Βρετανία.»
Μόνο η Ρωμηοσύνη με την Ορθοδοξία μπορεί να δώσει την εναλλακτική λύση στην Ευρώπη και στην Δύση όπου τις τελευταίες δυο δεκαετίες η Ορθοδοξία κερδίσει σταθερά σημαντικό έδαφος. Υπάρχει λοιπόν τεράστια δυναμική για αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ακούγεται.
Εκτός αυτού όμως ο σύγχρονος ελληνισμός ξαναβρίσκοντας το μέτρο στην ταυτότητα και την προσωπικότητά του οφείλει να θυμηθεί ότι αν κατά ένα μεγάλο βαθμό ανήκει στην Δύση, εφόσον ο Δυτικός πολιτισμός είναι δικό του δημιούργημα, κατά έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ανήκει και στην Ανατολή. Δεν πρέπει σε κανέναν βαθμό το γεγονός ότι είμαστε μέλη της Ε.Ε. και άλλων δυτικών διεθνών οργανισμών και κατά κάποιο τρόπο επισήμως ένα κομμάτι του Δυτικού κόσμου, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και πολιτικά ανήκουμε και στην Ανατολή. Στην Ανατολή είναι και τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία ήδη αναφέρθηκε ο π. Γεώργιος Δράγας, στην Ανατολή έλαμψε η αρχαία ελληνορθοδοξία, εκεί έγιναν και οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι για τις οποίες καυχόμαστε, υπήρξε δε το κέντρο του ελληνισμού για πάρα πολλούς αιώνες από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων έως τον 19ο αιώνα, σχεδόν έως και την Μικρασιατική Καταστροφή. Εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το ότι είμαστε οι Ανατολίτες οι οποίοι δίδαξαν την Δύση τότε μόνο θα έχουμε βγεί από το τέλμα αυτό που λέγεται κρίση ταυτότητας. Και εδώ αγαπητοί μου θα εισέλθω στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης στο οποίο ας μου επιτραπεί να θίξω λίγο τα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στην σύγχρονη διεθνή κοινότητα η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται πλέον μόνο στην στρατιωτική ισχύ, αλλά κατά ολοένα και αυξανόμενο πλέον βαθμό βασίζεται και στην πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ. Το ζητούμενο εδώ για την Ρωμηοσύνη είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ορθή χρησιμοποίησή της στο μέλλον μπορεί να προσδώσει αυτήν ακριβώς την πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ που λείπει σήμερα από την εξωτερική μας πολιτική. Ήδη αναφερθήκαμε στην μεγάλη δυναμική της Ορθοδοξίας στην Δύση και εδώ λέμε ότι παρόμοια δυναμική υπάρχει και στην Μέση Ανατολή σήμερα. Άλλωστε για αυτό βρισκόμαστε εδώ, για να διακηρύξουμε την στήριξη μας στην Ορθοδοξία της Μέσης Ανατολής και της Ανατολής γενικότερα. Η χρησιμοποίηση δε της Ρωμηοσύνης ως ιδεολογικού και πολιτισμικού εργαλείου σε Ανατολή και Δύση θα προσδώσει χειροπιαστά πρακτικά οφέλη στην εξωτερική μας πολιτική. Θα καταφέρουμε να αναλάβουμε την θέση του ιδεολογικού και πολιτισμικού ηγεμόνος στην Βαλκανική και την νότιο-ευρωπαϊκή ζώνη γενικότερα, καθώς και στην Μέση Ανατολή. Διότι όχι απλώς πιστεύουμε, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να για ακόμα μια φορά όπως και στο παρελθόν να κυριαρχήσει πολιτισμικά στον ευρύτερο χώρο της. Δεν εννοούμε εδώ ότι μπορούμε να παραμελήσουμε την στρατιωτική μας ισχύ, αντιθέτως, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο δεν μπορούμε να επεκταθούμε σήμερα. Εδώ όμως λέμε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ισχύ και αν κατέχουμε η πολιτισμική ισχύς είναι απαραίτητη. Η Ελλάδα πρέπει να ηγηθεί πολιτισμικά και ιδεολογικά σε Ανατολή και Δύση. Σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η θέση που μας αξίζει. Δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστική ούτε αλυτρωτική επιδίωξη. Είναι η μια και μοναδική πρακτική την οποία μας υπαγορεύει η ιστορία των προγόνων μας και την οποία έχουν ανάγκη τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση. Ας πάψουμε επιτέλους την αυτομεμψιμοιρία μας ότι δεν μας βοηθά η Δύση και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δεν μας βοηθούν γιατί δεν μπορούν πλέον και όχι μόνο αυτό αλλά μας έχουν εκείνοι ανάγκη, να ξαναγίνουμε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε. Αντί να καθεύδουμε και να ανησυχούμε επειδή π.χ. ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης περνάει μια περίοδο κρίσης και απλά να περιμένουμε να περάσει αυτή η κρίση, μπορούμε κάλλιστα να αναλάβουμε εμείς δράση. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν κατέχουμε οικονομική ισχύ. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να βασίστηκε μεν στην οικονομική ανάπτυξη και ευρωστία, αλλά δευτερευόντως μόνο. Πρωτίστως βασίστηκε σε μια ιδεολογία και έναν πολιτισμό για ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία. Μα αυτές είναι οι αξίες της Ρωμηοσύνης! Μπορούν όμως αυτές οι αξίες να υπάρξουν χωρίς χριστιανικό περιεχόμενο. Τότε είναι απλώς ένα περίβλημα εντελώς άδειο στο εσωτερικό, το οποίο περίβλημα όμως αργά ή γρήγορα θα πεταχθεί και αυτό στην άκρη. Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο Ελληνισμός λοιπόν σήμερα μπορεί και πρέπει να προτάξει την ιδεολογία της Ρωμηοσύνης και την άποψή της όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, μπορεί και πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας της ηθικής ανάκαμψης της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου κατ' επέκτασιν.
Οι βάσεις για αυτό υπάρχουν ήδη. Όσον αφορά την Δύση η Ορθοδοξία κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ανατολή τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία προαναφερθήκαμε τυγχάνουν πολύ σημαντικής διπλωματικής ισχύος. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ελληνικά πατριαρχεία μας, αποτελούν διπλωματική μοναδικότητα παγκοσμίως καθώς κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν έχει τέτοια παρουσία σε μια άλλη χώρα ή χώρες και ας μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ο αρχαιότερος θεσμός στον κόσμο, δεύτερος μόνο μετά τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στον Αραβικό δε και γενικότερα ισλαμικό κόσμο, εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα γνωστοί ευρύτερα ως Ρούμ, Ρωμηοί δηλαδή και ότι στα μάτια τους έχουμε μεγαλύτερη υπόληψη από όλους τους άλλους Δυτικούς αν όχι ακόμα και κάποιους μουσουλμάνους. Μια πολιτισμική συμμαχία με τον αραβικό κόσμο, άλλωστε θα βοηθήσει και στην επίτευξη των στόχων μας όσον αφορά την τουρκική απειλή. Διότι εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί που έχουμε τόσο καλό όνομα ανάμεσα στους Άραβες, και όχι οι Τούρκοι, θα έπρεπε να μεσολαβούμε για την επίλυση προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, οι σχέσεις με τον Καντάφι ή ακόμα και με το Ιράν. Απαιτείται όμως, να συνειδητοποιήσουν και να ενστερνιστούν όλα τα παραπάνω οι πολιτικοί υπεύθυνοι της εξωτερικής μας πολιτικής.
Όμως θα κλείσω δυστυχώς με μια αγωνιώδη και δυσοίωνη πρόβλεψη. Πιο συγκεκριμένα: διαβλέπουμε πλέον σήμερα ότι μπορεί μέχρι τώρα ο Ελληνισμός να παλεύει για την διάσωση και την κατοχύρωση ενός μόνο κλεμμένου ελληνικού ονόματος, αυτού της Μακεδονίας. Φοβούμαστε όμως ότι, αν δεν προσέξουμε, στο μέλλον θα παλεύουμε ακόμα και για το όνομα της ίδιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε σήμερα θα ακούτε πολλά για τον νέο-οθωμανισμό, αλλά σπάνια θα ακούσετε ότι όλοι οι Σουλτάνοι μετά τον Πορθητή είχαν κλέψει και τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί πολύ απλά η σύγχρονη διεθνής επιστήμη της ιστορίας είναι πολύ ύπουλη και καθόλου έντιμη. Από την μια λοιπόν βλέπουμε πλέον ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και μια αναγνώριση των Δυτικών για την αξία και την λάμψη της Αυτοκρατορίας μας, όμως από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη τάση να υπερτονίζεται η ιδιόμορφη πολυεθνικότητα του Βυζαντίου παραβλέποντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία και πλειοψηφία μέσα σε αυτό. Ενώ εμείς, ως επίσημο Ελληνικό κράτος κάνουμε πλέον το παν δυνατόν ώστε να αποδείξουμε στους διεθνείς εταίρους μας ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η ένδοξη ιστορία μας, την οποία διαγράφουμε ώστε να αποδείξουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από κάποιο "αλυτρωτικό σύνδρομο" ανακατάληψης των χαμένων πατρίδων (φευ, μακρυά από εμάς τέτοιες γραφικότητες!). Την ίδια λοιπόν στιγμή, όπου εμείς θαμπωνόμαστε μεν από τους Χολιγουντιανούς Σπαρτιάτες αλλά διαφωνούμε μεταξύ μας για το αν οι Βυζαντινοί είχαν βάρβαρα έθιμα και ήταν διεφθαρμένοι ή όχι, οι γείτονες μας των Βαλκανίων τα έχουν ξεπεράσει αυτά και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να μιλούν για το μερίδιό τους στην πολυεθνική δήθεν, Ρωμέικη κληρονομιά, και το ίδιο δεν είναι καθόλου απίθανο να πράξει και η Τουρκία στο πολύ άμεσο μέλλον! Η Τουρκία η οποία σχεδιάζει ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδώσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αλλά πώς θα το κάνει αυτό; υπερήφανα ανεμίζοντας του τον δικέφαλο και ονομάζοντάς το "Ρωμέικο" Πατριαρχείο, αλλά με "Ρωμηό" δηλαδή Τούρκο χριστιανό ορθόδοξο πατριάρχη, και όχι... "Γιουνάνη", κάνοντας το δηλαδή πλέον Τουρκικό!... Αυτό σίγουρα δεν θα θέλαμε να το δούμε! Και το επιχείρημα θα είναι ότι εμείς δεν είμαστε πλέον Ρωμηοί (και ούτε καν θέλουμε να λεγόμαστε έτσι!) αλλά Έλληνες, άσχετοι με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αμφίβολο και το κατά πόσο τυγχάνουμε άμεσης εθνικής καταγωγής όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων αλλά και των ίδιων των βυζαντινών, αφού άλλωστε και το κράτος μας εδαφικά δεν έχει καμμία σχέση: οι Τούρκοι κατέχουν την Κων/πολη και την Μ. Ασία. Και φυσικά εννοείται ότι αυτή η άποψη, μόλις εκφραστεί, θα βρεί ακράδαντο "επιστημονικό" έρεισμα στην Δύση, όπως τόσα χρόνια βρίσκουν έρεισμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Σλάβος.
Η δυναμική της Ρωμηοσύνης στο μέλλον είναι τεράστια. Η Ρωμηοσύνη που ως ιδέα απλώς επιβιώνει έως σήμερα, χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω στο παρόν και κατ' επέκτασιν στο μέλλον. Η Μ.Κ.Ο. μας μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο της προώθησης των ιδεωδών της Ρωμηοσύνης όπως αυτά έχουν αποκρυσταλλωθεί στους αιώνες, ώστε να αποδείξουμε ότι όχι μόνο απαρχαιωμένα δεν είναι αλλά αποτελούν την μόνη απάντηση στα κοινωνικά, πνευματικά και δη πολιτικά αδιέξοδα, όχι μόνο του σύγχρονου Ελληνισμού αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν είναι ανέφικτο όνειρο ετούτο. Δεν είναι ευχολόγιο αυτά τα λόγια. Είναι η εισαγωγή σε πράξεις που θα ακολουθήσουν, εφόσον όπως βλέπετε και νέοι είμαστε και με όρεξη, με όραμα και στόχους. Στόχους ξεκάθαρους τους οποίους ποθούμε, τους οποίους επιδιώκουμε και τους οποίους ασφαλώς θα πετύχουμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι θάρρος και τόλμη. Θαρσείν χρή και ο τολμών νικά καθώς έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Όμως ας μας επιτραπεί να κλείσουμε εδώ με δυο φράσεις. Η πρώτη φράση απευθύνεται στους σημερινούς εχθρούς της Ρωμηοσύνης. Ακούστε λοιπόν κε Γκρουέφσκι, κε Νταβούτογλου και άλλοι, και κα Ρεπούση, κα Κουλούρη και κε Καρρά... βεβαίως! μην ξεχνιώμαστε! Σκληρόν προς κέντρα λακτήζειν. Θέλετε να μάθετε τι έπαθαν οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ρωμηοσύνης που πριν από σας επί αιώνες πάλευαν να την καταστρέψουν; Οι μεν Φραγκο-Γερμανοί του Καρλομάγνου, με την μεγαλομανία τους έφτασαν-έφτασαν να βγάλουν έναν Κάιζερ στον Α' Παγκόσμιο και έναν Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο! Και σήμερα το Γερμανικό έθνος κατατρέχεται από αυτό το τρομερό κόμπλεξ, την ρετσινιά του ναζισμού. Να που έχει καταντήσει το Γερμανικό έθνος σήμερα.
Ενώ από την άλλη ο Πάπας, έχει καταντήσει σήμερα να μην τολμάει να βγεί να κάνει μια δημόσια δήλωση γιατί οτιδήποτε κι αν πεί θα χλευαστεί και θα κατακριθεί, από σύμπαντα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. Η ίδια σύμπασα η Δύση πλέον χλευάζει τον Πάπα της. Λοιπόν το κεφάλι τους θα φάνε και αυτοί σήμερα.
Και η δεύτερη φράση είναι οι στίχοι του ψαλμωδού Δαυίδ με τους οποίους προσευχόταν στον Κύριο εναντίον των εχθρών του. Εύχομαστε λοιπόν και εμείς σήμερα για τους εχθρούς της Ρωμηοσύνης: "πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γής"!

Ευχαριστώ!

''ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΛΩΣΕΩΣ....''

Στην όλο και φθίνουσα πορεία της πατρίδας μας και στις ημέρες του μηδενισμού και της ομαδοποίησης των συνειδήσεων μεγάλοι επέτειοι μας δίνουν ελπίδα και προσμονή για μια άλλη Ελλάδα. Η πτώση της Βασιλίδος των Πόλεων στα χέρια των βαρβάρων και αλλοφύλων μας δίνει αυτή την ελπίδα όσο και αν μας προξενεί πόνο και μας στεναχωρεί. Μελετώντας τις σελίδες της ιστορίας της ένδοξης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που βιαίως και παρανόμος κατελήφθη όσο και αν και εκεί δολοπλοκίες ,μίση και κάθε άλλο ανθρώπινο πάθος πρωταγωνιστή κατά καιρούς έχει να μας διδάξει πολλά και κυρίως να γίνει μάθημα στους ‘’ηγέτες’’ των ημερών μας.
Από τη ημέρα που ο Μέγας Κωνσταντίνος έβαλε των θεμέλιο λίθο της Πόλης του το μέλλον της ήταν λαμπρό για χίλια χρόνια μέσα και από αντίξοες συνθήκες που και από εκεί κάτι καλό βγήκε.
Το θρόνο τον στόλισαν μεγάλες ηγετικές μορφές που πάσχισαν για την ευημερία του λαού και την επικράτηση της αυτοκρατορίας σύμφωνα πάντα με αυτά που επέβαλε η εποχή. Δυστυχώς όμως πολλοί παραμένουν πολέμιοι αυτής της κληρονομιάς που μέσα από την ορθόδοξη εκκλησία παραμένει ζωντανή αψηφώντας ιστορικές αλήθειες μόνο και μόνο για να συμβαδίζουν με την ‘’δήθεν εποχή ‘’ του σήμερα. Είναι λυπηρό όλη αυτή η ένδοξη εποχή να μπαίνει στο περιθώριο και να μένει μακριά από το σήμερα ως τάχα μου κάτι ξεχασμένο και άχρηστο για το σήμερα.
Στις καρδιές των απογόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ξέρουν να τιμούν και να έχουν ως πυξίδα την ιστορία τους η 29η Μαΐου του 1453 δεν είναι απλά μια επέτειο κάποιας μάχης, είναι η (προσωρινή)κατάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το αποτέλεσμα την έλευση μογγολικών ‘’απορριμμάτων ‘’ πιο κοντά στην χριστιανική τάχα βέβαια Ευρώπη.
Με σημαία την κοινή θρησκεία και με μόνο σκοπό να βγουν στο προσκήνιο της ύπαρξης κατάφεραν να καταλύσουν τα σύνορα που ήταν το Βυζάντιο και να γίνουν έως τώρα μέρος του μεγάλου προβλήματος ………
Τα γεγονότα των προηγουμένων ημερών που απασχόλησαν αρκετά τα ΜΜΕ (ενώ δεν θα κάνουν το ίδιο και για την 29η Μαΐου ) για την στυμμένη θρησκευτική προσβολή απέδειξαν πως ότι πιστεύουν αυτό και τους χαρακτηρίζει - εκφράζει.
Η πίστης δεν είναι προσωπικό δεδομένο αλλά χαρακτηριστικό του ανθρώπου κάτι που μας το πιστοποιεί ο τρόπος όλων αυτών που κατέκλυσαν την πρωτεύουσα την στιγμή που αλλού οι χριστιανοί δεν τολμούν να διεκδικήσουν περιουσιακά τους δικαιώματα αιώνων.
Η απουσία του κράτους με το κάλυμμα της Ευρώπης που σε λίγο θα μοιάζει ως άλλη Πόλη προ της Αλώσεως μένει σε μια απλή και χλιαρή καταδίκη όλων αυτών θάβοντας έναν νέο τρόπο μουσουλμανικής παρουσίας στον ελλαδικό χώρο……… Τίποτε δεν είναι τυχαίο και πολύ περισσότερο δεν εκφράζεται τυχαία με τέτοιου είδους εκφάνσεις , από χρόνια το σχέδιο της αλλοίωσης του ιθαγενούς πληθυσμού έχει μπει σε λειτουργία μιας και έχουμε γίνει η ‘’χωματερή μεταναστών’’ από την γείτονα χώρα……
Η Θράκη για κάποιους δεν είναι μέρος της Ελλάδος κάτι που διαλαλούν όταν οι κυβερνώντες μας γευματίζουν σε μυστικές συνεδριάσεις περίφημης λέσχης , όπως αντίστοιχα η Μακεδονία μας αλλά και η Αυτόνομη Βόρεια ‘Ήπειρος όπως θα έπρεπε σύμφωνα με την υπογραφείσα συμφωνία ........
Σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό όσων νοσταλγούν την τότε εποχή και επιζητούν την δίκαιη απόδοση των βιαίως καταληφθέντων σκέψεις που η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει ………
Όλα αυτά δεν είναι εθνικισμός παρά αγάπη για το δίκαιο και την πατρίδα που μας ανήκει και που κάποιοι όχι μόνο δεν είναι σε θέση να διεκδικήσουν αλλά ούτε και να κρατήσουν άσβεστο τον πόθο όταν μετατρέπουν τα σχολικά βιβλία σε φτηνά περιοδικά.
Η απουσία ηγετικών μορφών μαστίζει τα τελευταία χρόνια αυτόν τον τόπο προσθέτοντας ηττοπάθεια και μιζέρια μόνο και μόνο για να έχουν οι εκάστοτε κυβερνώντες υπηκόους χωρίς όραμα και χωρίς μέτρο σύγκρισης που είναι η ένδοξη ιστορία.
Μόνη μας αντίσταση είναι η γνώση και η φωνή των πατέρων μας που εκδιώχθηκαν, σφαγιάστηκαν ,ατιμάστηκαν και δέχτηκαν κάθε εξευτελισμό ανά τους αιώνες γιατί; ΓΙΑΤΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΛΑΛΟΥΣΑΝ ΠΑΝΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ .-

Εταιρία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η μακροβιότερη όλων των εποχών, με διάρκεια ζωής 11,5 περίπου αιώνες. Επισήμως ονομαζόταν «Αυτοκρατορία της Ρωμανίας». Η λέξη «Ρωμανία» αποτελεί εθνογεωγραφικό όρο ο οποίος χρησιμοποιείτο προκειμένου να υποδηλωθεί η διαφορά της εθνολογικής συστάσεως της Ανατολικής σε σχέση με την δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Υποδηλώνει επίσης τον γεωγραφικό χώρο των Ελλήνων οι οποίοι βαπτίσθηκαν Χριστιανοί και απεκαλούντο πλέον Ρωμαίοι, επειδή έπαψαν να είναι ειδωλολάτρες και προσεχώρησαν στην Ρωμαϊκή Πίστη, που ήταν βεβαίως ο Χριστιανισμός.Στο Βυζάντιο, μεταξύ των λαϊκών, κύριοι θεματοφύλακες των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού ήσαν οι παλαιές επ' Ευγενείαι λαμπρυνόμενες Οικογένειες. Για τους Βυζαντινούς Ευγένεια (δηλ. το να ανήκει κάποιος σε κάποια «καλή γενιά» και κατ' επέκταση στην Τάξη των Ευγενών) δεν είναι παρά η αρχαία Τιμή, δηλ. η ηθική Αξία που συνεχίζεται και για την οποία δεν αρκεί μόνον η καταγωγή, αλλά χρειάζεται και η διαμόρφωση συνειδήσεως, τρόπου ζωής και συμπεριφοράς που να αντέχουν στον χρόνο προκειμένου να εκφράζονται ως υπόδειγμα και παρακίνηση συνεχείας, υποχρεώνοντας τους απογόνους να θέλουν να μοιάσουν στους προγόνους. Οι Βυζαντινοί Ευγενείς οι οποίοι εμφορούνταν από αυτά τα ιδεώδη και ήταν συγγενείς μεταξύ τους, συνήθως κάτω από ένα ή περισσότερα κοινά επώνυμα, είτε του πατέρα ή/και της μητέρας, ή/και των δύο γονέων, ή/και άλλων προγόνων, συναποτελούσαν μεγάλες Οικογένειες οι οποίες ζούσαν, συνεργάζονταν, συνεδρίαζαν, συνέτρωγαν και ενίοτε τα μέλη τους συγκατοικούσαν όλοι μαζί και οι οποίες ως εκ τούτου ονομάζονταν εθιμικώς «Οίκοι». Τα Μέλη των Οίκων συνδέονταν μεταξύ τους με ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης, τους οποίους ενίσχυαν με επιγαμίες με Μέλη άλλων Οίκων, καθώς και με Συνασπισμούς τους οποίους σχημάτιζαν διάφοροι Οίκοι από κοινού. Επ' αγαθώι δε και των υπολοίπων, υποστήριζαν και προωθούσαν αξιοκρατικώς τα συμφέροντα των ικανοτέρων και αξιοτέρων Μελών εξ' αυτών, με αποτέλεσμα την συσσώρευση πλούτου, ισχύος, επιρροής, φήμης και εξουσίας στους Οίκους ή στους συνασπισμούς στους οποίους ανήκαν, τα Μέλη των οποίων, για τους λόγους αυτούς, ονομάζονταν «Δυνατοί».Παραλλήλως, έκαστος Οίκος είχε το προνόμιο να συντηρεί Οικία, δηλ. δύναμη ιδιωτικού στρατού της «Αυτοκρατορικής, Επιλέκτου, Ομοτραπέζου, Συμμίκτου, Καβαλλαρικής Τάξεως των Βουκελλαρίων», προκειμένου να προστατεύουν τους ίδιους αλλά και την Αυτοκρατορία της Ρωμανίας από τους εχθρούς της.Οι Οίκοι δε, προστάτευαν από τυχόν αυθαιρεσίες ή υπερβολές της κεντρικής εξουσίας τους υπηκόους, τους υποτελείς, τους υπασπιστές και ακολούθους τους, το οικετικό προσωπικό, τους δούλους, καθώς και τους πάσης φύσεως Οικείους και υποστηρικτές τους.Στην Αυτοκρατορία της Ρωμανίας, τα δημόσια Αξιώματα ονομάζονταν «Δια Λόγου Αξίες» και ήταν ιεραρχικώς κατανεμημένα, ενώ συνοδεύονταν συνήθως και από ορισμένους Τιμητικούς Τίτλους που ονομάζονταν «Δια Βραβείων Αξίες». Τα δε Αξιώματα ή/και οι Τιμητικοί Τίτλοι που αποτελούσαν την Αυλική Ιεραρχία του Ιερού (δηλ. του Αυτοκρατορικού) Παλατίου ονομάζονταν Οφφίκια.Τόσο τα Αξιώματα όσο και οι Τιμητικοί Τίτλοι ήσαν προσωποπαγή και δεν κληρονομούνταν. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσε ο ύπατος και μοναδικός κληρονομητός Τίτλος, συμφώνως προς την τελευταία ισχύσασα νομοθεσία της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, ο οποίος μάλιστα κληρονομείτο ακόμα και εκ θηλυγονίας, καθώς και από όλα τα τέκνα, ανεξαρτήτως φύλου ή σειράς γεννήσεως, όπως και από τη σύζυγο, ακόμα και εάν αυτή ήταν διαζευγμένη και ήταν εκείνος του Συγκλητικού.Οι κατά τρόπο αξιοκρατικό κρατούντες Άριστοι εκ των Ευγενών, οι οποίοι είχαν αποδείξει την αξία τους διερχόμενοι ανοδικώς όλες τις βαθμίδες της Ιεραρχίας των Δημοσίων Αξιωμάτων και είχαν αρθεί στην Αξία του Συγκλητικού (που ήταν και ο ex officio ύπατος κληρονομητός Τίτλος Ευγενείας), κατόπιν της δια ψηφοφορίας αποδοχής τους εκ μέρους των λοιπών Συγκλητικών, αποτελούσαν την (Συγκλητική) Αριστοκρατία.Οι πρώτοι Συγκλητικοί της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας κατάγονταν από τους Πατρικίους Συγκλητικούς της Ρώμης, ενώ στη συνέχεια ήρθησαν στην Συγκλητικοί Αξία και έτεροι Ευγενείς Ελληνικής καταγωγής.Οι Πατρίκιοι ετυμολογικώς ήσαν ομόρριζοι με το Αρχιερατκό γένος των Ευπατριδών των Αρχαίων Αθηνών.Οι Ευπατρίδαι κατά την παράδοση αναδείχθηκαν θεσμικώς και νομικώς από τον Θησέα και είχαν ανάλογη και πανομοιότυπη ύπαρξη και δράση με τους μεταγενεστέρους Πατρικίους Συγκλητικούς της Ρώμης.Οι Ευπατρίδαι δεν συνδέονταν μεν με δεσμούς αίματος μεταξύ τους, αλλά ανήκαν στην Τάξη των Ευγενών και ήσαν εντεταλμένοι από την πολιτεία να παρακολουθούν και να επιβλέπουν τις θρησκευτικές τελετές, ώστε να τηρούνται απαρεκκλίτως οι παραδόσεις, να ερμηνεύουν θέματα ιερατικών θεσμών και να ασκούν χρέη θεματοφυλάκων των νόμων.Κατόπιν των προεκτεθέντων θα μπορούσαμε επομένως να πούμε ότι - τηρουμένων των αναλογιών - οι Πατρίκιοι Συγκλητικοί της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας ήσαν ουσιαστικώς οι - εκχριστιανισθέντες πλέον - διάδοχοι και συνεχιστές των Αρχαίων Αθηναίων Ευπατριδών.Τούτο ενισχύεται πέραν των προαναφερθέντων και από το γεγονός ότι η Σύγκλητος ήταν μεταξύ άλλων το ύπατο και ανώτατο τελετουργικό, νομοθετικό, συμβουλευτικό, εκλογικό, δικαστικό, πολιτειακό και συντακτικό όργανο της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Η παλαιά της ονομασία «Sacer Senatus», δηλ. Ιερά Γερουσία (ετυμολογείται εκ της λέξεως Γέρας που σημαίνει Βραβείο) μεταφράστηκε στα Ελληνικά «Ιερά Σύγκλητος», δηλ. Συνέλευση, ενώ αναφέρεται και ως «Τάγμα της Ιεράς Συγκλήτου», «Σύγκλητος Βουλή», «Λογάς», «Λαμπρότατον Τάγμα της Συγκλήτου», «Ενδοξοτάτη Σύγκλητος», «Βασιλική Σύγκλητος» κλπ. Την αποτελούσαν δε όλοι οι εν ενεργεία και πρώην κάτοχοι Αξιωμάτων ή/και Τιμητικών Τίτλων από έναν ιεραρχικό βαθμό και άνω (συγκεκριμένως του Πρωτοσπαθαρίου), καθώς και οι απόγονοί τους.Το σύνολο σχεδόν των κορυφαίων ανωτάτων λαϊκών και κληρικών Αξιωματούχων του Βυζαντίου ανήκε στην Τάξη των Συγκλητικών, ενώ μεταξύ των πλέον επιφανών ιστορικών ηγετών του «Λαμπροτάτου Τάγματος της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου», περιλαμβάνονται και δύο εξέχουσες πνευματικές προσωπικότητες: οι Μάγιστροι Πρόκλος και Μιχαήλ Ψελλός.Την παραμονή των Χριστουγέννων του 2004, 800 έτη μετά την κατάληψη της Κωνσταντίνου Πόλεως από τους Λατίνους, ορισμένοι απόγονοι Βυζαντινών Συγκλητικών Οίκων ίδρυσαν μία ένωση με την επωνυμία "Εταιρεία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ", με κύριο σκοπό τις μελέτες που αφορούν την γενεαλογία των Συγκλητικών Οίκων, την Βυζαντινή εθιμοτυπία και την πιστή αναβίωση εκείνων των εθίμων που σχετίζονται ιδίως με το «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου» καθώς και με όλους τους συναφείς με αυτό θεσμούς.Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην Συγκλητική εθιμοτυπία (τελετουργικά, διάσημα, σύμβολα, σφραγίδες, εμβλήματα, φλάμουλα, διπλώματα, μολυβδόβουλα, λάβαρα, θυρεούς, στολές, οικόσημα, κυριοκλησίες κλπ), η οποία αποτελεί αστείρευτη, αλλ' εν πολλοίς ανεξερεύνητη και εν πάσηιπεριπτώσει μη αρκούντως προβεβλημένη, πηγή εθνικών μας παραδόσεων, με στόχο την διατήρηση και προάσπισή τους, ως πάλαι ποτε θεμελίων των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, ιδίως έναντι του καταιγισμού των λεγομένων νεοβυζαντινών ψευδοταγμάτων τα οποία τις διαστρεβλώνουν κατά το δοκούν και βαναύσως τις κακοποιούν, αμαυρώνοντας και υποβαθμίζοντας την εικόνα της Ελλάδος διεθνώς, αναφορικώς με μια - για πολλούς - άγνωστη και παρεξηγημένη χρονική περίοδο της ιστορίας μας.Στην κατεύθυνση αυτή γίνεται στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού ένα συστηματικό και σε βάθος ερευνητικό έργο προκειμένου να αναβιώσουν πιστώς και ορθώς τα υψηλού συμβολισμού έθιμα αυτά, εντός των πλαισίων της ιστορικής τεκμηριώσεως, με τον προσανατολισμό και με την καθοδήγηση κορυφαίων, εμπείρων και εγκρίτων Βυζαντινολόγων, Πανεπιστημιακών Καθηγητών και ιστορικών Ερευνητών, σε συνεργασία με Πανεπιστήμια, Ερευνητικά Ιδρύματα, Βυζαντινά και Λαογραφικά Μουσεία, Ιστορικά Αρχεία, Βιβλιοθήκες κλπ.Η έρευνα περιλαμβάνει διαφόρους τομείς όπως π.χ. Ιστορία, Γενεαλογία, Εραλδική, Φιλοσοφία, Λαογραφία κλπ και αποκρυσταλλώνεται κυρίως και μεταξύ άλλων σε σχετικού περιεχομένου ομιλίες και εφηρμοσμένη εθιμοτυπία.Προς επιτέλεση των σκοπών του, ο ως άνω φορέας στοχεύει στην ένταξη του συνόλου των απογόνων των διαφόρων Συγκλητικών Οίκων, πολλοί από τους οποίους επανιδρύθηκαν ήδη και λειτουργούν από πολλών ετών με διάφορες νομικές προσωπικότητες στην Ελλάδα (π.χ. ως σύλλογοι, ενώσεις, αδελφότητες απανταχού τάδε κλπ).Τα εν ενεργείαι Μέλη των ως άνω επανιδρυθέντων Οίκων ανήκουν σε όλες τις σύγχρονες κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα, ενώ περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών και ιερείς, Πρωτοπρεσβύτεροι, ακόμα και εν ενεργείαι Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.Προκειμένου να επιτευχθεί η ένωσή τους, η «Εταιρεία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας Αυτοκρατορία της Ρωμανίας» επανίδρυσε υπό την αιγίδα της το «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου», στο οποίο ήδη εκπροσωπούνται με εκπροσώπους τους διάφορες οργανώσεις απογόνων των επανιδρυθέντων Συγκλητικών Οίκων, ενωμένες πλέον κάτω από αυτήν την ομοσπονδιακού τύπου "ομπρέλα" του δευτεροβαθμίου ενιαίου φορέως τους.Ήδη εκπροσωπούνται πλήρως, μονίμως και συστηματικώς, από απογόνους τους (με αλφαβητική σειρά): οι Οίκοι των Γαβαλάδων, των Γαβράδων, των Επιφανίων, των Κομνηνών, των Κουκουζέληδων, των Μεταξάδων, των Νοταράδων και των Σκορδιλών, ενώ άλλοι Οίκοι είτε εκπροσωπούνται κατά περίπτωση, είτε είναι υπό ένταξη, όπως π.χ. οι Οίκοι των Δουκών, των Ζυβών, των Κανναβών, των Κορέσηδων, των Λασκαραίων, των Μανιάκηδων, των Νικηταίων, των Φωκάδων κλπ.Όσοι έχουν καταγωγή από τους προαναφερθέντες ή/και από άλλους Οίκους Συγκλητικών και ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, ανεξαρτήτως από το ποιό είναι το σημερινό τους επίθετο, μπορούν να ενημερώσουν.Προκειμένου δε να εξυπηρετηθούν καλύτερα θα πρέπει να γνωρίζουν και να είναι σε θέση να αποδείξουν ονοματεπώνυμα και τόπους καταγωγής είτε από την πλευρά του πατέρα είτε/και της μητέρας τους για όσους προγόνους μπορούν να θυμηθούν σε βάθος χρόνου και - εάν είναι δυνατόν – για τουλάχιστον 3 γενιές πίσω.Π.χ. εάν κάποιος σήμερα ονομάζεται Παπαδόπουλος αλλά η καταγωγή του προπάππου ή της προγιαγιάς του πατέρα ή της μητέρας του ήταν από την Άτρα στην Αργυρούπολη του Πόντου και ονομαζόταν εκείνη την εποχή Γαβράς/ά, τότε αξίζει τον κόπο να επικοινωνήσει με τον φορέα.Όσοι επίσης έχουν καταγωγή από τα πάλαι ποτέ εδάφη της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας και των διαφόρων παραφυάδων της, ή/και της υπόλοιπης Ελλάδος όπου τυχόν προσέφυγαν πρόγονοί τους είτε πριν είτε μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά δεν είναι βέβαιοι αν τα επίθετα που θυμούνται συγκαταλέγονται μεταξύ των προαναφερθέντων Οίκων, επίσης μπορούν να επικοινωνήσουν με τον φορέα και προθύμως θα εξυπηρετηθούν.Π.χ. κάποιος που λέγεται σήμερα Παπαδόπουλος και θυμάται ότι τον προπάππο του τον έλεγαν Καλλέργη και καταγόταν από την Κρήτη, αξίζει οπωσδήποτε να επικοινωνήσει.Αξίζει να σημειωθεί ότι συγκριτικώς με την Τράπεζα Βυζαντινών Πληροφοριών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών η οποία διαθέτει κατάλογο περίπου 200 τεκμηριωμένων επιθέτων Συγκλητικών, ο εν λόγω φορέας μας διαθέτει ήδη ανάλογο κατάλογο περίπου 500 τεκμηριωμένων ονομάτων ή/και επιθέτων ο οποίος σχεδόν καθημερινώς εμπλουτίζεται (πιθανολογείται ότι οι εν λόγωι Οίκοι ήσαν καθ' όλη τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας περίπου 2.000).Στο «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου» υπό την αιγίδα της «Εταιρίας Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας Αυτοκρατορία της Ρωμανίας» γίνονται δεκτοί κατόπιν προτάσεως και αντιστοίχου εγκρίσεως δια ψηφοφορίας, υποψήφιοι αμφοτέρων των φύλων, εφόσον κατάγονται από παλαιές Βυζαντινές Συγκλητικές Οικογένειες (Οίκους), οι οποίες υπήρχαν προ της πτώσεως της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, κατά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών παραφυάδων της, (όπως π.χ. της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος, του Πριγκηπάτου της Πόλεως των Θεοδώρων και της Παραθαλασσίας κλπ), υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδιαφερόμενοι υποψήφιοι θα κριθούν άξιοι εισδοχής από τα αρμόδια όργανα.Οι εγγεγραμμένοι στο Τάγμα της Ιεράς Συγκλήτου συμμετέχουν από της εισδοχής τους στις πάσης φύσεως εκδηλώσεις και δραστηριότητές του, κατά τα προβλεπόμενα από τα Συγκλητικά έθιμα, την ιστορική τεκμηρίωση και τις παραδόσεις και συμφώνως πάντοτε προς τις ισχύουσες αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων, απολαμβάνοντας τα ανεγνωρισμένα προνόμια που αρμόζουν και αντιστοιχούν στην Αξία της Συγκλητικής τους καταγωγής.Αξίζει ακόμα να σημειωθεί, ότι ο εν λόγω φορέας επιτελεί υψίστης σημασίας φιλανθρωπικό έργο, υποστηρίζοντας και ενισχύοντας οικονομικώς το συσσίτιο των γερόντων της Μητροπόλεως Πειραιώς.Όσοι δεν έχουν μεν καταγωγή, αλλά ενδιαφέρονται πολύ σοβαρά για το αντικείμενο, μπορούν επίσης να επικοινωνήσουν.Κατ' εξαίρεσιν, οι μη καταγόμενοι από Συγκλητικούς Οίκους, οι οποίοι όμως, είτε έχουν προσφέρει πάσης φύσεως υψηλές υπηρεσίες υπέρ των προαναφερθέντων σκοπών, είτε διαθέτουν τα ανάλογα προσόντα και επιθυμούν ανεπιφυλάκτως, διακαώς και πολύ σοβαρώς να συνδεθούν ή να ενταχθούν, με την ιδιότητα των μη εχόντων καταγωγή Ομοτράπεζων Μελών, αν και εφόσον βεβαίως κατόπιν αυστηρού ελέγχου κριθούν Άξιοι προς τούτο, ο φορέας επανίδρυσε υπό την αιγίδα του την «Αυτοκρατορική, Επίλεκτο, Ομοτράπεζο, Σύμμικτο, Καβαλλαρική (=Ιπποτική) Τάξη των ΒΟΥΚΕΛΛΑΡΙΩΝ» προς υποστήριξη και υπεράσπιση τόσο των Οίκων, όσο και του δευτεροβαθμίου φορέως των τελευταίων.Διευκρινίζεται ότι η εν λόγω Τάξις, η οποία αποτελούσε το πλέον ηρωικό, επίλεκτο και αξιόμαχο Καβαλλαρικό σώμα της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, είχε αρχικώς ιδρυθεί το 514 μ.Χ. από τον τότε 14ετή μαθητή και μετέπειτα πολυνίκη θρυλικό Στρατηγό του Αυτοκράτορος Ιουστινιανού, Βελισάριο, ο οποίος ήτο Έλλην, εκ της Γερμανικείας της Θράκης, Ευγενής και Συγκλητικής καταγωγής.Οι Βουκελλάριοι απετέλεσαν την προσωπική του σωματοφυλακή και ήσαν τιμητικώς ομοτράπεζοί του. Συνέτρωγαν δε τον ίδιο άρτο, ο οποίος ονομαζόταν "Βουκέλλα", από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία τους.Η Βουκέλλα ήταν ένα είδος «Κρικέλλας», δηλ. Μεγάλου Άρτου σχήματος κρίκου τον οποίον μοιράζονταν πολλοί ομοτράπεζοι. Ποιοτικώς ήταν ανώτερος από εκείνον τον οποίον έτρωγε το υπόλοιπο στράτευμα και για την ακρίβεια ήταν το είδος εκείνο το οποίο χρησιμοποιείτο ως «Βούκα» (από την οποία ετυμολογείται η λέξη Βουκέλλα, δηλ. μεγάλη «Βούκα»), που σημαίνει μπουκιά εμβαπτισμένη στον άκρατο οίνο της Θείας Ευχαριστίας, η οποία τότε ονομαζόταν «Βουκάκρατον». Η Βούκα ήταν επομένως ο Άρτος της Θείας Ευχαριστίας, ο οποίος συμβόλιζε το «Σώμα του Χριστού».Αξίζει να μνημονευθεί ότι η λέξη «Βουκελλάριος» ετυμολογείται από τη λέξη «Βουκάκρατον» (Θεία Ευχαριστία) που ετυμολογείται από τις λέξεις «Βούκα», δηλ. μπουκιά (μικρό τεμάχιο Βουκέλλας), που συμβολίζει το Σώμα του Κυρίου και «Άκρατος» δηλ. ανόθευτος οίνος, που συμβολίζει το Αίμα της Αιωνίου Ζωής του Αναστάντος Κυρίου, το μη προσμεμιγμένο με το ύδωρ του θανάτου που έρευσε όταν ο Ιησούς παρέδωσε το Πνεύμα Του επάνω στο σταυρό, καθώς και από την λέξη «Κελλάριος» που σημαίνει Φύλακας. «Βουκελλάριος» επομένως σημαίνει, σύμφωνα με λεξικό του 17ου αι., «Φύλακας του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας» ή «Φύλακας του (Αναστάντος ή Αθανάτου) Σώματος του Χριστού».Οι Βουκελλάριοι μνημονεύονται επίσης και ως μυστικοσύμβουλοι, σωματοφύλακες και ομοτράπεζοι των Συγκλητικών με τους οποίους μοιράζονταν την «Βουκέλλα», η οποία είχε μεγάλο κυκλικό σχήμα, πιθανώς γιατί την συνέτρωγαν, ως ομοτράπεζοι των Συγκλητικών, από κοινού με τους τελευταίους, παρακαθήμενοι στην ίδια Στρογγυλή Τράπεζα.Αναφέρονται επίσης και ως οι πρόδρομοι των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, καθώς και ως εκείνοι οι οποίοι πρώτοι μετέδωσαν τα Ιπποτικά ιδεώδη στην Δύση όταν υπηρέτησαν ως μισθοφόροι τους Δυτικούς Ευγενείς και Φεουδάρχες του Μεσαίωνα. Και ήταν αυτά ακριβώς τα Ιπποτικά ιδεώδη των Βουκελλαρίων τα οποία ενστερνίστηκε 5-6 αιώνες αργότερα το σύνολο ίσως των δυτικών Ιπποτικών Ταγμάτων. Ενίοτε τα μεταγενέστερα δυτικά Ιπποτικά Τάγματα, εκτός από τα ιδεώδη τους, υιοθέτησαν μεταξύ άλλων και την όπλιση, τα σύμβολα, καθώς και τη δομή των Βουκελλαρίων.Ενδεικτικώς ο επισείων των Βουκελλαρίων ήταν αρχικώς λευκός, ενώ αργότεραέφερε ερυθρό σταυρό επί λευκού πεδίου, έμβλημα που υιοθέτησε μετά από 6 αιώνες στην Γαλλία και το Τάγμα των Ιπποτών του Ναού, καθώς και το κατά 3 περίπου αιώνες μεταγενέστερο Τάγμα της Περικνημίδος!...Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι «Ιατροί-Σκρίβονες-Δηποτάτοι» του Τάγματος των Βουκελλαρίων, δηλ. οι Ιατροί-Σωματοφύλακες/Διασώστες-Τραυματιοφορείς, που μετέφεραν τους ασθενείς και τους τραυματίες των μαχών στα «Οσπίτια», δηλ. στα κέντρα περιθάλψεως, νοσηλείας και υποδοχής του Τάγματος που ίδρυσε ο Άγ. Ιωάννης ο Ελεήμων, μετεξελίχθηκαν και αυτονομήθηκαν στο πέρασμα 5,5 περίπου αιώνων, στην Παλαιστίνη, στο αυτοτελές Τάγμα των Οσπιταλίων ή Οσπιταλιέρων Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου ή της Μάλτας!…Οι Βουκελλάριοι, εκτός από «Φύλακες του (Αθανάτου) Σώματος του Χριστού», είχαν μεταξύ άλλων και τα προνομιούχα καθήκοντα των «Προστατών των Πριγκίπων», των «Ακολούθων», των «Ιπποκόμων», των «Οικονόμων» καθώς και των «Παραμυθούντων» δηλ. των «Συμβούλων» (εκ του «Παραμυθέομαι» = συμβουλεύω, προτρέπω, ενθαρρύνω, παρηγορώ, καθησυχάζω, παρακινώ, παροτρύνω, ανακουφίζω, παραινώ, υποδεικνύω) εκείνων που τους προσελάμβαναν στην υπηρεσία τους.Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Βουκελλάριοι διέφεραν ριζικώς από τους «Scurrae», οι οποίοι, χωρίς να διαθέτουν καταγωγή, επίσης γίνονταν δεκτοί στους κύκλους των Ευγενών, αλλά μόνον ως διασκεδαστές των τελευταίων.Η σωματοφυλακή ή φρουρά, που αποτελείτο από Βουκελλαρίους και η οποία ήταν ουσιαστικώς ο ιδιωτικός στρατός στρατηγών ή/και υψηλών αξιωματούχων (δηλ. Ευγενών ή/και Αριστοκρατών οι οποίοι ex officio«κατελέγοντο» και «συνηριθμούντο» στην «Λογάδα» των Συγκλητικών), καταχρηστικώς δε και ορισμένων ευπόρων ιδιωτών, οι οποίοι την συγκροτούσαν, μεριμνώντας για την οργάνωση και συντήρησή της, απεκαλείτο - ανεξαρτήτως αριθμητικής δυνάμεως - «Οικία».Ως «Οικείοι» ή «Οικειακοί» άνθρωποι οι Βουκελλάριοι ανήκαν στο περιβάλλον των Δυνατών, μεταξύ των οποίων ιδίως των Συγκλητικών, με τους οποίους τους συνέδεε εκδούλευση και πίστη, μεγαλύτερη μεν από εκείνη του υπηρέτη («Οικέτου»), του δούλου, του παροίκου ή του κρατικού υπαλλήλου, αλλά ανεξάρτητη των συνηθειών υποτελείας.Για τους Δυνατούς, «Οικείος» σήμαινε κάποιον απολύτως έμπιστο και σταθερό, ο οποίος αν και δεν ανήκε στις προαναφερθείσες κατηγορίες υποτελών, εντούτοις γινόταν δεκτός, για την Αξία του, ως ομοτράπεζος, στο στενό περιβάλλον των Δυνατών (που ήταν ως επί το πλείστον Συγκλητικοί), τους οποίους - ως Βουκελλάριος - οικειοθελώς, αυτοβούλως και με υπέρμετρη ανδρεία υποστήριζε και προστάτευε, για ιδεολογικούς κυρίως λόγους, διακινδυνεύοντας πολλές φορές τη ζωή του, ενώ τους ακολουθούσε ακόμα και στην εξορία.Η «Αυτοκρατορική, Επίλεκτος, Ομοτράπεζος, Σύμμικτος Καβαλλαρική Τάξις των Βουκελλαρίων», ήταν Σύμμικτος επειδή αποτελείτο από δύο κύριες εντός αυτής Ιεραρχικές Τάξεις, ήτοι την Καβαλλαρική (ανωτάτη προηγουμένη) και την Πεζική των Υπασπιστών (επομένη), οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνταν αντιστοίχως σε «Διαφορές Οπλίσεως» και σε «Είδη», διαφόρων ιεραρχικών βαθμών.Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Ομοτράπεζος Τάξις των Βουκελλαρίων δεν υπήρξε ούτε είναι Πατριαρχική, αλλά αποκλειστικώς Καβαλλαρική, ήταν δε η μόνη Καβαλλαρική Τάξις που η ίδρυσή της συμφώνως προς την Βυζαντινή νομοθεσία, την ιστορική τεκμηρίωση και τις παραδόσεις, δεν εξαρτιόταν ούτε από τον Αυτοκράτορα, ούτε από τον Πατριάρχη, αλλά απ' ευθείας και μόνον από τους Οίκους.Τα κριτήρια εισδοχής και προαγωγής στους διαφόρους βαθμούς και αξιώματα της Τάξεως ήταν και παραμένουν πρωτίστως αξιοκρατικά.Η Ομοτράπεζος Τάξις των Βουκελλαρίων, η οποία έχει προ πολλού αναγνωριστεί επισήμως στην Ευρώπη, δραστηριοποιείται επίσης και στην αλλοδαπή, σε διάφορες χώρες, μεταξύ κυρίως ελληνορθοδόξων κοινοτήτων ομοεθνών μας της ελληνικής ομογενείας.Μεταξύ των ιδεωδών που χαρακτήριζαν τα έθιμα των Συγκλητικών και των Βουκελλαρίων επιδιώκονται κι εκείνα που προάγουν την Οικογένεια, την Γενναιότητα, την Αξιοκρατία, την Δικαιοσύνη, την Αλληλεγγύη, το Ομαδικό Πνεύμα, την Αλληλοϋποστήριξη, την Δόξα, την Υψηλή Αισθητική, την Αξιοπιστία, τον Πατριωτισμό, την Μεγαλοπρέπεια, την Χριστιανική Ηθική, την Εντιμότητα, τις Παραδόσεις, την Εθιμοτυπία κλπ.Ο φορέας πραγματοποιεί διάφορες εκδηλώσεις όπως π.χ. ομιλίες, εκθέσεις, τελετές, προβολές, δεξιώσεις, εκδρομές, δοξολογίες κλπ ορισμένες από τις οποίες είναι ανοικτές, κατόπιν προσκλήσεως, για κάθε ενδιαφερόμενο/η.Ο φορέας τέλος είναι εντελώς ανεξάρτητος και δεν καθοδηγείται από καμία πολιτική, θρησκευτική ή άλλη εξουσία ή οργάνωση.

29/5/1453 - 2009

Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε και πάλι την επέτειο της άλωσης της Βασιλεύουσας Πόλης...και θα φέρουμε στην σκέψη μας εκείνες τις τραγικές στιγμές και τελευταίες ώρες που έζησαν οι υπερασπιστές των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως με το αίσθημα της λύπης να πλημμυρίζει τις καρδιές μας.
Είναι αμέτρητες οι στιγμές για το έθνος μας που έχει βιώσει τέτοια γεγονότα και μέσα από τον εορτασμό τους αναβιώνει την φρίκη και τον τρόμο που οι κατά καιρούς κατακτητές έσπειραν στην ελληνική επικράτεια.Οι επέτειοι που κατά την διάρκεια του χρόνου γιορτάζουμε είναι πολλές χωρίς όμως να τους αποδίδουμε την ουσιαστική τους σημασία στεκόμενοι απλά σε ευχές ,τυπικές τιμητικές παρελάσεις και διάφορες άλλες εκδηλώσεις .
Το γεγονός όμως της Αλώσεως της Βασιλεύουσας Πόλης περνά τόσο απαρατήρητο πλέον μέσα σε αυτήν την ιστορική ισοπεδωτική στάση που κάποιοι τεχνηέντως κατάφεραν να περάσουν και σε άλλες εθνικές ημέρες μνήμης. Η βίαιη κατάλυση της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας είναι ιστορικά τεκμηριωμένο έφερε την Ευρώπη πιο κοντά σε λαούς που καμία παράδοση και καμία κουλτούρα δεν πρόκειται ποτέ να ενώσει όσο και να προσπαθούν να πετύχουν κάτι τέτοιο.....
Η 29η Μαΐου του 1453 μπορεί να έφερε την προσωρινή φυσικά κατάλυση της αυτοκρατορίας αποκάλυψε όμως τις εγκληματικές προθέσεις των χριστιανικών κατά τ'άλλα λαών της εποχής που ήταν η κυριαρχία του Πάπα και η οριστική εξαφάνιση της ορθοδόξου ανατολής.Ο ένδοξος ελληνικός πολιτισμός περνώντας μέσα από την μακρόχρονη βυζαντινή περίοδο έλαβε και πάλι την αίγλη του που είχε καταπέσει λόγο της φθοράς του χρόνου και μέσα από τον εμπλουτισμό του που ήταν η αφομοίωση του με την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση έλαμψε ως ήλιος για αιώνες.
Για όσους αγαπούν και έχουν στην καρδιά τους την αυτοκρατορία της Ρωμανίας που ευτυχώς με την χάρη του Θεού στις μέρες μας αναδιοργανώνετε και πάλι σύμφωνα με την βυζαντινή νομοθεσία η 29η Μαΐου δίνει ελπίδα όσο και αν προξενεί λύπη ,μέσα από τις εκδηλώσεις και τελετές της επετείου αυτής, το ανόθευτο βυζαντινό πνεύμα αναζωογονήτε και με την χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού γιγαντώνετε .
ΖΕΙ η αυτοκρατορία και σιγά σιγά αναδύετε με την αγάπη και την πίστη στα ορθόδοξα χριστιανικά ιδανικά όσο και αν σε κάποιον αυτό είναι αδύνατον και για κάποιους άλλους γραφικό.
29η Μαΐου του 1453 /2009 κανένας απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και του ένδοξου Βυζαντινού πολιτισμού να μην μείνει απαθείς οφείλει να δώσει το στίγμα του και να συσπειρωθεί γύρω από τους απογόνους των ένδοξων Συγκλητικών Οίκων για το νέο ξεκίνημα και την πλήρη αναδιοργάνωση του '' Βυζαντινού Κράτους - της Αυτοκρατορίας της Ρωμανιας''.