Εξερευνώντας διάφορες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο με έκπληξη αλλά και ζωηρό ενδιαφέρον βρήκα διάφορες ιστοσελίδες κάποιον φερόμενων ως απογόνων ευγενών οίκων της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας .
Πλήθος τέτοιων ψευτοευγενών έχουν κατακλύσει τους κύκλους Ταγμάτων ευγενείας και τα τελευταία χρόνια με την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το ως τώρα δυστυχώς στον ελλαδικό χώρο ξεχασμένο Βυζάντιο αλλά και κατασυκοφαντημένο. Πολλοί είναι αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται απόγονοι ευγενών της Αυτοκρατορίας που αν όμως κάποιος ειδικός εισχωρήσει σε τέτοιες ομάδες θα καταλάβει ότι δεν πρόκειται για κάτι άλλο από φαντασιόπληκτους και κομπογιαννίτες του χώρου των Ταγμάτων ευγενείας.
Με παντελή έλλειψη και γνώση του Ρωμαϊκού δικαίου ορίζουν τίτλους,τάξεις, με ακριβό αντίκρυσμα μοιράζουν διάσημα και διπλώματα σε αφελείς και απλά κενόδοξους ανθρώπους που μέλημα τους δεν είναι μια υγιεί αναγέννηση ενός θεσμού η μιας καταλυμένης παρανόμως Αυτοκρατορίας .
Είναι τραγικό όλο αυτό που γίνετε μέσα ειδικά στο διαδίκτυο τόπος αγοροπωλησίας παντός είδους αλλά όχι της ιστορίας και της αλήθειας . Η αυτοκρατορία προσωρινά χωρίς να έχει χάσει την θέση στις καρδιές των υπηκόων Της ζει και αγωνίζεται να ανασυγκροτηθεί με την τήρηση κατά γράμμα του Ρωμαϊκού δικαίου και όχι μιας ευφάνταστης σκέψης που μόνο σκοπό έχει την απόκτηση κέρδους και την κατάληψη πρωτοκαθεδρίας σε γεύματα και δεξιώσεις, θέσεις που φυσικά αποκτούν άδικος.
Με την χάρη του θεού όμως εδώ και μερικά χρόνια οι γνήσιοι απόγονοι των συγκλητικών Οίκων που αποδεδειγμένα είναι φορείς αυτής της ευγένειας μοχθούν με πολλά προβλήματα και πασχίζουν να εδραιώσουν πρώτα την αμαυροσθήσα από ''καιροσκόπους ευγενείς'' νομική υπόσταση Της και την οργάνωση όχι μόνο των απογόνων απανταχού της γης αλλά και να επιβραβεύσει αξίους στρατιώτες που τάσσονται στο πλευρό τους οικειοθελώς και με προσωπικά τους έξοδα εργάζονται με μόνο σκοπό την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της νομιμότητας.
Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009
ΜΕ ΕΝΤΟΝΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ...
Με αφορμή το άρθρο της ηλεκτρονικής εφημερίδας romfea.gr για τον φόβο νέου '' Πογκρόμ'' στην Κωνσταντινούπολη αμέσως η μνήμη μας γύρισε στα φοβερά γεγονότα του 1955 τότε που το κράτος- παρακράτος της Τουρκίας σφαγίασε,εκδίωξε,λεηλάτησε και κατέστρεψε τις κοινότητες των μειονοτήτων που για αιώνες ήταν σημείο αναφοράς για την βιαίως καταλυθήσα πρωτεύουσα της Ρωμανίας.
Χωρείς να θέλουμε να προσθέσουμε κάτι παραπάνω από ότι αναφέρει η έγκριτη αυτή ηλεκτρονική εφημερίδα παραθέτουμε αυτολεξεί το άρθρο αυτό αφήνοντας στον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα αλλά και να γνωρίζει εκ των προτέρων μέσα από αυτή την ενημέρωση την οποιαδήποτε δυναμική απάντηση της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας που όχι μόνο ανασυγκροτήθηκε αλλά και δυναμικά σιγά σιγά θα δίνει την παρουσία της!
Χωρείς να θέλουμε να προσθέσουμε κάτι παραπάνω από ότι αναφέρει η έγκριτη αυτή ηλεκτρονική εφημερίδα παραθέτουμε αυτολεξεί το άρθρο αυτό αφήνοντας στον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα αλλά και να γνωρίζει εκ των προτέρων μέσα από αυτή την ενημέρωση την οποιαδήποτε δυναμική απάντηση της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας που όχι μόνο ανασυγκροτήθηκε αλλά και δυναμικά σιγά σιγά θα δίνει την παρουσία της!
'' Με το φόβο του «Πογκρόμ» του 1955, ζουν τον τελευταίο καιρό Έλληνες Χριστιανοί και Αρμένιοι
της Κωνσταντινούπολης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλές περιοχές της Πόλης και συγκεκριμένα σε σπίτια που ζουν Χριστιανοί υπάρχουν λωρίδες πράσινης μπογιάς, ενώ στα σπίτια των Αρμενίων υπάρχουν λωρίδες κόκκινης μπογιάς.
Οι Χριστιανοί έμειναν έκπληκτοι και φοβισμένοι όταν είδαν στα σπίτια τους λωρίδες πράσινης μπογιάς, φέρνοντας αμέσως στην μνήμη τους, τις καταστροφές του 1955, τότε που ο Τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Βουλευτής του Τουρκικού Κοινοβουλίου κατέθεσε πριν λίγες μέρες, επίσημη αίτηση προς τον Υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας κ. Μπεσίρ Αταλάϊ, ζητώντας να του δοθούν οι ανάλογες εξηγήσεις για το τι συμβαίνει.
Επίσης ο Βουλευτής δήλωσε, ότι πρόσφατα έλαβε ένα αυξανόμενο αριθμό καταγγελιών από Χριστιανούς, σχετικά με παρενοχλήσεις και διακρίσεις.
Να αναφερθεί ότι οι Αρμενικές και Ελληνικές Χριστιανικές κοινότητες, ζουν στην Κωνσταντινούπολη εδώ και πολλούς αιώνες, όμως τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί πάρα πολύ το μίσος και τα εγκλήματα εναντίον τους.
Το 1955 στο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες στην εθνικότητα δέχτηκαν επίθεση από ένα σαρωτικό πλήθος Τούρκων.
Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για περιπτώσεις αναταραχών σε βάρος διαφόρων εθνικών ομάδων.
της Κωνσταντινούπολης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλές περιοχές της Πόλης και συγκεκριμένα σε σπίτια που ζουν Χριστιανοί υπάρχουν λωρίδες πράσινης μπογιάς, ενώ στα σπίτια των Αρμενίων υπάρχουν λωρίδες κόκκινης μπογιάς.
Οι Χριστιανοί έμειναν έκπληκτοι και φοβισμένοι όταν είδαν στα σπίτια τους λωρίδες πράσινης μπογιάς, φέρνοντας αμέσως στην μνήμη τους, τις καταστροφές του 1955, τότε που ο Τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Βουλευτής του Τουρκικού Κοινοβουλίου κατέθεσε πριν λίγες μέρες, επίσημη αίτηση προς τον Υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας κ. Μπεσίρ Αταλάϊ, ζητώντας να του δοθούν οι ανάλογες εξηγήσεις για το τι συμβαίνει.
Επίσης ο Βουλευτής δήλωσε, ότι πρόσφατα έλαβε ένα αυξανόμενο αριθμό καταγγελιών από Χριστιανούς, σχετικά με παρενοχλήσεις και διακρίσεις.
Να αναφερθεί ότι οι Αρμενικές και Ελληνικές Χριστιανικές κοινότητες, ζουν στην Κωνσταντινούπολη εδώ και πολλούς αιώνες, όμως τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί πάρα πολύ το μίσος και τα εγκλήματα εναντίον τους.
Το 1955 στο πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, Έλληνες στην εθνικότητα δέχτηκαν επίθεση από ένα σαρωτικό πλήθος Τούρκων.
Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για περιπτώσεις αναταραχών σε βάρος διαφόρων εθνικών ομάδων.
''
Romfea.gr
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009
ΕΛΠΙΔΑ...
Στην κατρακύλα του σήμερα και στον ευτελισμό της πολιτικής ζωής για ακόμη μία φορά η ένδοξη ιστορία μας δίνει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο , τα μεγάλα λόγια των επαγγελματιών πολιτικών δεν μας αγγίζουν πια και η αργολογίες τους μας αφήνουν παγερά αδιάφορους.
Πριν λίγες ημέρες με την χάρη του Αγίου Θεού η Φιλόχριστος Πολιτεία των Ρωμαίων δέχτηκε στα σπλάχνα της ανθρώπους που τιμούν και αγαπούν την ιστορία, ανθρώπους που τιμούν τον όρκο τους και με αποφασιστικότητα είναι έτοιμοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων χωρίς υπεκφυγές . Η αναγέννηση της αυτοκρατορίας δεν είναι απλά ένα όνειρο και ένας θρύλος , είναι γεγονός , δεν είναι λόγια και υποσχέσεις , είναι δουλειά και αγάπη για το ένδοξο παρελθόν που μας χαρακτηρίζει σαν έθνος και όχι για το μέλλον που ομαδοποιεί συνειδήσεις και παραδόσεις στο όνομα της '' γενοκτονίας '' κατά της μοναδικότητας των λαών.
Οι απόγονοι των ευγενών - συγκλητικών οίκων της Ρωμανίας υποδέχθηκαν αξίους συνεχιστές αυτής της εποχής απονέμοντας τους την ευγνωμοσύνη της αυτοκρατορίας ....
Η έντονη απογοήτευση όλων μας όταν ακούμε για την συνεχή απαξίωση της Ελλάδος από τους '' φίλους '' μας και η με κάθε τρόπο αποδείξει από εμάς τους ίδιους για την ασταθή θέση μας προς υπεράσπιση των δικαίων μας και πάλι μας προτρέπει να στρέψουμε το βλέμμα σε ηγέτες που λάμπρυναν με την παρουσία τους το πέρασμα των αιώνων και με μοναδικό στόχο την ευημερία του λαού και του έθνους .
Οι γραβατόσχημοι που λυσσαλέος επιδιώκουν την επικράτηση τους στην εξουσία ξεχνούν πως χωρίς τον λαό δεν μπορούν να σταθούν και λαός ο οποίος αντιδρά είναι για αυτούς περπάτημα πάνω σε κινούμενη άμμο. Οπότε με κάθε τρόπο αναζητούν την σταθεροποίηση του λαού και την κηδεμονία του θέλοντας να έχουν ελευθερία κινήσεων για κάθε άνομη πράξη.
Τις ημέρες αυτές είναι ορατά τα αισχρά πολιτικά παιχνίδια και η στάση ανθρώπων που δίνοντας όρκο όχι μόνο τον έχουν παραβεί αλλά και τον έχουν καταλύσει.
Μέσα από αυτή την κατρακύλα όπως είπαμε που φυσικά θα συνεχιστεί σίγουρο είναι πως η αναγέννηση θα περάσει μέσα από το παρελθόν δίνοντας μας νέα πνοή και όρεξη για δουλειά προς συμφέρον του λαού και της πατρίδας μας.
Τρίτη 9 Ιουνίου 2009
ΑΞΙΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ!
Ιωάννης Δανδουλάκης πολιτικός επιστήμων, διεθνολόγος, υποψήφιος διδάκτωρ
1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Μ.Κ.Ο. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ "ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ"ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 30-31 ΜΑΪΟΥ 2009
ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
...Όταν λάβαμε την πρόσκληση από την επιτροπή της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης» για μια εισήγηση σε αυτό το συνέδριο με θέμα το αύριο της Ρωμηοσύνης είναι αλήθεια ότι προβληματιστήκαμε πολύ έντονα. Προβληματιστήκαμε συνειδητοποιώντας ότι η ενατένιση του μέλλοντος όσον αφορά την Ρωμηοσύνη και η εξέταση της δυναμικής της απαιτεί ένα βήμα παραπέρα από την εξέταση και ανάλυση των πεπραγμένων και δεδομένων του παρελθόντος. Αυτό το έργο προϋποθέτει κατ' αρχάς την ανάληψη πρωτοβουλιών, την δημιουργική φαντασία με την οποία ο άνθρωπος ανά τους αιώνες παίρνει την τύχη του στα χέρια του και σχεδιάζει το μέλλον του υπεύθυνα. Σε αυτό το δύσκολο έργο το οποίο μας ανατέθηκε ταπεινά θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι σήμερα. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα τα οποία θελήσαμε να μοιραστούμε εδώ μαζί σας.
Τελικά, μπορεί αυτή η Ρωμηοσύνη όπως την ορίσαμε εδώ να έχει μέλλον, θα χωράει αύριο η Ρωμηοσύνη μέσα σε μια Ελλάδα χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά, μια Ελλάδα σε κοινωνική μετά-σήψη, με βαρείας μορφής κρίση ταυτότητας; Τι μέλλον έχει η Ρωμηοσύνη, μέσα από μια Ελληνική κοινωνία καλοβολεμένη (ή μάλλον αποκοιμισμένη), αφιλοσόφητη, ανήθικη, ανιστόρητη, αθεολόγητη και ανιδεολόγητη καθώς και αλιβάνιστη κατά τον Παπαδιαμάντη, γιατί ζήτημα είναι εάν εκκλησιάζεται μια φόρα το χρόνο; Μια ελληνική κοινωνία που επίσης είναι αψυχολόγητη και άμετρη, χωρίς δηλαδή το κατ' Αριστοτέλη μέτρον το οποίο χαρίζει την ομορφιά, την γαλήνη και την πραότητα σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί αυτό το απόλυτο μέτρο υπάρχει μόνο στην Ρωμηοσύνη και την ελληνορθοδοξία και υπήρχε και στην Ρωμανία, την Αυτοκρατορία μας, όταν δηλαδή ήταν στις καλές της εποχές όχι στις κακές... Λοιπόν, εν τέλει τι διαφορά πραγματικά θα καταφέρουν να κάνουν αυτοί οι λίγοι οι οποίοι στηρίζουν και συνεχίζουν να ανεμίζουν το λάβαρο της Ρωμηοσύνης στο σήμερα και στο αύριο; Οι οιωνοί όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου καλοί. όμως εμείς απαντάμε: εις οιωνός άριστος, κάνετε τα λόγια πράξεις. Την απάντηση την οποία δώσαμε σε αυτά τα ερωτήματα θα μοιραστούμε μαζί σας εδώ σήμερα. Με όλα όσα είπαμε μόλις προηγουμένως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η θέση της Ρωμηοσύνης στον σημερινό ελληνισμό είναι αρκετά αδύναμη ή μήπως έτσι φαίνεται; Αναφερόμενοι στην πασίγνωστη ρήση του Στρατηγού Μακρυγιάννη, οφείλουμε να πούμε ότι ναι μπορεί να είναι η Ρωμηοσύνη "αδύναμη και εμείς οι ίδιοι, είναι όμως δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει, κι αν είμαστε ολίγοι παρηγοριόμαστε μ' έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους, ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά." Και σήμερα αυτό που έχουμε να πούμε εδώ είναι ότι αυτή η μαγιά είμαστε εμείς.
Η πραγματικότητα αγαπητοί είναι ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο έχει πολύ μέλλον μπροστά της άλλα και είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την έξοδο του σημερινού Ελληνισμού από την παρακμή του. Διότι η Ρωμηοσύνη μπορεί ως μια ιδεολογία, ένα σύστημα κοινωνικό-πολιτικών και ηθικών αξιών να αποτελέσει πράγματι την μοναδική εναλλακτική λύση για τα σημερινά κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα όπως τα σκιαγραφήσαμε πριν από λίγο. Λόγω της ανάγκης του χρόνου δεν θα επεκταθούμε πολύ αλλά θα ξεκαθαρίσουμε με λίγα λόγια ότι αυτή μπορεί να προσφέρει την απάντηση και την λύση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνισμού, τόσο σε επίπεδο εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό όσον αφορά την γενικότερη παρουσία των Ελληνισμού διεθνώς. Και τα δύο αυτά επίπεδα είναι εξίσου σημαντικά και όπως θα δούμε αλληλοσυμπληρούμενα ώστε είναι πολύ δύσκολο το ένα να συζητηθεί χωρίς το άλλο. Απαιτούν θέληση, γενναία λήψη αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Στο σημείο αυτό θα κάνουμε την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία πάσχει πρωτίστως από την έλλειψη ονείρου, φιλοδοξίας, ενός οράματος για το μέλλον και γενικότερα από την έλλειψη ιδεολογίας. Η ύπαρξη ιδεολογίας είναι πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία, καθώς είναι το κίνητρο και το εφαλτήριο της δημιουργίας ενός συστήματος βασικών κοινωνικών αξιών χωρίς τις οποίες μια κοινωνία αποσυντίθεται, αλλά είναι και η κύρια αιτία της δημιουργίας πολιτισμού και ιστορίας. Οφείλουμε να σημειώσουμε και να παραδεχθούμε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός έχει πάψει να κατέχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά. Χρειαζόμαστε όμως μια ιδεολογία. Χωρίς ιδεολογία δεν δημιουργούμε τίποτα. Και εννοούμε να κατέχει μια ιδεολογία δική του, προσωπική του, βγαλμένη από την ψυχή του, μια ιδεολογία όχι εθνικιστική αλλά εθνική με την έννοια της προέλευσης των ιδεών της. Οι Έλληνες ανέκαθεν στην ιστορία μας δημιουργούσαμε την δική μας εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ελληνικές-ρωμέικες ιδέες. Δεν είναι εφικτό εδώ να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία μας, αλλά πιστεύουμε ότι αρκεί να κάνουμε ακροθιγώς μια ανασκόπηση στις ιδέες και τις κοινωνικές επιδιώξεις που έχουν κυριαρχήσει στον νεότερο και σύγχρονο ελληνισμό. Ξεκινάμε ουσιαστικά με την Μεγάλη Ιδέα που γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα ως μετεξέλιξη των επιδιώξεων της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια ιδεολογία αυτόχθονη και πέρα για πέρα ελληνική βασιζόμενη στην συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε ως έθνος, και η οποία παρήγαγε πολιτισμό και ένα υγιές σύστημα κοινωνικών αξιών. Δυστυχώς αυτή η ιδεολογία χάθηκε όπως χάθηκε και έκτοτε είναι αλήθεια ότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραπατάμε, ψαχνόμαστε και χανόμαστε και εμείς... Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος κατά τον 20ο αιώνα, από την δεκαετία του 1920 έως την δεκαετία του ‘70 οπότε ο ελληνισμός περνώντας μια παρατεταμένη πολιτική κρίση και αναταραχή πασχίζει ως έθνος να βρει την χαμένη ιδεολογική του ταυτότητα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό αντί να πρωτοτυπεί δημιουργικά αντιγράφει ξένα πρότυπα, και μάλιστα αλόγιστα και τυφλά έως ένα μεγάλο βαθμό. Αυτή η αντιγραφή ιδεολογικών μορφωμάτων και συστημάτων αξιών, ξένων προς την ελληνική-ρωμέικη παράδοση άρχισε με τον κομμουνισμό ο οποίος μας εισήγαγε σε μια σειρά εξευτελιστικής και ιταμής αντιγραφής ξένων προτύπων που συνεχίζεται φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την τελευταία τριακονταετία. Μετά τον κομμουνισμό, με αποκορύφωμα τον Εμφύλιο του ‘45-'49, στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική εποχή η Ελλάδα αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξένα στρατόπεδα και την επιλογή της Δύσης ακολούθησε η σταδιακή γιγάντωση της καταναλωτικής, ατομιστικής νοοτροπίας, της άμετρης ευμάρειας και της πλουτοκρατίας την οποία όλη γνωρίζουμε πολύ καλά σήμερα. Από τότε μέχρι σήμερα κυριαρχεί στην μεν εξωτερική μας πολιτική το δόγμα ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', η δε ελληνική κοινωνία στο εσωτερικό κατακερματίζεται ψάχνοντας από εδώ και από κει να βρεί που τελικά... ανήκει. Κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμα το σκεπτικό ότι ‘πρέπει επιτέλους κάποτε και εμείς και οι Έλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι', λειτουργώντας έτσι και σκεπτόμενοι με μια ξεκάθαρα υλιστική νοοτροπία, η οποία καταχώρησε πολύ γρήγορα οτιδήποτε ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό ως οπισθοδρομική γραφικότητα, ενώ η ελληνική ιδιοσυγκρασία ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό, με την οπισθοδρόμηση(;) την συντηρικότητα(;) την αγραμματοσύνη(;) το περιθώριο(;) δεν ξέρω και εγώ τι; σε αντίθεση με τον... πολιτισμό της Δύσης... Χωρίς πολλά λόγια φτάσαμε στο σημείο το ένα μέρος των σημερινών Ελλήνων να επιδιώκει τον πλήρη αφελληνισμό και την αποχριστιανοποίηση του εαυτού του και της Ελλάδας και το άλλο μέρος να θέλει μεν να μείνει σταθερό στην ελληνορθόδοξη πίστη και την παράδοσή του, αλλά να μην πιστεύει πραγματικά στις ίδιες τις δυνατότητές του, ότι δηλαδή μπορεί πράγματι να προσφέρει μια βιώσιμη πρόταση και λύση για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η τελευταία μερίδα, πέφτει σε ολοένα και μεγαλύτερη εσωστρέφεια, καλλιεργώντας μια μισαλλοδοξία, φτάνοντας ως και τον εθνικισμό. Οι μεν πρώτοι αυτοκτονούν εθνικά αντιγράφοντας και φορώντας ρούχα που δεν τους κάνουν, οι δε δεύτεροι εγκλωβίζονται σε ένα άκαρπο αδιέξοδο.
Όμως ας μην τα ισοπεδώσουμε όλα, υπάρχει και η μερίδα η οποία βλέπει την κατάσταση την κατανοεί και σκέφτεται για το πώς θα βγεί από το αδιέξοδο, και αυτή η μερίδα είμαστε εμείς εσείς και εγώ εδώ σήμερα. Διότι μια αναγέννηση ηθική, πνευματική και κοινωνική (και κατ' επέκτασιν και πολιτική, εφόσον η τελευταία βασίζεται πρωτίστως στα τρία παραπάνω) στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας είναι εφικτή. Και υπάρχουν οι βάσεις εδώ. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρόλες τις αντιξοότητες, έχει παρατηρηθεί μια σημαντικότατη πρόοδος στην ορθόδοξη θεολογία, την πνευματική δημιουργία της συγγραφής και της αγιογραφίας καθώς και μια επιστροφή στην βυζαντινή μουσική παράδοση. Υπάρχει συνέχεια, αναβίωση και πρωτότυπη δημιουργία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για την ακμή της σύγχρονης ορθοδοξίας στην θεολογία, την ψαλτική και την αγιογραφία. Ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια αξιοπρόσεκτη δυναμική στην νέα γενιά, στην Ελληνική νεολαία της Εκ η οποία εμβαθύνει στα εθνικά και χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη της Ρωμηοσύνης και ποθεί την αναβίωσή τους. Μια νεολαία η οποία επίσης δεν ακολουθεί απλώς πιστά και τυφλά μια παράδοση αλλά ορθώς δοξεί και ορθώς πιστεύει, δηλαδή κατέχει σημαντική θεολογική κατάρτιση και πνευματική καλλιέργεια η οποία προέρχεται από μια προσωπική προσπάθεια και έναν αγώνα πίστεως γνήσιο ο οποίος δεν ακολουθεί απλώς μια παράδοση αλλά την εμπλουτίζει.
Και να λοιπόν η πρόταση μας. Εφαρμογή της ιδεολογίας της Ρωμηοσύνης, των υγιών ελληνορθοδόξων προτύπων, του συστήματος αξιών και ιδεών το οποίο έχει το απόλυτο μέτρο, την χρυσή τομή. Να πάψουν πλέον οι Έλληνες να αυτοταπεινώνονται και να εξευτελίζουν τον εαυτό τους απαρνούμενοι την ψυχή τους η οποία είναι κατά βάθος ρωμέικη. Σε τελική ανάλυση ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε άκαρπα, χωρίς αποτέλεσμα το δίπολο καπιταλισμός-μαρξισμός, δεξιά-αριστερά, και ας το αντικαταστήσουμε με κάτι που να μας ταιριάζει ως Έλληνες. Άλλωστε το δίπολο δεξιάς-αριστεράς πρόκειται περί έξω-ελληνικού προτύπου το οποίο όχι μόνο δεν μας ταιριάζει, αλλά είναι ένα ψευδές κοινωνικό-πολιτικό δίπολο το οποίο δεν ακολουθεί τον αριστοτελικό κανόνα του μέτρου, ούτε το πλατωνικό πρότυπο του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (βλέπετε αυτές οι έννοιες κοινωνικής δικαιοσύνης προ-υπάρχουν σε εμάς τους Έλληνες-Ρωμηούς, αρκεί κανείς να μελετήσει λίγο κάποια πράγματα για να το ‘ανακαλύψει', για παράδειγμα εδώ αξίζει να πούμε ότι ο ‘Αλληλέγγυος' νόμος του Βασίλειου Β' Βουλγαροκτόνου, αν το καλοσκεφτούμε θα ήταν προκλητικός και σκανδαλώδης για το σημερινό οικονομικό κατεστημένο...).
Ακόμα παραπέρα όμως, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ και να κατανοήσουμε ότι ελληνορθοδοξία και δυτικός πολιτισμός δεν είναι απαραίτητα αντιστρόφως αντίθετα μεγέθη, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν αλληλοσυμπληρούμενα. Να καταλάβουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να αρνηθούμε και να καταργήσουμε τα χριστιανικά μας κοινωνικά ιδεώδη για να γίνουμε ‘Ευρωπαίοι' επειδή αυτά δήθεν δεν συνάδουν με ότι ζητά και απαιτεί η Ευρώπη. Δεν είναι απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές οι αξίες της ορθοδοξίας. Αντιθέτως, να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε και μάλλον θα πρέπει να είμαστε και χριστιανοί ορθόδοξοι και Ευρωπαίοι πολίτες. Αντί να οπισθοδρομούμε και να εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφειά μας δειλιάζοντας απέναντι στην Ευρώπη η οποία είναι δήθεν ο... Αντίχριστος να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε τα ηνία της Ευρώπης στα χέρια μας ώστε να μην γίνει ο Αντίχριστος, διαφορετικά ο φόβος μας θα γίνει μια αυτεκπλήρουμενη προφητεία.
Διότι η αλήθεια είναι όχι ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', αλλά ότι η Δύση πάντοτε ανήκε και ανήκει εις την Ελλάδα και δη στην ελληνορθοδοξία. Ξέρετε στο περιοδικό Economist που κυκλοφορεί εβδομαδιαία και πραγματεύται θέματα διεθνούς πολιτικής και οικονομίας, υπάρχουν μόνιμες στήλες, π.χ. μια στήλη για την Αμερική, την Ασία, την Μέση Ανατολή και η στήλη που ασχολείται με θέματα της Ε.Ε. τιτλοφορείται: Charlemagne, Καρλομάγνος. Λοιπόν αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, και φυσικά δεν αναφέρομαι στον στήλη του περιοδικού, αλλά στην γενικώτερη αυτή αντίληψη της Δύσης. Δηλαδή συγνώμη, το σύγχρονο ευρωπαϊκό ιδεώδες της ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της ενωμένης Ευρώπης που στοχεύει να είναι πρότυπο διεθνούς κοινωνίας και θέλει να έχει αγαστές, άριστες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, αυτή η Ευρώπη θα εμφορείται από την πολιτική ιδεολογία της μεσαιωνικής Φραγκο-Γερμανικής σταυροφορικής βαρβαρότητας; Οι σημερινοί Άραβες όμως όταν ακούν Καρλομάγνος τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αλλά όταν ακούν Βυζάντιο, Ρωμανία, τότε με θαυμασμό αναγνωρίζουν την ελληνική ανωτερότητα.
Η Ελλάδα ανέθρεψε την Δύση πολιτιστικά και είναι αλήθεια ότι παρόλη την αγνωμοσύνη της τελευταίας προς την μεγάλη ιστορική της ευεργέτιδα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Ειδικότερα σήμερα η Δύση μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Έχει περιέλθει και εκείνη βλέπετε σε μια περίοδο ηθικής παρακμής και έχει στερέψει από ιδεολογικά πρότυπα και η ίδια. Το σύγχρονο ιδεώδες της οικονομικής ευμάρειας, του καταναλωτισμού και της ψευδό-δημοκρατίας το οποίο κυριαρχεί στην Δύση είναι μάλλον παρά-ιδεολογία και παρά-πολιτισμός. Θα αναφερθώ ενδεικτικά μόνο για την κοινωνική κρίση που διέρχεται ο σύγχρονος κόσμος, στην δήλωση του Βρετανού Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ αναφορικά με την σοκαριστική είδηση ότι ένας δεκατριάχρονος Βρετανός είχε γίνει πατέρας, τελικά εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο πατέρας ήταν ένας δεκαπεντάχρονος παρόλα αυτά ο πρώην υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει ότι: «Είναι ένδειξη του ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας, ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Το σίγουρο είναι πως, σε αυτή τη βάση, η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτή είναι ένδειξη για τη διαλυμένη Βρετανία.»
Μόνο η Ρωμηοσύνη με την Ορθοδοξία μπορεί να δώσει την εναλλακτική λύση στην Ευρώπη και στην Δύση όπου τις τελευταίες δυο δεκαετίες η Ορθοδοξία κερδίσει σταθερά σημαντικό έδαφος. Υπάρχει λοιπόν τεράστια δυναμική για αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ακούγεται.
Εκτός αυτού όμως ο σύγχρονος ελληνισμός ξαναβρίσκοντας το μέτρο στην ταυτότητα και την προσωπικότητά του οφείλει να θυμηθεί ότι αν κατά ένα μεγάλο βαθμό ανήκει στην Δύση, εφόσον ο Δυτικός πολιτισμός είναι δικό του δημιούργημα, κατά έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ανήκει και στην Ανατολή. Δεν πρέπει σε κανέναν βαθμό το γεγονός ότι είμαστε μέλη της Ε.Ε. και άλλων δυτικών διεθνών οργανισμών και κατά κάποιο τρόπο επισήμως ένα κομμάτι του Δυτικού κόσμου, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και πολιτικά ανήκουμε και στην Ανατολή. Στην Ανατολή είναι και τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία ήδη αναφέρθηκε ο π. Γεώργιος Δράγας, στην Ανατολή έλαμψε η αρχαία ελληνορθοδοξία, εκεί έγιναν και οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι για τις οποίες καυχόμαστε, υπήρξε δε το κέντρο του ελληνισμού για πάρα πολλούς αιώνες από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων έως τον 19ο αιώνα, σχεδόν έως και την Μικρασιατική Καταστροφή. Εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το ότι είμαστε οι Ανατολίτες οι οποίοι δίδαξαν την Δύση τότε μόνο θα έχουμε βγεί από το τέλμα αυτό που λέγεται κρίση ταυτότητας. Και εδώ αγαπητοί μου θα εισέλθω στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης στο οποίο ας μου επιτραπεί να θίξω λίγο τα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στην σύγχρονη διεθνή κοινότητα η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται πλέον μόνο στην στρατιωτική ισχύ, αλλά κατά ολοένα και αυξανόμενο πλέον βαθμό βασίζεται και στην πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ. Το ζητούμενο εδώ για την Ρωμηοσύνη είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ορθή χρησιμοποίησή της στο μέλλον μπορεί να προσδώσει αυτήν ακριβώς την πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ που λείπει σήμερα από την εξωτερική μας πολιτική. Ήδη αναφερθήκαμε στην μεγάλη δυναμική της Ορθοδοξίας στην Δύση και εδώ λέμε ότι παρόμοια δυναμική υπάρχει και στην Μέση Ανατολή σήμερα. Άλλωστε για αυτό βρισκόμαστε εδώ, για να διακηρύξουμε την στήριξη μας στην Ορθοδοξία της Μέσης Ανατολής και της Ανατολής γενικότερα. Η χρησιμοποίηση δε της Ρωμηοσύνης ως ιδεολογικού και πολιτισμικού εργαλείου σε Ανατολή και Δύση θα προσδώσει χειροπιαστά πρακτικά οφέλη στην εξωτερική μας πολιτική. Θα καταφέρουμε να αναλάβουμε την θέση του ιδεολογικού και πολιτισμικού ηγεμόνος στην Βαλκανική και την νότιο-ευρωπαϊκή ζώνη γενικότερα, καθώς και στην Μέση Ανατολή. Διότι όχι απλώς πιστεύουμε, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να για ακόμα μια φορά όπως και στο παρελθόν να κυριαρχήσει πολιτισμικά στον ευρύτερο χώρο της. Δεν εννοούμε εδώ ότι μπορούμε να παραμελήσουμε την στρατιωτική μας ισχύ, αντιθέτως, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο δεν μπορούμε να επεκταθούμε σήμερα. Εδώ όμως λέμε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ισχύ και αν κατέχουμε η πολιτισμική ισχύς είναι απαραίτητη. Η Ελλάδα πρέπει να ηγηθεί πολιτισμικά και ιδεολογικά σε Ανατολή και Δύση. Σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η θέση που μας αξίζει. Δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστική ούτε αλυτρωτική επιδίωξη. Είναι η μια και μοναδική πρακτική την οποία μας υπαγορεύει η ιστορία των προγόνων μας και την οποία έχουν ανάγκη τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση. Ας πάψουμε επιτέλους την αυτομεμψιμοιρία μας ότι δεν μας βοηθά η Δύση και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δεν μας βοηθούν γιατί δεν μπορούν πλέον και όχι μόνο αυτό αλλά μας έχουν εκείνοι ανάγκη, να ξαναγίνουμε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε. Αντί να καθεύδουμε και να ανησυχούμε επειδή π.χ. ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης περνάει μια περίοδο κρίσης και απλά να περιμένουμε να περάσει αυτή η κρίση, μπορούμε κάλλιστα να αναλάβουμε εμείς δράση. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν κατέχουμε οικονομική ισχύ. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να βασίστηκε μεν στην οικονομική ανάπτυξη και ευρωστία, αλλά δευτερευόντως μόνο. Πρωτίστως βασίστηκε σε μια ιδεολογία και έναν πολιτισμό για ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία. Μα αυτές είναι οι αξίες της Ρωμηοσύνης! Μπορούν όμως αυτές οι αξίες να υπάρξουν χωρίς χριστιανικό περιεχόμενο. Τότε είναι απλώς ένα περίβλημα εντελώς άδειο στο εσωτερικό, το οποίο περίβλημα όμως αργά ή γρήγορα θα πεταχθεί και αυτό στην άκρη. Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο Ελληνισμός λοιπόν σήμερα μπορεί και πρέπει να προτάξει την ιδεολογία της Ρωμηοσύνης και την άποψή της όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, μπορεί και πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας της ηθικής ανάκαμψης της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου κατ' επέκτασιν.
Οι βάσεις για αυτό υπάρχουν ήδη. Όσον αφορά την Δύση η Ορθοδοξία κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ανατολή τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία προαναφερθήκαμε τυγχάνουν πολύ σημαντικής διπλωματικής ισχύος. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ελληνικά πατριαρχεία μας, αποτελούν διπλωματική μοναδικότητα παγκοσμίως καθώς κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν έχει τέτοια παρουσία σε μια άλλη χώρα ή χώρες και ας μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ο αρχαιότερος θεσμός στον κόσμο, δεύτερος μόνο μετά τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στον Αραβικό δε και γενικότερα ισλαμικό κόσμο, εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα γνωστοί ευρύτερα ως Ρούμ, Ρωμηοί δηλαδή και ότι στα μάτια τους έχουμε μεγαλύτερη υπόληψη από όλους τους άλλους Δυτικούς αν όχι ακόμα και κάποιους μουσουλμάνους. Μια πολιτισμική συμμαχία με τον αραβικό κόσμο, άλλωστε θα βοηθήσει και στην επίτευξη των στόχων μας όσον αφορά την τουρκική απειλή. Διότι εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί που έχουμε τόσο καλό όνομα ανάμεσα στους Άραβες, και όχι οι Τούρκοι, θα έπρεπε να μεσολαβούμε για την επίλυση προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, οι σχέσεις με τον Καντάφι ή ακόμα και με το Ιράν. Απαιτείται όμως, να συνειδητοποιήσουν και να ενστερνιστούν όλα τα παραπάνω οι πολιτικοί υπεύθυνοι της εξωτερικής μας πολιτικής.
Όμως θα κλείσω δυστυχώς με μια αγωνιώδη και δυσοίωνη πρόβλεψη. Πιο συγκεκριμένα: διαβλέπουμε πλέον σήμερα ότι μπορεί μέχρι τώρα ο Ελληνισμός να παλεύει για την διάσωση και την κατοχύρωση ενός μόνο κλεμμένου ελληνικού ονόματος, αυτού της Μακεδονίας. Φοβούμαστε όμως ότι, αν δεν προσέξουμε, στο μέλλον θα παλεύουμε ακόμα και για το όνομα της ίδιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε σήμερα θα ακούτε πολλά για τον νέο-οθωμανισμό, αλλά σπάνια θα ακούσετε ότι όλοι οι Σουλτάνοι μετά τον Πορθητή είχαν κλέψει και τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί πολύ απλά η σύγχρονη διεθνής επιστήμη της ιστορίας είναι πολύ ύπουλη και καθόλου έντιμη. Από την μια λοιπόν βλέπουμε πλέον ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και μια αναγνώριση των Δυτικών για την αξία και την λάμψη της Αυτοκρατορίας μας, όμως από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη τάση να υπερτονίζεται η ιδιόμορφη πολυεθνικότητα του Βυζαντίου παραβλέποντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία και πλειοψηφία μέσα σε αυτό. Ενώ εμείς, ως επίσημο Ελληνικό κράτος κάνουμε πλέον το παν δυνατόν ώστε να αποδείξουμε στους διεθνείς εταίρους μας ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η ένδοξη ιστορία μας, την οποία διαγράφουμε ώστε να αποδείξουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από κάποιο "αλυτρωτικό σύνδρομο" ανακατάληψης των χαμένων πατρίδων (φευ, μακρυά από εμάς τέτοιες γραφικότητες!). Την ίδια λοιπόν στιγμή, όπου εμείς θαμπωνόμαστε μεν από τους Χολιγουντιανούς Σπαρτιάτες αλλά διαφωνούμε μεταξύ μας για το αν οι Βυζαντινοί είχαν βάρβαρα έθιμα και ήταν διεφθαρμένοι ή όχι, οι γείτονες μας των Βαλκανίων τα έχουν ξεπεράσει αυτά και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να μιλούν για το μερίδιό τους στην πολυεθνική δήθεν, Ρωμέικη κληρονομιά, και το ίδιο δεν είναι καθόλου απίθανο να πράξει και η Τουρκία στο πολύ άμεσο μέλλον! Η Τουρκία η οποία σχεδιάζει ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδώσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αλλά πώς θα το κάνει αυτό; υπερήφανα ανεμίζοντας του τον δικέφαλο και ονομάζοντάς το "Ρωμέικο" Πατριαρχείο, αλλά με "Ρωμηό" δηλαδή Τούρκο χριστιανό ορθόδοξο πατριάρχη, και όχι... "Γιουνάνη", κάνοντας το δηλαδή πλέον Τουρκικό!... Αυτό σίγουρα δεν θα θέλαμε να το δούμε! Και το επιχείρημα θα είναι ότι εμείς δεν είμαστε πλέον Ρωμηοί (και ούτε καν θέλουμε να λεγόμαστε έτσι!) αλλά Έλληνες, άσχετοι με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αμφίβολο και το κατά πόσο τυγχάνουμε άμεσης εθνικής καταγωγής όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων αλλά και των ίδιων των βυζαντινών, αφού άλλωστε και το κράτος μας εδαφικά δεν έχει καμμία σχέση: οι Τούρκοι κατέχουν την Κων/πολη και την Μ. Ασία. Και φυσικά εννοείται ότι αυτή η άποψη, μόλις εκφραστεί, θα βρεί ακράδαντο "επιστημονικό" έρεισμα στην Δύση, όπως τόσα χρόνια βρίσκουν έρεισμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Σλάβος.
Η δυναμική της Ρωμηοσύνης στο μέλλον είναι τεράστια. Η Ρωμηοσύνη που ως ιδέα απλώς επιβιώνει έως σήμερα, χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω στο παρόν και κατ' επέκτασιν στο μέλλον. Η Μ.Κ.Ο. μας μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο της προώθησης των ιδεωδών της Ρωμηοσύνης όπως αυτά έχουν αποκρυσταλλωθεί στους αιώνες, ώστε να αποδείξουμε ότι όχι μόνο απαρχαιωμένα δεν είναι αλλά αποτελούν την μόνη απάντηση στα κοινωνικά, πνευματικά και δη πολιτικά αδιέξοδα, όχι μόνο του σύγχρονου Ελληνισμού αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν είναι ανέφικτο όνειρο ετούτο. Δεν είναι ευχολόγιο αυτά τα λόγια. Είναι η εισαγωγή σε πράξεις που θα ακολουθήσουν, εφόσον όπως βλέπετε και νέοι είμαστε και με όρεξη, με όραμα και στόχους. Στόχους ξεκάθαρους τους οποίους ποθούμε, τους οποίους επιδιώκουμε και τους οποίους ασφαλώς θα πετύχουμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι θάρρος και τόλμη. Θαρσείν χρή και ο τολμών νικά καθώς έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Όμως ας μας επιτραπεί να κλείσουμε εδώ με δυο φράσεις. Η πρώτη φράση απευθύνεται στους σημερινούς εχθρούς της Ρωμηοσύνης. Ακούστε λοιπόν κε Γκρουέφσκι, κε Νταβούτογλου και άλλοι, και κα Ρεπούση, κα Κουλούρη και κε Καρρά... βεβαίως! μην ξεχνιώμαστε! Σκληρόν προς κέντρα λακτήζειν. Θέλετε να μάθετε τι έπαθαν οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ρωμηοσύνης που πριν από σας επί αιώνες πάλευαν να την καταστρέψουν; Οι μεν Φραγκο-Γερμανοί του Καρλομάγνου, με την μεγαλομανία τους έφτασαν-έφτασαν να βγάλουν έναν Κάιζερ στον Α' Παγκόσμιο και έναν Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο! Και σήμερα το Γερμανικό έθνος κατατρέχεται από αυτό το τρομερό κόμπλεξ, την ρετσινιά του ναζισμού. Να που έχει καταντήσει το Γερμανικό έθνος σήμερα.
Ενώ από την άλλη ο Πάπας, έχει καταντήσει σήμερα να μην τολμάει να βγεί να κάνει μια δημόσια δήλωση γιατί οτιδήποτε κι αν πεί θα χλευαστεί και θα κατακριθεί, από σύμπαντα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. Η ίδια σύμπασα η Δύση πλέον χλευάζει τον Πάπα της. Λοιπόν το κεφάλι τους θα φάνε και αυτοί σήμερα.
Και η δεύτερη φράση είναι οι στίχοι του ψαλμωδού Δαυίδ με τους οποίους προσευχόταν στον Κύριο εναντίον των εχθρών του. Εύχομαστε λοιπόν και εμείς σήμερα για τους εχθρούς της Ρωμηοσύνης: "πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γής"!
Ευχαριστώ!
ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
...Όταν λάβαμε την πρόσκληση από την επιτροπή της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης» για μια εισήγηση σε αυτό το συνέδριο με θέμα το αύριο της Ρωμηοσύνης είναι αλήθεια ότι προβληματιστήκαμε πολύ έντονα. Προβληματιστήκαμε συνειδητοποιώντας ότι η ενατένιση του μέλλοντος όσον αφορά την Ρωμηοσύνη και η εξέταση της δυναμικής της απαιτεί ένα βήμα παραπέρα από την εξέταση και ανάλυση των πεπραγμένων και δεδομένων του παρελθόντος. Αυτό το έργο προϋποθέτει κατ' αρχάς την ανάληψη πρωτοβουλιών, την δημιουργική φαντασία με την οποία ο άνθρωπος ανά τους αιώνες παίρνει την τύχη του στα χέρια του και σχεδιάζει το μέλλον του υπεύθυνα. Σε αυτό το δύσκολο έργο το οποίο μας ανατέθηκε ταπεινά θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι σήμερα. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα τα οποία θελήσαμε να μοιραστούμε εδώ μαζί σας.
Τελικά, μπορεί αυτή η Ρωμηοσύνη όπως την ορίσαμε εδώ να έχει μέλλον, θα χωράει αύριο η Ρωμηοσύνη μέσα σε μια Ελλάδα χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά, μια Ελλάδα σε κοινωνική μετά-σήψη, με βαρείας μορφής κρίση ταυτότητας; Τι μέλλον έχει η Ρωμηοσύνη, μέσα από μια Ελληνική κοινωνία καλοβολεμένη (ή μάλλον αποκοιμισμένη), αφιλοσόφητη, ανήθικη, ανιστόρητη, αθεολόγητη και ανιδεολόγητη καθώς και αλιβάνιστη κατά τον Παπαδιαμάντη, γιατί ζήτημα είναι εάν εκκλησιάζεται μια φόρα το χρόνο; Μια ελληνική κοινωνία που επίσης είναι αψυχολόγητη και άμετρη, χωρίς δηλαδή το κατ' Αριστοτέλη μέτρον το οποίο χαρίζει την ομορφιά, την γαλήνη και την πραότητα σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί αυτό το απόλυτο μέτρο υπάρχει μόνο στην Ρωμηοσύνη και την ελληνορθοδοξία και υπήρχε και στην Ρωμανία, την Αυτοκρατορία μας, όταν δηλαδή ήταν στις καλές της εποχές όχι στις κακές... Λοιπόν, εν τέλει τι διαφορά πραγματικά θα καταφέρουν να κάνουν αυτοί οι λίγοι οι οποίοι στηρίζουν και συνεχίζουν να ανεμίζουν το λάβαρο της Ρωμηοσύνης στο σήμερα και στο αύριο; Οι οιωνοί όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου καλοί. όμως εμείς απαντάμε: εις οιωνός άριστος, κάνετε τα λόγια πράξεις. Την απάντηση την οποία δώσαμε σε αυτά τα ερωτήματα θα μοιραστούμε μαζί σας εδώ σήμερα. Με όλα όσα είπαμε μόλις προηγουμένως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η θέση της Ρωμηοσύνης στον σημερινό ελληνισμό είναι αρκετά αδύναμη ή μήπως έτσι φαίνεται; Αναφερόμενοι στην πασίγνωστη ρήση του Στρατηγού Μακρυγιάννη, οφείλουμε να πούμε ότι ναι μπορεί να είναι η Ρωμηοσύνη "αδύναμη και εμείς οι ίδιοι, είναι όμως δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει, κι αν είμαστε ολίγοι παρηγοριόμαστε μ' έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους, ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά." Και σήμερα αυτό που έχουμε να πούμε εδώ είναι ότι αυτή η μαγιά είμαστε εμείς.
Η πραγματικότητα αγαπητοί είναι ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο έχει πολύ μέλλον μπροστά της άλλα και είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την έξοδο του σημερινού Ελληνισμού από την παρακμή του. Διότι η Ρωμηοσύνη μπορεί ως μια ιδεολογία, ένα σύστημα κοινωνικό-πολιτικών και ηθικών αξιών να αποτελέσει πράγματι την μοναδική εναλλακτική λύση για τα σημερινά κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα όπως τα σκιαγραφήσαμε πριν από λίγο. Λόγω της ανάγκης του χρόνου δεν θα επεκταθούμε πολύ αλλά θα ξεκαθαρίσουμε με λίγα λόγια ότι αυτή μπορεί να προσφέρει την απάντηση και την λύση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνισμού, τόσο σε επίπεδο εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό όσον αφορά την γενικότερη παρουσία των Ελληνισμού διεθνώς. Και τα δύο αυτά επίπεδα είναι εξίσου σημαντικά και όπως θα δούμε αλληλοσυμπληρούμενα ώστε είναι πολύ δύσκολο το ένα να συζητηθεί χωρίς το άλλο. Απαιτούν θέληση, γενναία λήψη αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Στο σημείο αυτό θα κάνουμε την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία πάσχει πρωτίστως από την έλλειψη ονείρου, φιλοδοξίας, ενός οράματος για το μέλλον και γενικότερα από την έλλειψη ιδεολογίας. Η ύπαρξη ιδεολογίας είναι πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία, καθώς είναι το κίνητρο και το εφαλτήριο της δημιουργίας ενός συστήματος βασικών κοινωνικών αξιών χωρίς τις οποίες μια κοινωνία αποσυντίθεται, αλλά είναι και η κύρια αιτία της δημιουργίας πολιτισμού και ιστορίας. Οφείλουμε να σημειώσουμε και να παραδεχθούμε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός έχει πάψει να κατέχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά. Χρειαζόμαστε όμως μια ιδεολογία. Χωρίς ιδεολογία δεν δημιουργούμε τίποτα. Και εννοούμε να κατέχει μια ιδεολογία δική του, προσωπική του, βγαλμένη από την ψυχή του, μια ιδεολογία όχι εθνικιστική αλλά εθνική με την έννοια της προέλευσης των ιδεών της. Οι Έλληνες ανέκαθεν στην ιστορία μας δημιουργούσαμε την δική μας εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ελληνικές-ρωμέικες ιδέες. Δεν είναι εφικτό εδώ να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία μας, αλλά πιστεύουμε ότι αρκεί να κάνουμε ακροθιγώς μια ανασκόπηση στις ιδέες και τις κοινωνικές επιδιώξεις που έχουν κυριαρχήσει στον νεότερο και σύγχρονο ελληνισμό. Ξεκινάμε ουσιαστικά με την Μεγάλη Ιδέα που γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα ως μετεξέλιξη των επιδιώξεων της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια ιδεολογία αυτόχθονη και πέρα για πέρα ελληνική βασιζόμενη στην συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε ως έθνος, και η οποία παρήγαγε πολιτισμό και ένα υγιές σύστημα κοινωνικών αξιών. Δυστυχώς αυτή η ιδεολογία χάθηκε όπως χάθηκε και έκτοτε είναι αλήθεια ότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραπατάμε, ψαχνόμαστε και χανόμαστε και εμείς... Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος κατά τον 20ο αιώνα, από την δεκαετία του 1920 έως την δεκαετία του ‘70 οπότε ο ελληνισμός περνώντας μια παρατεταμένη πολιτική κρίση και αναταραχή πασχίζει ως έθνος να βρει την χαμένη ιδεολογική του ταυτότητα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό αντί να πρωτοτυπεί δημιουργικά αντιγράφει ξένα πρότυπα, και μάλιστα αλόγιστα και τυφλά έως ένα μεγάλο βαθμό. Αυτή η αντιγραφή ιδεολογικών μορφωμάτων και συστημάτων αξιών, ξένων προς την ελληνική-ρωμέικη παράδοση άρχισε με τον κομμουνισμό ο οποίος μας εισήγαγε σε μια σειρά εξευτελιστικής και ιταμής αντιγραφής ξένων προτύπων που συνεχίζεται φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την τελευταία τριακονταετία. Μετά τον κομμουνισμό, με αποκορύφωμα τον Εμφύλιο του ‘45-'49, στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική εποχή η Ελλάδα αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξένα στρατόπεδα και την επιλογή της Δύσης ακολούθησε η σταδιακή γιγάντωση της καταναλωτικής, ατομιστικής νοοτροπίας, της άμετρης ευμάρειας και της πλουτοκρατίας την οποία όλη γνωρίζουμε πολύ καλά σήμερα. Από τότε μέχρι σήμερα κυριαρχεί στην μεν εξωτερική μας πολιτική το δόγμα ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', η δε ελληνική κοινωνία στο εσωτερικό κατακερματίζεται ψάχνοντας από εδώ και από κει να βρεί που τελικά... ανήκει. Κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμα το σκεπτικό ότι ‘πρέπει επιτέλους κάποτε και εμείς και οι Έλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι', λειτουργώντας έτσι και σκεπτόμενοι με μια ξεκάθαρα υλιστική νοοτροπία, η οποία καταχώρησε πολύ γρήγορα οτιδήποτε ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό ως οπισθοδρομική γραφικότητα, ενώ η ελληνική ιδιοσυγκρασία ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό, με την οπισθοδρόμηση(;) την συντηρικότητα(;) την αγραμματοσύνη(;) το περιθώριο(;) δεν ξέρω και εγώ τι; σε αντίθεση με τον... πολιτισμό της Δύσης... Χωρίς πολλά λόγια φτάσαμε στο σημείο το ένα μέρος των σημερινών Ελλήνων να επιδιώκει τον πλήρη αφελληνισμό και την αποχριστιανοποίηση του εαυτού του και της Ελλάδας και το άλλο μέρος να θέλει μεν να μείνει σταθερό στην ελληνορθόδοξη πίστη και την παράδοσή του, αλλά να μην πιστεύει πραγματικά στις ίδιες τις δυνατότητές του, ότι δηλαδή μπορεί πράγματι να προσφέρει μια βιώσιμη πρόταση και λύση για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η τελευταία μερίδα, πέφτει σε ολοένα και μεγαλύτερη εσωστρέφεια, καλλιεργώντας μια μισαλλοδοξία, φτάνοντας ως και τον εθνικισμό. Οι μεν πρώτοι αυτοκτονούν εθνικά αντιγράφοντας και φορώντας ρούχα που δεν τους κάνουν, οι δε δεύτεροι εγκλωβίζονται σε ένα άκαρπο αδιέξοδο.
Όμως ας μην τα ισοπεδώσουμε όλα, υπάρχει και η μερίδα η οποία βλέπει την κατάσταση την κατανοεί και σκέφτεται για το πώς θα βγεί από το αδιέξοδο, και αυτή η μερίδα είμαστε εμείς εσείς και εγώ εδώ σήμερα. Διότι μια αναγέννηση ηθική, πνευματική και κοινωνική (και κατ' επέκτασιν και πολιτική, εφόσον η τελευταία βασίζεται πρωτίστως στα τρία παραπάνω) στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας είναι εφικτή. Και υπάρχουν οι βάσεις εδώ. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρόλες τις αντιξοότητες, έχει παρατηρηθεί μια σημαντικότατη πρόοδος στην ορθόδοξη θεολογία, την πνευματική δημιουργία της συγγραφής και της αγιογραφίας καθώς και μια επιστροφή στην βυζαντινή μουσική παράδοση. Υπάρχει συνέχεια, αναβίωση και πρωτότυπη δημιουργία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για την ακμή της σύγχρονης ορθοδοξίας στην θεολογία, την ψαλτική και την αγιογραφία. Ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια αξιοπρόσεκτη δυναμική στην νέα γενιά, στην Ελληνική νεολαία της Εκ η οποία εμβαθύνει στα εθνικά και χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη της Ρωμηοσύνης και ποθεί την αναβίωσή τους. Μια νεολαία η οποία επίσης δεν ακολουθεί απλώς πιστά και τυφλά μια παράδοση αλλά ορθώς δοξεί και ορθώς πιστεύει, δηλαδή κατέχει σημαντική θεολογική κατάρτιση και πνευματική καλλιέργεια η οποία προέρχεται από μια προσωπική προσπάθεια και έναν αγώνα πίστεως γνήσιο ο οποίος δεν ακολουθεί απλώς μια παράδοση αλλά την εμπλουτίζει.
Και να λοιπόν η πρόταση μας. Εφαρμογή της ιδεολογίας της Ρωμηοσύνης, των υγιών ελληνορθοδόξων προτύπων, του συστήματος αξιών και ιδεών το οποίο έχει το απόλυτο μέτρο, την χρυσή τομή. Να πάψουν πλέον οι Έλληνες να αυτοταπεινώνονται και να εξευτελίζουν τον εαυτό τους απαρνούμενοι την ψυχή τους η οποία είναι κατά βάθος ρωμέικη. Σε τελική ανάλυση ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε άκαρπα, χωρίς αποτέλεσμα το δίπολο καπιταλισμός-μαρξισμός, δεξιά-αριστερά, και ας το αντικαταστήσουμε με κάτι που να μας ταιριάζει ως Έλληνες. Άλλωστε το δίπολο δεξιάς-αριστεράς πρόκειται περί έξω-ελληνικού προτύπου το οποίο όχι μόνο δεν μας ταιριάζει, αλλά είναι ένα ψευδές κοινωνικό-πολιτικό δίπολο το οποίο δεν ακολουθεί τον αριστοτελικό κανόνα του μέτρου, ούτε το πλατωνικό πρότυπο του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (βλέπετε αυτές οι έννοιες κοινωνικής δικαιοσύνης προ-υπάρχουν σε εμάς τους Έλληνες-Ρωμηούς, αρκεί κανείς να μελετήσει λίγο κάποια πράγματα για να το ‘ανακαλύψει', για παράδειγμα εδώ αξίζει να πούμε ότι ο ‘Αλληλέγγυος' νόμος του Βασίλειου Β' Βουλγαροκτόνου, αν το καλοσκεφτούμε θα ήταν προκλητικός και σκανδαλώδης για το σημερινό οικονομικό κατεστημένο...).
Ακόμα παραπέρα όμως, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ και να κατανοήσουμε ότι ελληνορθοδοξία και δυτικός πολιτισμός δεν είναι απαραίτητα αντιστρόφως αντίθετα μεγέθη, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν αλληλοσυμπληρούμενα. Να καταλάβουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να αρνηθούμε και να καταργήσουμε τα χριστιανικά μας κοινωνικά ιδεώδη για να γίνουμε ‘Ευρωπαίοι' επειδή αυτά δήθεν δεν συνάδουν με ότι ζητά και απαιτεί η Ευρώπη. Δεν είναι απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές οι αξίες της ορθοδοξίας. Αντιθέτως, να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε και μάλλον θα πρέπει να είμαστε και χριστιανοί ορθόδοξοι και Ευρωπαίοι πολίτες. Αντί να οπισθοδρομούμε και να εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφειά μας δειλιάζοντας απέναντι στην Ευρώπη η οποία είναι δήθεν ο... Αντίχριστος να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε τα ηνία της Ευρώπης στα χέρια μας ώστε να μην γίνει ο Αντίχριστος, διαφορετικά ο φόβος μας θα γίνει μια αυτεκπλήρουμενη προφητεία.
Διότι η αλήθεια είναι όχι ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', αλλά ότι η Δύση πάντοτε ανήκε και ανήκει εις την Ελλάδα και δη στην ελληνορθοδοξία. Ξέρετε στο περιοδικό Economist που κυκλοφορεί εβδομαδιαία και πραγματεύται θέματα διεθνούς πολιτικής και οικονομίας, υπάρχουν μόνιμες στήλες, π.χ. μια στήλη για την Αμερική, την Ασία, την Μέση Ανατολή και η στήλη που ασχολείται με θέματα της Ε.Ε. τιτλοφορείται: Charlemagne, Καρλομάγνος. Λοιπόν αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, και φυσικά δεν αναφέρομαι στον στήλη του περιοδικού, αλλά στην γενικώτερη αυτή αντίληψη της Δύσης. Δηλαδή συγνώμη, το σύγχρονο ευρωπαϊκό ιδεώδες της ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της ενωμένης Ευρώπης που στοχεύει να είναι πρότυπο διεθνούς κοινωνίας και θέλει να έχει αγαστές, άριστες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, αυτή η Ευρώπη θα εμφορείται από την πολιτική ιδεολογία της μεσαιωνικής Φραγκο-Γερμανικής σταυροφορικής βαρβαρότητας; Οι σημερινοί Άραβες όμως όταν ακούν Καρλομάγνος τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αλλά όταν ακούν Βυζάντιο, Ρωμανία, τότε με θαυμασμό αναγνωρίζουν την ελληνική ανωτερότητα.
Η Ελλάδα ανέθρεψε την Δύση πολιτιστικά και είναι αλήθεια ότι παρόλη την αγνωμοσύνη της τελευταίας προς την μεγάλη ιστορική της ευεργέτιδα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Ειδικότερα σήμερα η Δύση μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Έχει περιέλθει και εκείνη βλέπετε σε μια περίοδο ηθικής παρακμής και έχει στερέψει από ιδεολογικά πρότυπα και η ίδια. Το σύγχρονο ιδεώδες της οικονομικής ευμάρειας, του καταναλωτισμού και της ψευδό-δημοκρατίας το οποίο κυριαρχεί στην Δύση είναι μάλλον παρά-ιδεολογία και παρά-πολιτισμός. Θα αναφερθώ ενδεικτικά μόνο για την κοινωνική κρίση που διέρχεται ο σύγχρονος κόσμος, στην δήλωση του Βρετανού Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ αναφορικά με την σοκαριστική είδηση ότι ένας δεκατριάχρονος Βρετανός είχε γίνει πατέρας, τελικά εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο πατέρας ήταν ένας δεκαπεντάχρονος παρόλα αυτά ο πρώην υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει ότι: «Είναι ένδειξη του ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας, ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Το σίγουρο είναι πως, σε αυτή τη βάση, η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτή είναι ένδειξη για τη διαλυμένη Βρετανία.»
Μόνο η Ρωμηοσύνη με την Ορθοδοξία μπορεί να δώσει την εναλλακτική λύση στην Ευρώπη και στην Δύση όπου τις τελευταίες δυο δεκαετίες η Ορθοδοξία κερδίσει σταθερά σημαντικό έδαφος. Υπάρχει λοιπόν τεράστια δυναμική για αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ακούγεται.
Εκτός αυτού όμως ο σύγχρονος ελληνισμός ξαναβρίσκοντας το μέτρο στην ταυτότητα και την προσωπικότητά του οφείλει να θυμηθεί ότι αν κατά ένα μεγάλο βαθμό ανήκει στην Δύση, εφόσον ο Δυτικός πολιτισμός είναι δικό του δημιούργημα, κατά έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ανήκει και στην Ανατολή. Δεν πρέπει σε κανέναν βαθμό το γεγονός ότι είμαστε μέλη της Ε.Ε. και άλλων δυτικών διεθνών οργανισμών και κατά κάποιο τρόπο επισήμως ένα κομμάτι του Δυτικού κόσμου, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και πολιτικά ανήκουμε και στην Ανατολή. Στην Ανατολή είναι και τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία ήδη αναφέρθηκε ο π. Γεώργιος Δράγας, στην Ανατολή έλαμψε η αρχαία ελληνορθοδοξία, εκεί έγιναν και οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι για τις οποίες καυχόμαστε, υπήρξε δε το κέντρο του ελληνισμού για πάρα πολλούς αιώνες από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων έως τον 19ο αιώνα, σχεδόν έως και την Μικρασιατική Καταστροφή. Εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το ότι είμαστε οι Ανατολίτες οι οποίοι δίδαξαν την Δύση τότε μόνο θα έχουμε βγεί από το τέλμα αυτό που λέγεται κρίση ταυτότητας. Και εδώ αγαπητοί μου θα εισέλθω στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης στο οποίο ας μου επιτραπεί να θίξω λίγο τα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στην σύγχρονη διεθνή κοινότητα η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται πλέον μόνο στην στρατιωτική ισχύ, αλλά κατά ολοένα και αυξανόμενο πλέον βαθμό βασίζεται και στην πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ. Το ζητούμενο εδώ για την Ρωμηοσύνη είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ορθή χρησιμοποίησή της στο μέλλον μπορεί να προσδώσει αυτήν ακριβώς την πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ που λείπει σήμερα από την εξωτερική μας πολιτική. Ήδη αναφερθήκαμε στην μεγάλη δυναμική της Ορθοδοξίας στην Δύση και εδώ λέμε ότι παρόμοια δυναμική υπάρχει και στην Μέση Ανατολή σήμερα. Άλλωστε για αυτό βρισκόμαστε εδώ, για να διακηρύξουμε την στήριξη μας στην Ορθοδοξία της Μέσης Ανατολής και της Ανατολής γενικότερα. Η χρησιμοποίηση δε της Ρωμηοσύνης ως ιδεολογικού και πολιτισμικού εργαλείου σε Ανατολή και Δύση θα προσδώσει χειροπιαστά πρακτικά οφέλη στην εξωτερική μας πολιτική. Θα καταφέρουμε να αναλάβουμε την θέση του ιδεολογικού και πολιτισμικού ηγεμόνος στην Βαλκανική και την νότιο-ευρωπαϊκή ζώνη γενικότερα, καθώς και στην Μέση Ανατολή. Διότι όχι απλώς πιστεύουμε, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να για ακόμα μια φορά όπως και στο παρελθόν να κυριαρχήσει πολιτισμικά στον ευρύτερο χώρο της. Δεν εννοούμε εδώ ότι μπορούμε να παραμελήσουμε την στρατιωτική μας ισχύ, αντιθέτως, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο δεν μπορούμε να επεκταθούμε σήμερα. Εδώ όμως λέμε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ισχύ και αν κατέχουμε η πολιτισμική ισχύς είναι απαραίτητη. Η Ελλάδα πρέπει να ηγηθεί πολιτισμικά και ιδεολογικά σε Ανατολή και Δύση. Σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η θέση που μας αξίζει. Δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστική ούτε αλυτρωτική επιδίωξη. Είναι η μια και μοναδική πρακτική την οποία μας υπαγορεύει η ιστορία των προγόνων μας και την οποία έχουν ανάγκη τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση. Ας πάψουμε επιτέλους την αυτομεμψιμοιρία μας ότι δεν μας βοηθά η Δύση και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δεν μας βοηθούν γιατί δεν μπορούν πλέον και όχι μόνο αυτό αλλά μας έχουν εκείνοι ανάγκη, να ξαναγίνουμε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε. Αντί να καθεύδουμε και να ανησυχούμε επειδή π.χ. ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης περνάει μια περίοδο κρίσης και απλά να περιμένουμε να περάσει αυτή η κρίση, μπορούμε κάλλιστα να αναλάβουμε εμείς δράση. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν κατέχουμε οικονομική ισχύ. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να βασίστηκε μεν στην οικονομική ανάπτυξη και ευρωστία, αλλά δευτερευόντως μόνο. Πρωτίστως βασίστηκε σε μια ιδεολογία και έναν πολιτισμό για ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία. Μα αυτές είναι οι αξίες της Ρωμηοσύνης! Μπορούν όμως αυτές οι αξίες να υπάρξουν χωρίς χριστιανικό περιεχόμενο. Τότε είναι απλώς ένα περίβλημα εντελώς άδειο στο εσωτερικό, το οποίο περίβλημα όμως αργά ή γρήγορα θα πεταχθεί και αυτό στην άκρη. Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο Ελληνισμός λοιπόν σήμερα μπορεί και πρέπει να προτάξει την ιδεολογία της Ρωμηοσύνης και την άποψή της όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, μπορεί και πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας της ηθικής ανάκαμψης της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου κατ' επέκτασιν.
Οι βάσεις για αυτό υπάρχουν ήδη. Όσον αφορά την Δύση η Ορθοδοξία κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ανατολή τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία προαναφερθήκαμε τυγχάνουν πολύ σημαντικής διπλωματικής ισχύος. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ελληνικά πατριαρχεία μας, αποτελούν διπλωματική μοναδικότητα παγκοσμίως καθώς κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν έχει τέτοια παρουσία σε μια άλλη χώρα ή χώρες και ας μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ο αρχαιότερος θεσμός στον κόσμο, δεύτερος μόνο μετά τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στον Αραβικό δε και γενικότερα ισλαμικό κόσμο, εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα γνωστοί ευρύτερα ως Ρούμ, Ρωμηοί δηλαδή και ότι στα μάτια τους έχουμε μεγαλύτερη υπόληψη από όλους τους άλλους Δυτικούς αν όχι ακόμα και κάποιους μουσουλμάνους. Μια πολιτισμική συμμαχία με τον αραβικό κόσμο, άλλωστε θα βοηθήσει και στην επίτευξη των στόχων μας όσον αφορά την τουρκική απειλή. Διότι εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί που έχουμε τόσο καλό όνομα ανάμεσα στους Άραβες, και όχι οι Τούρκοι, θα έπρεπε να μεσολαβούμε για την επίλυση προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, οι σχέσεις με τον Καντάφι ή ακόμα και με το Ιράν. Απαιτείται όμως, να συνειδητοποιήσουν και να ενστερνιστούν όλα τα παραπάνω οι πολιτικοί υπεύθυνοι της εξωτερικής μας πολιτικής.
Όμως θα κλείσω δυστυχώς με μια αγωνιώδη και δυσοίωνη πρόβλεψη. Πιο συγκεκριμένα: διαβλέπουμε πλέον σήμερα ότι μπορεί μέχρι τώρα ο Ελληνισμός να παλεύει για την διάσωση και την κατοχύρωση ενός μόνο κλεμμένου ελληνικού ονόματος, αυτού της Μακεδονίας. Φοβούμαστε όμως ότι, αν δεν προσέξουμε, στο μέλλον θα παλεύουμε ακόμα και για το όνομα της ίδιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε σήμερα θα ακούτε πολλά για τον νέο-οθωμανισμό, αλλά σπάνια θα ακούσετε ότι όλοι οι Σουλτάνοι μετά τον Πορθητή είχαν κλέψει και τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί πολύ απλά η σύγχρονη διεθνής επιστήμη της ιστορίας είναι πολύ ύπουλη και καθόλου έντιμη. Από την μια λοιπόν βλέπουμε πλέον ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και μια αναγνώριση των Δυτικών για την αξία και την λάμψη της Αυτοκρατορίας μας, όμως από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη τάση να υπερτονίζεται η ιδιόμορφη πολυεθνικότητα του Βυζαντίου παραβλέποντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία και πλειοψηφία μέσα σε αυτό. Ενώ εμείς, ως επίσημο Ελληνικό κράτος κάνουμε πλέον το παν δυνατόν ώστε να αποδείξουμε στους διεθνείς εταίρους μας ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η ένδοξη ιστορία μας, την οποία διαγράφουμε ώστε να αποδείξουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από κάποιο "αλυτρωτικό σύνδρομο" ανακατάληψης των χαμένων πατρίδων (φευ, μακρυά από εμάς τέτοιες γραφικότητες!). Την ίδια λοιπόν στιγμή, όπου εμείς θαμπωνόμαστε μεν από τους Χολιγουντιανούς Σπαρτιάτες αλλά διαφωνούμε μεταξύ μας για το αν οι Βυζαντινοί είχαν βάρβαρα έθιμα και ήταν διεφθαρμένοι ή όχι, οι γείτονες μας των Βαλκανίων τα έχουν ξεπεράσει αυτά και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να μιλούν για το μερίδιό τους στην πολυεθνική δήθεν, Ρωμέικη κληρονομιά, και το ίδιο δεν είναι καθόλου απίθανο να πράξει και η Τουρκία στο πολύ άμεσο μέλλον! Η Τουρκία η οποία σχεδιάζει ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδώσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αλλά πώς θα το κάνει αυτό; υπερήφανα ανεμίζοντας του τον δικέφαλο και ονομάζοντάς το "Ρωμέικο" Πατριαρχείο, αλλά με "Ρωμηό" δηλαδή Τούρκο χριστιανό ορθόδοξο πατριάρχη, και όχι... "Γιουνάνη", κάνοντας το δηλαδή πλέον Τουρκικό!... Αυτό σίγουρα δεν θα θέλαμε να το δούμε! Και το επιχείρημα θα είναι ότι εμείς δεν είμαστε πλέον Ρωμηοί (και ούτε καν θέλουμε να λεγόμαστε έτσι!) αλλά Έλληνες, άσχετοι με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αμφίβολο και το κατά πόσο τυγχάνουμε άμεσης εθνικής καταγωγής όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων αλλά και των ίδιων των βυζαντινών, αφού άλλωστε και το κράτος μας εδαφικά δεν έχει καμμία σχέση: οι Τούρκοι κατέχουν την Κων/πολη και την Μ. Ασία. Και φυσικά εννοείται ότι αυτή η άποψη, μόλις εκφραστεί, θα βρεί ακράδαντο "επιστημονικό" έρεισμα στην Δύση, όπως τόσα χρόνια βρίσκουν έρεισμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Σλάβος.
Η δυναμική της Ρωμηοσύνης στο μέλλον είναι τεράστια. Η Ρωμηοσύνη που ως ιδέα απλώς επιβιώνει έως σήμερα, χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω στο παρόν και κατ' επέκτασιν στο μέλλον. Η Μ.Κ.Ο. μας μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο της προώθησης των ιδεωδών της Ρωμηοσύνης όπως αυτά έχουν αποκρυσταλλωθεί στους αιώνες, ώστε να αποδείξουμε ότι όχι μόνο απαρχαιωμένα δεν είναι αλλά αποτελούν την μόνη απάντηση στα κοινωνικά, πνευματικά και δη πολιτικά αδιέξοδα, όχι μόνο του σύγχρονου Ελληνισμού αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν είναι ανέφικτο όνειρο ετούτο. Δεν είναι ευχολόγιο αυτά τα λόγια. Είναι η εισαγωγή σε πράξεις που θα ακολουθήσουν, εφόσον όπως βλέπετε και νέοι είμαστε και με όρεξη, με όραμα και στόχους. Στόχους ξεκάθαρους τους οποίους ποθούμε, τους οποίους επιδιώκουμε και τους οποίους ασφαλώς θα πετύχουμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι θάρρος και τόλμη. Θαρσείν χρή και ο τολμών νικά καθώς έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Όμως ας μας επιτραπεί να κλείσουμε εδώ με δυο φράσεις. Η πρώτη φράση απευθύνεται στους σημερινούς εχθρούς της Ρωμηοσύνης. Ακούστε λοιπόν κε Γκρουέφσκι, κε Νταβούτογλου και άλλοι, και κα Ρεπούση, κα Κουλούρη και κε Καρρά... βεβαίως! μην ξεχνιώμαστε! Σκληρόν προς κέντρα λακτήζειν. Θέλετε να μάθετε τι έπαθαν οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ρωμηοσύνης που πριν από σας επί αιώνες πάλευαν να την καταστρέψουν; Οι μεν Φραγκο-Γερμανοί του Καρλομάγνου, με την μεγαλομανία τους έφτασαν-έφτασαν να βγάλουν έναν Κάιζερ στον Α' Παγκόσμιο και έναν Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο! Και σήμερα το Γερμανικό έθνος κατατρέχεται από αυτό το τρομερό κόμπλεξ, την ρετσινιά του ναζισμού. Να που έχει καταντήσει το Γερμανικό έθνος σήμερα.
Ενώ από την άλλη ο Πάπας, έχει καταντήσει σήμερα να μην τολμάει να βγεί να κάνει μια δημόσια δήλωση γιατί οτιδήποτε κι αν πεί θα χλευαστεί και θα κατακριθεί, από σύμπαντα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. Η ίδια σύμπασα η Δύση πλέον χλευάζει τον Πάπα της. Λοιπόν το κεφάλι τους θα φάνε και αυτοί σήμερα.
Και η δεύτερη φράση είναι οι στίχοι του ψαλμωδού Δαυίδ με τους οποίους προσευχόταν στον Κύριο εναντίον των εχθρών του. Εύχομαστε λοιπόν και εμείς σήμερα για τους εχθρούς της Ρωμηοσύνης: "πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γής"!
Ευχαριστώ!
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
''ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΛΩΣΕΩΣ....''
Στην όλο και φθίνουσα πορεία της πατρίδας μας και στις ημέρες του μηδενισμού και της ομαδοποίησης των συνειδήσεων μεγάλοι επέτειοι μας δίνουν ελπίδα και προσμονή για μια άλλη Ελλάδα. Η πτώση της Βασιλίδος των Πόλεων στα χέρια των βαρβάρων και αλλοφύλων μας δίνει αυτή την ελπίδα όσο και αν μας προξενεί πόνο και μας στεναχωρεί. Μελετώντας τις σελίδες της ιστορίας της ένδοξης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που βιαίως και παρανόμος κατελήφθη όσο και αν και εκεί δολοπλοκίες ,μίση και κάθε άλλο ανθρώπινο πάθος πρωταγωνιστή κατά καιρούς έχει να μας διδάξει πολλά και κυρίως να γίνει μάθημα στους ‘’ηγέτες’’ των ημερών μας.
Από τη ημέρα που ο Μέγας Κωνσταντίνος έβαλε των θεμέλιο λίθο της Πόλης του το μέλλον της ήταν λαμπρό για χίλια χρόνια μέσα και από αντίξοες συνθήκες που και από εκεί κάτι καλό βγήκε.
Το θρόνο τον στόλισαν μεγάλες ηγετικές μορφές που πάσχισαν για την ευημερία του λαού και την επικράτηση της αυτοκρατορίας σύμφωνα πάντα με αυτά που επέβαλε η εποχή. Δυστυχώς όμως πολλοί παραμένουν πολέμιοι αυτής της κληρονομιάς που μέσα από την ορθόδοξη εκκλησία παραμένει ζωντανή αψηφώντας ιστορικές αλήθειες μόνο και μόνο για να συμβαδίζουν με την ‘’δήθεν εποχή ‘’ του σήμερα. Είναι λυπηρό όλη αυτή η ένδοξη εποχή να μπαίνει στο περιθώριο και να μένει μακριά από το σήμερα ως τάχα μου κάτι ξεχασμένο και άχρηστο για το σήμερα.
Στις καρδιές των απογόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ξέρουν να τιμούν και να έχουν ως πυξίδα την ιστορία τους η 29η Μαΐου του 1453 δεν είναι απλά μια επέτειο κάποιας μάχης, είναι η (προσωρινή)κατάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το αποτέλεσμα την έλευση μογγολικών ‘’απορριμμάτων ‘’ πιο κοντά στην χριστιανική τάχα βέβαια Ευρώπη.
Με σημαία την κοινή θρησκεία και με μόνο σκοπό να βγουν στο προσκήνιο της ύπαρξης κατάφεραν να καταλύσουν τα σύνορα που ήταν το Βυζάντιο και να γίνουν έως τώρα μέρος του μεγάλου προβλήματος ………
Τα γεγονότα των προηγουμένων ημερών που απασχόλησαν αρκετά τα ΜΜΕ (ενώ δεν θα κάνουν το ίδιο και για την 29η Μαΐου ) για την στυμμένη θρησκευτική προσβολή απέδειξαν πως ότι πιστεύουν αυτό και τους χαρακτηρίζει - εκφράζει.
Η πίστης δεν είναι προσωπικό δεδομένο αλλά χαρακτηριστικό του ανθρώπου κάτι που μας το πιστοποιεί ο τρόπος όλων αυτών που κατέκλυσαν την πρωτεύουσα την στιγμή που αλλού οι χριστιανοί δεν τολμούν να διεκδικήσουν περιουσιακά τους δικαιώματα αιώνων.
Η απουσία του κράτους με το κάλυμμα της Ευρώπης που σε λίγο θα μοιάζει ως άλλη Πόλη προ της Αλώσεως μένει σε μια απλή και χλιαρή καταδίκη όλων αυτών θάβοντας έναν νέο τρόπο μουσουλμανικής παρουσίας στον ελλαδικό χώρο……… Τίποτε δεν είναι τυχαίο και πολύ περισσότερο δεν εκφράζεται τυχαία με τέτοιου είδους εκφάνσεις , από χρόνια το σχέδιο της αλλοίωσης του ιθαγενούς πληθυσμού έχει μπει σε λειτουργία μιας και έχουμε γίνει η ‘’χωματερή μεταναστών’’ από την γείτονα χώρα……
Η Θράκη για κάποιους δεν είναι μέρος της Ελλάδος κάτι που διαλαλούν όταν οι κυβερνώντες μας γευματίζουν σε μυστικές συνεδριάσεις περίφημης λέσχης , όπως αντίστοιχα η Μακεδονία μας αλλά και η Αυτόνομη Βόρεια ‘Ήπειρος όπως θα έπρεπε σύμφωνα με την υπογραφείσα συμφωνία ........
Σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό όσων νοσταλγούν την τότε εποχή και επιζητούν την δίκαιη απόδοση των βιαίως καταληφθέντων σκέψεις που η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει ………
Όλα αυτά δεν είναι εθνικισμός παρά αγάπη για το δίκαιο και την πατρίδα που μας ανήκει και που κάποιοι όχι μόνο δεν είναι σε θέση να διεκδικήσουν αλλά ούτε και να κρατήσουν άσβεστο τον πόθο όταν μετατρέπουν τα σχολικά βιβλία σε φτηνά περιοδικά.
Η απουσία ηγετικών μορφών μαστίζει τα τελευταία χρόνια αυτόν τον τόπο προσθέτοντας ηττοπάθεια και μιζέρια μόνο και μόνο για να έχουν οι εκάστοτε κυβερνώντες υπηκόους χωρίς όραμα και χωρίς μέτρο σύγκρισης που είναι η ένδοξη ιστορία.
Μόνη μας αντίσταση είναι η γνώση και η φωνή των πατέρων μας που εκδιώχθηκαν, σφαγιάστηκαν ,ατιμάστηκαν και δέχτηκαν κάθε εξευτελισμό ανά τους αιώνες γιατί; ΓΙΑΤΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΛΑΛΟΥΣΑΝ ΠΑΝΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ .-
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Εταιρία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η μακροβιότερη όλων των εποχών, με διάρκεια ζωής 11,5 περίπου αιώνες. Επισήμως ονομαζόταν «Αυτοκρατορία της Ρωμανίας». Η λέξη «Ρωμανία» αποτελεί εθνογεωγραφικό όρο ο οποίος χρησιμοποιείτο προκειμένου να υποδηλωθεί η διαφορά της εθνολογικής συστάσεως της Ανατολικής σε σχέση με την δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Υποδηλώνει επίσης τον γεωγραφικό χώρο των Ελλήνων οι οποίοι βαπτίσθηκαν Χριστιανοί και απεκαλούντο πλέον Ρωμαίοι, επειδή έπαψαν να είναι ειδωλολάτρες και προσεχώρησαν στην Ρωμαϊκή Πίστη, που ήταν βεβαίως ο Χριστιανισμός.Στο Βυζάντιο, μεταξύ των λαϊκών, κύριοι θεματοφύλακες των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού ήσαν οι παλαιές επ' Ευγενείαι λαμπρυνόμενες Οικογένειες. Για τους Βυζαντινούς Ευγένεια (δηλ. το να ανήκει κάποιος σε κάποια «καλή γενιά» και κατ' επέκταση στην Τάξη των Ευγενών) δεν είναι παρά η αρχαία Τιμή, δηλ. η ηθική Αξία που συνεχίζεται και για την οποία δεν αρκεί μόνον η καταγωγή, αλλά χρειάζεται και η διαμόρφωση συνειδήσεως, τρόπου ζωής και συμπεριφοράς που να αντέχουν στον χρόνο προκειμένου να εκφράζονται ως υπόδειγμα και παρακίνηση συνεχείας, υποχρεώνοντας τους απογόνους να θέλουν να μοιάσουν στους προγόνους. Οι Βυζαντινοί Ευγενείς οι οποίοι εμφορούνταν από αυτά τα ιδεώδη και ήταν συγγενείς μεταξύ τους, συνήθως κάτω από ένα ή περισσότερα κοινά επώνυμα, είτε του πατέρα ή/και της μητέρας, ή/και των δύο γονέων, ή/και άλλων προγόνων, συναποτελούσαν μεγάλες Οικογένειες οι οποίες ζούσαν, συνεργάζονταν, συνεδρίαζαν, συνέτρωγαν και ενίοτε τα μέλη τους συγκατοικούσαν όλοι μαζί και οι οποίες ως εκ τούτου ονομάζονταν εθιμικώς «Οίκοι». Τα Μέλη των Οίκων συνδέονταν μεταξύ τους με ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης, τους οποίους ενίσχυαν με επιγαμίες με Μέλη άλλων Οίκων, καθώς και με Συνασπισμούς τους οποίους σχημάτιζαν διάφοροι Οίκοι από κοινού. Επ' αγαθώι δε και των υπολοίπων, υποστήριζαν και προωθούσαν αξιοκρατικώς τα συμφέροντα των ικανοτέρων και αξιοτέρων Μελών εξ' αυτών, με αποτέλεσμα την συσσώρευση πλούτου, ισχύος, επιρροής, φήμης και εξουσίας στους Οίκους ή στους συνασπισμούς στους οποίους ανήκαν, τα Μέλη των οποίων, για τους λόγους αυτούς, ονομάζονταν «Δυνατοί».Παραλλήλως, έκαστος Οίκος είχε το προνόμιο να συντηρεί Οικία, δηλ. δύναμη ιδιωτικού στρατού της «Αυτοκρατορικής, Επιλέκτου, Ομοτραπέζου, Συμμίκτου, Καβαλλαρικής Τάξεως των Βουκελλαρίων», προκειμένου να προστατεύουν τους ίδιους αλλά και την Αυτοκρατορία της Ρωμανίας από τους εχθρούς της.Οι Οίκοι δε, προστάτευαν από τυχόν αυθαιρεσίες ή υπερβολές της κεντρικής εξουσίας τους υπηκόους, τους υποτελείς, τους υπασπιστές και ακολούθους τους, το οικετικό προσωπικό, τους δούλους, καθώς και τους πάσης φύσεως Οικείους και υποστηρικτές τους.Στην Αυτοκρατορία της Ρωμανίας, τα δημόσια Αξιώματα ονομάζονταν «Δια Λόγου Αξίες» και ήταν ιεραρχικώς κατανεμημένα, ενώ συνοδεύονταν συνήθως και από ορισμένους Τιμητικούς Τίτλους που ονομάζονταν «Δια Βραβείων Αξίες». Τα δε Αξιώματα ή/και οι Τιμητικοί Τίτλοι που αποτελούσαν την Αυλική Ιεραρχία του Ιερού (δηλ. του Αυτοκρατορικού) Παλατίου ονομάζονταν Οφφίκια.Τόσο τα Αξιώματα όσο και οι Τιμητικοί Τίτλοι ήσαν προσωποπαγή και δεν κληρονομούνταν. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσε ο ύπατος και μοναδικός κληρονομητός Τίτλος, συμφώνως προς την τελευταία ισχύσασα νομοθεσία της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, ο οποίος μάλιστα κληρονομείτο ακόμα και εκ θηλυγονίας, καθώς και από όλα τα τέκνα, ανεξαρτήτως φύλου ή σειράς γεννήσεως, όπως και από τη σύζυγο, ακόμα και εάν αυτή ήταν διαζευγμένη και ήταν εκείνος του Συγκλητικού.Οι κατά τρόπο αξιοκρατικό κρατούντες Άριστοι εκ των Ευγενών, οι οποίοι είχαν αποδείξει την αξία τους διερχόμενοι ανοδικώς όλες τις βαθμίδες της Ιεραρχίας των Δημοσίων Αξιωμάτων και είχαν αρθεί στην Αξία του Συγκλητικού (που ήταν και ο ex officio ύπατος κληρονομητός Τίτλος Ευγενείας), κατόπιν της δια ψηφοφορίας αποδοχής τους εκ μέρους των λοιπών Συγκλητικών, αποτελούσαν την (Συγκλητική) Αριστοκρατία.Οι πρώτοι Συγκλητικοί της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας κατάγονταν από τους Πατρικίους Συγκλητικούς της Ρώμης, ενώ στη συνέχεια ήρθησαν στην Συγκλητικοί Αξία και έτεροι Ευγενείς Ελληνικής καταγωγής.Οι Πατρίκιοι ετυμολογικώς ήσαν ομόρριζοι με το Αρχιερατκό γένος των Ευπατριδών των Αρχαίων Αθηνών.Οι Ευπατρίδαι κατά την παράδοση αναδείχθηκαν θεσμικώς και νομικώς από τον Θησέα και είχαν ανάλογη και πανομοιότυπη ύπαρξη και δράση με τους μεταγενεστέρους Πατρικίους Συγκλητικούς της Ρώμης.Οι Ευπατρίδαι δεν συνδέονταν μεν με δεσμούς αίματος μεταξύ τους, αλλά ανήκαν στην Τάξη των Ευγενών και ήσαν εντεταλμένοι από την πολιτεία να παρακολουθούν και να επιβλέπουν τις θρησκευτικές τελετές, ώστε να τηρούνται απαρεκκλίτως οι παραδόσεις, να ερμηνεύουν θέματα ιερατικών θεσμών και να ασκούν χρέη θεματοφυλάκων των νόμων.Κατόπιν των προεκτεθέντων θα μπορούσαμε επομένως να πούμε ότι - τηρουμένων των αναλογιών - οι Πατρίκιοι Συγκλητικοί της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας ήσαν ουσιαστικώς οι - εκχριστιανισθέντες πλέον - διάδοχοι και συνεχιστές των Αρχαίων Αθηναίων Ευπατριδών.Τούτο ενισχύεται πέραν των προαναφερθέντων και από το γεγονός ότι η Σύγκλητος ήταν μεταξύ άλλων το ύπατο και ανώτατο τελετουργικό, νομοθετικό, συμβουλευτικό, εκλογικό, δικαστικό, πολιτειακό και συντακτικό όργανο της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας. Η παλαιά της ονομασία «Sacer Senatus», δηλ. Ιερά Γερουσία (ετυμολογείται εκ της λέξεως Γέρας που σημαίνει Βραβείο) μεταφράστηκε στα Ελληνικά «Ιερά Σύγκλητος», δηλ. Συνέλευση, ενώ αναφέρεται και ως «Τάγμα της Ιεράς Συγκλήτου», «Σύγκλητος Βουλή», «Λογάς», «Λαμπρότατον Τάγμα της Συγκλήτου», «Ενδοξοτάτη Σύγκλητος», «Βασιλική Σύγκλητος» κλπ. Την αποτελούσαν δε όλοι οι εν ενεργεία και πρώην κάτοχοι Αξιωμάτων ή/και Τιμητικών Τίτλων από έναν ιεραρχικό βαθμό και άνω (συγκεκριμένως του Πρωτοσπαθαρίου), καθώς και οι απόγονοί τους.Το σύνολο σχεδόν των κορυφαίων ανωτάτων λαϊκών και κληρικών Αξιωματούχων του Βυζαντίου ανήκε στην Τάξη των Συγκλητικών, ενώ μεταξύ των πλέον επιφανών ιστορικών ηγετών του «Λαμπροτάτου Τάγματος της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου», περιλαμβάνονται και δύο εξέχουσες πνευματικές προσωπικότητες: οι Μάγιστροι Πρόκλος και Μιχαήλ Ψελλός.Την παραμονή των Χριστουγέννων του 2004, 800 έτη μετά την κατάληψη της Κωνσταντίνου Πόλεως από τους Λατίνους, ορισμένοι απόγονοι Βυζαντινών Συγκλητικών Οίκων ίδρυσαν μία ένωση με την επωνυμία "Εταιρεία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ", με κύριο σκοπό τις μελέτες που αφορούν την γενεαλογία των Συγκλητικών Οίκων, την Βυζαντινή εθιμοτυπία και την πιστή αναβίωση εκείνων των εθίμων που σχετίζονται ιδίως με το «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου» καθώς και με όλους τους συναφείς με αυτό θεσμούς.Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην Συγκλητική εθιμοτυπία (τελετουργικά, διάσημα, σύμβολα, σφραγίδες, εμβλήματα, φλάμουλα, διπλώματα, μολυβδόβουλα, λάβαρα, θυρεούς, στολές, οικόσημα, κυριοκλησίες κλπ), η οποία αποτελεί αστείρευτη, αλλ' εν πολλοίς ανεξερεύνητη και εν πάσηιπεριπτώσει μη αρκούντως προβεβλημένη, πηγή εθνικών μας παραδόσεων, με στόχο την διατήρηση και προάσπισή τους, ως πάλαι ποτε θεμελίων των ιδεωδών του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, ιδίως έναντι του καταιγισμού των λεγομένων νεοβυζαντινών ψευδοταγμάτων τα οποία τις διαστρεβλώνουν κατά το δοκούν και βαναύσως τις κακοποιούν, αμαυρώνοντας και υποβαθμίζοντας την εικόνα της Ελλάδος διεθνώς, αναφορικώς με μια - για πολλούς - άγνωστη και παρεξηγημένη χρονική περίοδο της ιστορίας μας.Στην κατεύθυνση αυτή γίνεται στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού ένα συστηματικό και σε βάθος ερευνητικό έργο προκειμένου να αναβιώσουν πιστώς και ορθώς τα υψηλού συμβολισμού έθιμα αυτά, εντός των πλαισίων της ιστορικής τεκμηριώσεως, με τον προσανατολισμό και με την καθοδήγηση κορυφαίων, εμπείρων και εγκρίτων Βυζαντινολόγων, Πανεπιστημιακών Καθηγητών και ιστορικών Ερευνητών, σε συνεργασία με Πανεπιστήμια, Ερευνητικά Ιδρύματα, Βυζαντινά και Λαογραφικά Μουσεία, Ιστορικά Αρχεία, Βιβλιοθήκες κλπ.Η έρευνα περιλαμβάνει διαφόρους τομείς όπως π.χ. Ιστορία, Γενεαλογία, Εραλδική, Φιλοσοφία, Λαογραφία κλπ και αποκρυσταλλώνεται κυρίως και μεταξύ άλλων σε σχετικού περιεχομένου ομιλίες και εφηρμοσμένη εθιμοτυπία.Προς επιτέλεση των σκοπών του, ο ως άνω φορέας στοχεύει στην ένταξη του συνόλου των απογόνων των διαφόρων Συγκλητικών Οίκων, πολλοί από τους οποίους επανιδρύθηκαν ήδη και λειτουργούν από πολλών ετών με διάφορες νομικές προσωπικότητες στην Ελλάδα (π.χ. ως σύλλογοι, ενώσεις, αδελφότητες απανταχού τάδε κλπ).Τα εν ενεργείαι Μέλη των ως άνω επανιδρυθέντων Οίκων ανήκουν σε όλες τις σύγχρονες κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα, ενώ περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών και ιερείς, Πρωτοπρεσβύτεροι, ακόμα και εν ενεργείαι Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.Προκειμένου να επιτευχθεί η ένωσή τους, η «Εταιρεία Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας Αυτοκρατορία της Ρωμανίας» επανίδρυσε υπό την αιγίδα της το «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου», στο οποίο ήδη εκπροσωπούνται με εκπροσώπους τους διάφορες οργανώσεις απογόνων των επανιδρυθέντων Συγκλητικών Οίκων, ενωμένες πλέον κάτω από αυτήν την ομοσπονδιακού τύπου "ομπρέλα" του δευτεροβαθμίου ενιαίου φορέως τους.Ήδη εκπροσωπούνται πλήρως, μονίμως και συστηματικώς, από απογόνους τους (με αλφαβητική σειρά): οι Οίκοι των Γαβαλάδων, των Γαβράδων, των Επιφανίων, των Κομνηνών, των Κουκουζέληδων, των Μεταξάδων, των Νοταράδων και των Σκορδιλών, ενώ άλλοι Οίκοι είτε εκπροσωπούνται κατά περίπτωση, είτε είναι υπό ένταξη, όπως π.χ. οι Οίκοι των Δουκών, των Ζυβών, των Κανναβών, των Κορέσηδων, των Λασκαραίων, των Μανιάκηδων, των Νικηταίων, των Φωκάδων κλπ.Όσοι έχουν καταγωγή από τους προαναφερθέντες ή/και από άλλους Οίκους Συγκλητικών και ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, ανεξαρτήτως από το ποιό είναι το σημερινό τους επίθετο, μπορούν να ενημερώσουν.Προκειμένου δε να εξυπηρετηθούν καλύτερα θα πρέπει να γνωρίζουν και να είναι σε θέση να αποδείξουν ονοματεπώνυμα και τόπους καταγωγής είτε από την πλευρά του πατέρα είτε/και της μητέρας τους για όσους προγόνους μπορούν να θυμηθούν σε βάθος χρόνου και - εάν είναι δυνατόν – για τουλάχιστον 3 γενιές πίσω.Π.χ. εάν κάποιος σήμερα ονομάζεται Παπαδόπουλος αλλά η καταγωγή του προπάππου ή της προγιαγιάς του πατέρα ή της μητέρας του ήταν από την Άτρα στην Αργυρούπολη του Πόντου και ονομαζόταν εκείνη την εποχή Γαβράς/ά, τότε αξίζει τον κόπο να επικοινωνήσει με τον φορέα.Όσοι επίσης έχουν καταγωγή από τα πάλαι ποτέ εδάφη της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας και των διαφόρων παραφυάδων της, ή/και της υπόλοιπης Ελλάδος όπου τυχόν προσέφυγαν πρόγονοί τους είτε πριν είτε μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά δεν είναι βέβαιοι αν τα επίθετα που θυμούνται συγκαταλέγονται μεταξύ των προαναφερθέντων Οίκων, επίσης μπορούν να επικοινωνήσουν με τον φορέα και προθύμως θα εξυπηρετηθούν.Π.χ. κάποιος που λέγεται σήμερα Παπαδόπουλος και θυμάται ότι τον προπάππο του τον έλεγαν Καλλέργη και καταγόταν από την Κρήτη, αξίζει οπωσδήποτε να επικοινωνήσει.Αξίζει να σημειωθεί ότι συγκριτικώς με την Τράπεζα Βυζαντινών Πληροφοριών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών η οποία διαθέτει κατάλογο περίπου 200 τεκμηριωμένων επιθέτων Συγκλητικών, ο εν λόγω φορέας μας διαθέτει ήδη ανάλογο κατάλογο περίπου 500 τεκμηριωμένων ονομάτων ή/και επιθέτων ο οποίος σχεδόν καθημερινώς εμπλουτίζεται (πιθανολογείται ότι οι εν λόγωι Οίκοι ήσαν καθ' όλη τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας περίπου 2.000).Στο «Λαμπρότατο Τάγμα της Ιεράς Ενδοξοτάτης Συγκλήτου» υπό την αιγίδα της «Εταιρίας Μελετών Βυζαντινής Γενεαλογίας και Εθιμοτυπίας Αυτοκρατορία της Ρωμανίας» γίνονται δεκτοί κατόπιν προτάσεως και αντιστοίχου εγκρίσεως δια ψηφοφορίας, υποψήφιοι αμφοτέρων των φύλων, εφόσον κατάγονται από παλαιές Βυζαντινές Συγκλητικές Οικογένειες (Οίκους), οι οποίες υπήρχαν προ της πτώσεως της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, κατά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών παραφυάδων της, (όπως π.χ. της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος, του Πριγκηπάτου της Πόλεως των Θεοδώρων και της Παραθαλασσίας κλπ), υπό την προϋπόθεση ότι οι ενδιαφερόμενοι υποψήφιοι θα κριθούν άξιοι εισδοχής από τα αρμόδια όργανα.Οι εγγεγραμμένοι στο Τάγμα της Ιεράς Συγκλήτου συμμετέχουν από της εισδοχής τους στις πάσης φύσεως εκδηλώσεις και δραστηριότητές του, κατά τα προβλεπόμενα από τα Συγκλητικά έθιμα, την ιστορική τεκμηρίωση και τις παραδόσεις και συμφώνως πάντοτε προς τις ισχύουσες αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων, απολαμβάνοντας τα ανεγνωρισμένα προνόμια που αρμόζουν και αντιστοιχούν στην Αξία της Συγκλητικής τους καταγωγής.Αξίζει ακόμα να σημειωθεί, ότι ο εν λόγω φορέας επιτελεί υψίστης σημασίας φιλανθρωπικό έργο, υποστηρίζοντας και ενισχύοντας οικονομικώς το συσσίτιο των γερόντων της Μητροπόλεως Πειραιώς.Όσοι δεν έχουν μεν καταγωγή, αλλά ενδιαφέρονται πολύ σοβαρά για το αντικείμενο, μπορούν επίσης να επικοινωνήσουν.Κατ' εξαίρεσιν, οι μη καταγόμενοι από Συγκλητικούς Οίκους, οι οποίοι όμως, είτε έχουν προσφέρει πάσης φύσεως υψηλές υπηρεσίες υπέρ των προαναφερθέντων σκοπών, είτε διαθέτουν τα ανάλογα προσόντα και επιθυμούν ανεπιφυλάκτως, διακαώς και πολύ σοβαρώς να συνδεθούν ή να ενταχθούν, με την ιδιότητα των μη εχόντων καταγωγή Ομοτράπεζων Μελών, αν και εφόσον βεβαίως κατόπιν αυστηρού ελέγχου κριθούν Άξιοι προς τούτο, ο φορέας επανίδρυσε υπό την αιγίδα του την «Αυτοκρατορική, Επίλεκτο, Ομοτράπεζο, Σύμμικτο, Καβαλλαρική (=Ιπποτική) Τάξη των ΒΟΥΚΕΛΛΑΡΙΩΝ» προς υποστήριξη και υπεράσπιση τόσο των Οίκων, όσο και του δευτεροβαθμίου φορέως των τελευταίων.Διευκρινίζεται ότι η εν λόγω Τάξις, η οποία αποτελούσε το πλέον ηρωικό, επίλεκτο και αξιόμαχο Καβαλλαρικό σώμα της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, είχε αρχικώς ιδρυθεί το 514 μ.Χ. από τον τότε 14ετή μαθητή και μετέπειτα πολυνίκη θρυλικό Στρατηγό του Αυτοκράτορος Ιουστινιανού, Βελισάριο, ο οποίος ήτο Έλλην, εκ της Γερμανικείας της Θράκης, Ευγενής και Συγκλητικής καταγωγής.Οι Βουκελλάριοι απετέλεσαν την προσωπική του σωματοφυλακή και ήσαν τιμητικώς ομοτράπεζοί του. Συνέτρωγαν δε τον ίδιο άρτο, ο οποίος ονομαζόταν "Βουκέλλα", από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία τους.Η Βουκέλλα ήταν ένα είδος «Κρικέλλας», δηλ. Μεγάλου Άρτου σχήματος κρίκου τον οποίον μοιράζονταν πολλοί ομοτράπεζοι. Ποιοτικώς ήταν ανώτερος από εκείνον τον οποίον έτρωγε το υπόλοιπο στράτευμα και για την ακρίβεια ήταν το είδος εκείνο το οποίο χρησιμοποιείτο ως «Βούκα» (από την οποία ετυμολογείται η λέξη Βουκέλλα, δηλ. μεγάλη «Βούκα»), που σημαίνει μπουκιά εμβαπτισμένη στον άκρατο οίνο της Θείας Ευχαριστίας, η οποία τότε ονομαζόταν «Βουκάκρατον». Η Βούκα ήταν επομένως ο Άρτος της Θείας Ευχαριστίας, ο οποίος συμβόλιζε το «Σώμα του Χριστού».Αξίζει να μνημονευθεί ότι η λέξη «Βουκελλάριος» ετυμολογείται από τη λέξη «Βουκάκρατον» (Θεία Ευχαριστία) που ετυμολογείται από τις λέξεις «Βούκα», δηλ. μπουκιά (μικρό τεμάχιο Βουκέλλας), που συμβολίζει το Σώμα του Κυρίου και «Άκρατος» δηλ. ανόθευτος οίνος, που συμβολίζει το Αίμα της Αιωνίου Ζωής του Αναστάντος Κυρίου, το μη προσμεμιγμένο με το ύδωρ του θανάτου που έρευσε όταν ο Ιησούς παρέδωσε το Πνεύμα Του επάνω στο σταυρό, καθώς και από την λέξη «Κελλάριος» που σημαίνει Φύλακας. «Βουκελλάριος» επομένως σημαίνει, σύμφωνα με λεξικό του 17ου αι., «Φύλακας του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας» ή «Φύλακας του (Αναστάντος ή Αθανάτου) Σώματος του Χριστού».Οι Βουκελλάριοι μνημονεύονται επίσης και ως μυστικοσύμβουλοι, σωματοφύλακες και ομοτράπεζοι των Συγκλητικών με τους οποίους μοιράζονταν την «Βουκέλλα», η οποία είχε μεγάλο κυκλικό σχήμα, πιθανώς γιατί την συνέτρωγαν, ως ομοτράπεζοι των Συγκλητικών, από κοινού με τους τελευταίους, παρακαθήμενοι στην ίδια Στρογγυλή Τράπεζα.Αναφέρονται επίσης και ως οι πρόδρομοι των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης, καθώς και ως εκείνοι οι οποίοι πρώτοι μετέδωσαν τα Ιπποτικά ιδεώδη στην Δύση όταν υπηρέτησαν ως μισθοφόροι τους Δυτικούς Ευγενείς και Φεουδάρχες του Μεσαίωνα. Και ήταν αυτά ακριβώς τα Ιπποτικά ιδεώδη των Βουκελλαρίων τα οποία ενστερνίστηκε 5-6 αιώνες αργότερα το σύνολο ίσως των δυτικών Ιπποτικών Ταγμάτων. Ενίοτε τα μεταγενέστερα δυτικά Ιπποτικά Τάγματα, εκτός από τα ιδεώδη τους, υιοθέτησαν μεταξύ άλλων και την όπλιση, τα σύμβολα, καθώς και τη δομή των Βουκελλαρίων.Ενδεικτικώς ο επισείων των Βουκελλαρίων ήταν αρχικώς λευκός, ενώ αργότεραέφερε ερυθρό σταυρό επί λευκού πεδίου, έμβλημα που υιοθέτησε μετά από 6 αιώνες στην Γαλλία και το Τάγμα των Ιπποτών του Ναού, καθώς και το κατά 3 περίπου αιώνες μεταγενέστερο Τάγμα της Περικνημίδος!...Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι «Ιατροί-Σκρίβονες-Δηποτάτοι» του Τάγματος των Βουκελλαρίων, δηλ. οι Ιατροί-Σωματοφύλακες/Διασώστες-Τραυματιοφορείς, που μετέφεραν τους ασθενείς και τους τραυματίες των μαχών στα «Οσπίτια», δηλ. στα κέντρα περιθάλψεως, νοσηλείας και υποδοχής του Τάγματος που ίδρυσε ο Άγ. Ιωάννης ο Ελεήμων, μετεξελίχθηκαν και αυτονομήθηκαν στο πέρασμα 5,5 περίπου αιώνων, στην Παλαιστίνη, στο αυτοτελές Τάγμα των Οσπιταλίων ή Οσπιταλιέρων Ιωαννιτών Ιπποτών της Ρόδου ή της Μάλτας!…Οι Βουκελλάριοι, εκτός από «Φύλακες του (Αθανάτου) Σώματος του Χριστού», είχαν μεταξύ άλλων και τα προνομιούχα καθήκοντα των «Προστατών των Πριγκίπων», των «Ακολούθων», των «Ιπποκόμων», των «Οικονόμων» καθώς και των «Παραμυθούντων» δηλ. των «Συμβούλων» (εκ του «Παραμυθέομαι» = συμβουλεύω, προτρέπω, ενθαρρύνω, παρηγορώ, καθησυχάζω, παρακινώ, παροτρύνω, ανακουφίζω, παραινώ, υποδεικνύω) εκείνων που τους προσελάμβαναν στην υπηρεσία τους.Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι Βουκελλάριοι διέφεραν ριζικώς από τους «Scurrae», οι οποίοι, χωρίς να διαθέτουν καταγωγή, επίσης γίνονταν δεκτοί στους κύκλους των Ευγενών, αλλά μόνον ως διασκεδαστές των τελευταίων.Η σωματοφυλακή ή φρουρά, που αποτελείτο από Βουκελλαρίους και η οποία ήταν ουσιαστικώς ο ιδιωτικός στρατός στρατηγών ή/και υψηλών αξιωματούχων (δηλ. Ευγενών ή/και Αριστοκρατών οι οποίοι ex officio«κατελέγοντο» και «συνηριθμούντο» στην «Λογάδα» των Συγκλητικών), καταχρηστικώς δε και ορισμένων ευπόρων ιδιωτών, οι οποίοι την συγκροτούσαν, μεριμνώντας για την οργάνωση και συντήρησή της, απεκαλείτο - ανεξαρτήτως αριθμητικής δυνάμεως - «Οικία».Ως «Οικείοι» ή «Οικειακοί» άνθρωποι οι Βουκελλάριοι ανήκαν στο περιβάλλον των Δυνατών, μεταξύ των οποίων ιδίως των Συγκλητικών, με τους οποίους τους συνέδεε εκδούλευση και πίστη, μεγαλύτερη μεν από εκείνη του υπηρέτη («Οικέτου»), του δούλου, του παροίκου ή του κρατικού υπαλλήλου, αλλά ανεξάρτητη των συνηθειών υποτελείας.Για τους Δυνατούς, «Οικείος» σήμαινε κάποιον απολύτως έμπιστο και σταθερό, ο οποίος αν και δεν ανήκε στις προαναφερθείσες κατηγορίες υποτελών, εντούτοις γινόταν δεκτός, για την Αξία του, ως ομοτράπεζος, στο στενό περιβάλλον των Δυνατών (που ήταν ως επί το πλείστον Συγκλητικοί), τους οποίους - ως Βουκελλάριος - οικειοθελώς, αυτοβούλως και με υπέρμετρη ανδρεία υποστήριζε και προστάτευε, για ιδεολογικούς κυρίως λόγους, διακινδυνεύοντας πολλές φορές τη ζωή του, ενώ τους ακολουθούσε ακόμα και στην εξορία.Η «Αυτοκρατορική, Επίλεκτος, Ομοτράπεζος, Σύμμικτος Καβαλλαρική Τάξις των Βουκελλαρίων», ήταν Σύμμικτος επειδή αποτελείτο από δύο κύριες εντός αυτής Ιεραρχικές Τάξεις, ήτοι την Καβαλλαρική (ανωτάτη προηγουμένη) και την Πεζική των Υπασπιστών (επομένη), οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνταν αντιστοίχως σε «Διαφορές Οπλίσεως» και σε «Είδη», διαφόρων ιεραρχικών βαθμών.Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Ομοτράπεζος Τάξις των Βουκελλαρίων δεν υπήρξε ούτε είναι Πατριαρχική, αλλά αποκλειστικώς Καβαλλαρική, ήταν δε η μόνη Καβαλλαρική Τάξις που η ίδρυσή της συμφώνως προς την Βυζαντινή νομοθεσία, την ιστορική τεκμηρίωση και τις παραδόσεις, δεν εξαρτιόταν ούτε από τον Αυτοκράτορα, ούτε από τον Πατριάρχη, αλλά απ' ευθείας και μόνον από τους Οίκους.Τα κριτήρια εισδοχής και προαγωγής στους διαφόρους βαθμούς και αξιώματα της Τάξεως ήταν και παραμένουν πρωτίστως αξιοκρατικά.Η Ομοτράπεζος Τάξις των Βουκελλαρίων, η οποία έχει προ πολλού αναγνωριστεί επισήμως στην Ευρώπη, δραστηριοποιείται επίσης και στην αλλοδαπή, σε διάφορες χώρες, μεταξύ κυρίως ελληνορθοδόξων κοινοτήτων ομοεθνών μας της ελληνικής ομογενείας.Μεταξύ των ιδεωδών που χαρακτήριζαν τα έθιμα των Συγκλητικών και των Βουκελλαρίων επιδιώκονται κι εκείνα που προάγουν την Οικογένεια, την Γενναιότητα, την Αξιοκρατία, την Δικαιοσύνη, την Αλληλεγγύη, το Ομαδικό Πνεύμα, την Αλληλοϋποστήριξη, την Δόξα, την Υψηλή Αισθητική, την Αξιοπιστία, τον Πατριωτισμό, την Μεγαλοπρέπεια, την Χριστιανική Ηθική, την Εντιμότητα, τις Παραδόσεις, την Εθιμοτυπία κλπ.Ο φορέας πραγματοποιεί διάφορες εκδηλώσεις όπως π.χ. ομιλίες, εκθέσεις, τελετές, προβολές, δεξιώσεις, εκδρομές, δοξολογίες κλπ ορισμένες από τις οποίες είναι ανοικτές, κατόπιν προσκλήσεως, για κάθε ενδιαφερόμενο/η.Ο φορέας τέλος είναι εντελώς ανεξάρτητος και δεν καθοδηγείται από καμία πολιτική, θρησκευτική ή άλλη εξουσία ή οργάνωση.
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
29/5/1453 - 2009
Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε και πάλι την επέτειο της άλωσης της Βασιλεύουσας Πόλης...και θα φέρουμε στην σκέψη μας εκείνες τις τραγικές στιγμές και τελευταίες ώρες που έζησαν οι υπερασπιστές των τειχών της Κωνσταντινουπόλεως με το αίσθημα της λύπης να πλημμυρίζει τις καρδιές μας.
Είναι αμέτρητες οι στιγμές για το έθνος μας που έχει βιώσει τέτοια γεγονότα και μέσα από τον εορτασμό τους αναβιώνει την φρίκη και τον τρόμο που οι κατά καιρούς κατακτητές έσπειραν στην ελληνική επικράτεια.Οι επέτειοι που κατά την διάρκεια του χρόνου γιορτάζουμε είναι πολλές χωρίς όμως να τους αποδίδουμε την ουσιαστική τους σημασία στεκόμενοι απλά σε ευχές ,τυπικές τιμητικές παρελάσεις και διάφορες άλλες εκδηλώσεις .
Το γεγονός όμως της Αλώσεως της Βασιλεύουσας Πόλης περνά τόσο απαρατήρητο πλέον μέσα σε αυτήν την ιστορική ισοπεδωτική στάση που κάποιοι τεχνηέντως κατάφεραν να περάσουν και σε άλλες εθνικές ημέρες μνήμης. Η βίαιη κατάλυση της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας είναι ιστορικά τεκμηριωμένο έφερε την Ευρώπη πιο κοντά σε λαούς που καμία παράδοση και καμία κουλτούρα δεν πρόκειται ποτέ να ενώσει όσο και να προσπαθούν να πετύχουν κάτι τέτοιο.....
Η 29η Μαΐου του 1453 μπορεί να έφερε την προσωρινή φυσικά κατάλυση της αυτοκρατορίας αποκάλυψε όμως τις εγκληματικές προθέσεις των χριστιανικών κατά τ'άλλα λαών της εποχής που ήταν η κυριαρχία του Πάπα και η οριστική εξαφάνιση της ορθοδόξου ανατολής.Ο ένδοξος ελληνικός πολιτισμός περνώντας μέσα από την μακρόχρονη βυζαντινή περίοδο έλαβε και πάλι την αίγλη του που είχε καταπέσει λόγο της φθοράς του χρόνου και μέσα από τον εμπλουτισμό του που ήταν η αφομοίωση του με την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση έλαμψε ως ήλιος για αιώνες.
Για όσους αγαπούν και έχουν στην καρδιά τους την αυτοκρατορία της Ρωμανίας που ευτυχώς με την χάρη του Θεού στις μέρες μας αναδιοργανώνετε και πάλι σύμφωνα με την βυζαντινή νομοθεσία η 29η Μαΐου δίνει ελπίδα όσο και αν προξενεί λύπη ,μέσα από τις εκδηλώσεις και τελετές της επετείου αυτής, το ανόθευτο βυζαντινό πνεύμα αναζωογονήτε και με την χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού γιγαντώνετε .
ΖΕΙ η αυτοκρατορία και σιγά σιγά αναδύετε με την αγάπη και την πίστη στα ορθόδοξα χριστιανικά ιδανικά όσο και αν σε κάποιον αυτό είναι αδύνατον και για κάποιους άλλους γραφικό.
29η Μαΐου του 1453 /2009 κανένας απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και του ένδοξου Βυζαντινού πολιτισμού να μην μείνει απαθείς οφείλει να δώσει το στίγμα του και να συσπειρωθεί γύρω από τους απογόνους των ένδοξων Συγκλητικών Οίκων για το νέο ξεκίνημα και την πλήρη αναδιοργάνωση του '' Βυζαντινού Κράτους - της Αυτοκρατορίας της Ρωμανιας''.
Κυριακή 26 Απριλίου 2009
ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΤΗΝ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ
ΤΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ «ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ»
ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» & ΠΑΡΑΓΩΓΑ
ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ
εμείς είμαστε οι Μακεδόνες
«ΕΑΝ ΤΡΕΞΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ»
Ίων Δραγούμης
Η Παγκόσμια Επιτροπή Μακεδονικού Αγώνα, με ιστορική ευθύνη και ιδιαίτερη συγκίνηση, ταγμένη στον διαρκή Μακεδονικό Αγώνα που συνεχίζεται αμείωτος από το 1870 έως σήμερα με διαφορετικές φάσεις, αφού έλαβε υπόψη την ασυμβίβαστη φωνή των Μακεδόνων και ολόκληρου του απανταχού Ελληνισμού, αφού εξάντλησε κάθε περιθώριο καλής θέλησης, αφού προειδοποίησε πολλές φορές γραπτώς την Ελληνική Κυβέρνηση και τα άλλα Κόμματα για το επικίνδυνο της Σύνθετης Ονομασίας, αφού επανειλημμένως διαμαρτυρήθηκε στον Τύπο, στην Ελλάδα και την Ομογένεια, αφού διοργάνωσε Συγκεντρώσεις Διαμαρτυρίας και Συλλαλητήρια στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, αφού βολιδοσκόπησε τις Ξένες Κυβερνήσεις και τον Μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, αφού είδε και κατέγραψε την τραγική και ολέθρια εγκατάλειψη της εθνικής υπόθεσης της ελληνικότητας και μοναδικότητας της Μακεδονίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την επίσημη Ελληνική Διπλωματία και αφού ανέλυσε τις γοργά επερχόμενες εξελίξεις και δολίους σχεδιασμούς για επικείμενη άμεση αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που να εμπεριέχει τον ελληνικό όρο «Μακεδονία», για τη γρήγορη ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση,
ΚΑΛΕΙ
ολόκληρο τον Ελληνισμό, τους Πολιτικούς Σχηματισμούς, Πολιτικά Πρόσωπα, Ομάδες Πολιτών, Ανεξάρτητες Προσωπικότητες, τον Πνευματικό και Δημοσιογραφικό Κόσμο, τους Συλλόγους, τους Εκπαιδευτικούς, τους Πολυτέκνους, τους Γονείς, τους Φοιτητές, τους Νέους και τις Νέες, τους Μπλόγκερς του Διαδικτύου, τον Επιστημονικό, Αθλητικό και Καλλιτεχνικό Κόσμο, τους Φιλάθλους, τους Πολίτες έναν προς έναν από κάθε γωνιά και περιφέρεια της Ελλάδος, όλους τους ευαίσθητους Έλληνες και της Κύπρου και της Ομογένειας, τις Προσωπικότητες, τους Φορείς και τις Ηγεσίες τους
στη συγκρότηση κοινού
ΤΗΝ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ
ΤΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ «ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ»
ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΧΩΡΙΣ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» & ΠΑΡΑΓΩΓΑ
ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ
εμείς είμαστε οι Μακεδόνες
«ΕΑΝ ΤΡΕΞΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ»
Ίων Δραγούμης
Η Παγκόσμια Επιτροπή Μακεδονικού Αγώνα, με ιστορική ευθύνη και ιδιαίτερη συγκίνηση, ταγμένη στον διαρκή Μακεδονικό Αγώνα που συνεχίζεται αμείωτος από το 1870 έως σήμερα με διαφορετικές φάσεις, αφού έλαβε υπόψη την ασυμβίβαστη φωνή των Μακεδόνων και ολόκληρου του απανταχού Ελληνισμού, αφού εξάντλησε κάθε περιθώριο καλής θέλησης, αφού προειδοποίησε πολλές φορές γραπτώς την Ελληνική Κυβέρνηση και τα άλλα Κόμματα για το επικίνδυνο της Σύνθετης Ονομασίας, αφού επανειλημμένως διαμαρτυρήθηκε στον Τύπο, στην Ελλάδα και την Ομογένεια, αφού διοργάνωσε Συγκεντρώσεις Διαμαρτυρίας και Συλλαλητήρια στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, αφού βολιδοσκόπησε τις Ξένες Κυβερνήσεις και τον Μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, αφού είδε και κατέγραψε την τραγική και ολέθρια εγκατάλειψη της εθνικής υπόθεσης της ελληνικότητας και μοναδικότητας της Μακεδονίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την επίσημη Ελληνική Διπλωματία και αφού ανέλυσε τις γοργά επερχόμενες εξελίξεις και δολίους σχεδιασμούς για επικείμενη άμεση αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που να εμπεριέχει τον ελληνικό όρο «Μακεδονία», για τη γρήγορη ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση,
ΚΑΛΕΙ
ολόκληρο τον Ελληνισμό, τους Πολιτικούς Σχηματισμούς, Πολιτικά Πρόσωπα, Ομάδες Πολιτών, Ανεξάρτητες Προσωπικότητες, τον Πνευματικό και Δημοσιογραφικό Κόσμο, τους Συλλόγους, τους Εκπαιδευτικούς, τους Πολυτέκνους, τους Γονείς, τους Φοιτητές, τους Νέους και τις Νέες, τους Μπλόγκερς του Διαδικτύου, τον Επιστημονικό, Αθλητικό και Καλλιτεχνικό Κόσμο, τους Φιλάθλους, τους Πολίτες έναν προς έναν από κάθε γωνιά και περιφέρεια της Ελλάδος, όλους τους ευαίσθητους Έλληνες και της Κύπρου και της Ομογένειας, τις Προσωπικότητες, τους Φορείς και τις Ηγεσίες τους
στη συγκρότηση κοινού
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
Παρασκευή 24 Απριλίου 2009
Τι είναι η Ρωμηοσύνη, του Ιωάννη Δανδουλάκη, Ιανουάριος 2009 .
Τι είναι τελικά η Ρωμιοσύνη; Τι σημασία έχει για τους Έλληνες σήμερα; Αποτελεί μια παλιομοδίτικη πατριωτική ιδεολογία ή εθνική ταυτότητα; Γιατί οι σημερινοί Έλληνες ολοένα και περισσότερο την ξεχνούν και δυσκολεύονται να καταλάβουν την σημασία της; Τελικά η απάντηση δεν μπορεί να αποδοθεί βασιζόμενη σε σύγχρονα, ιστορικώς υποκειμενικά, κριτήρια. Αντιθέτως οφείλουμε να αποκτήσουμε βαθειά και εμπεριστατωμένη ιστορική γνώση και συνείδηση για να κατανοήσουμε και να προσδιορίσουμε την Ρωμιοσύνη και την σημασία της για τον ελληνισμό του σήμερα. Κάτι το οποίο δυστυχώς απαιτεί χρόνο και κόπο από οποιονδήποτε επιχειρήσει το παραπάνω, εξ ού και η αυξανόμενη και εξαπλούμενη απελπιστική άγνοια των περισσοτέρων περί του θέματος.Όπως αναφέραμε, οφείλουμε να ξεφύγουμε από τα σημερινά υποκειμενικά πολιτικό-κοινωνικά δεδομένα. Οι σύγχρονες εθνικό-πολιτικές ιδεολογίες και κοινωνικές αξίες, οι κρατικές δομές και η γενικότερη πολιτικό-εθνική συνείδηση ενός σύγχρονου ανθρώπου είναι χρονικά μεταγενεστέρες και κατ' ουσία διαφορετικές από την Ρωμιοσύνη. Παρ' όλα αυτά η Ρωμιοσύνη συνεχίζει και υπάρχει με πλήρες νόημα ύπαρξης.Με λίγα λόγια η Ρωμιοσύνη αποτελεί την εθνική συνείδηση των προγόνων μας από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου έως την εποχή της Μεγάλης Ιδέας. Είναι το σύνολο των πολιτικο-κοινωνικών και θρησκευτικών αξιών εκείνων, που αποτέλεσαν την αυθεντική ελληνική συνείδηση καθ' όλη την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έως και τις αρχές του εικοστού αιώνα. Η Ρωμιοσύνη είναι συνδυασμός της ιστορικής, εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας μαζί με την ορθόδοξη θρησκευτική πίστη. Από την στιγμή που η αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, στην τέχνη, την φιλοσοφία και τις άλλες επιστήμες ‘εκχριστιανίστηκε' μέσα στο Βυζάντιο και συνεχίστηκε αδιάσπαστη και αλώβητη μέσα από τον Μεσαίωνα, αυτό το οποίο αποκαλείται Ρωμιοσύνη αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του σημερινού ελληνισμού με τους αρχαίους, προ Χριστού, προγόνους του.Αλλά ακόμα και αυτός ο ορισμός παραμένει δυσνόητος για τους σημερινούς Έλληνες. Για τους σημερινούς Έλληνες οι οποίοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στις σύγχρονες στενόμυαλες και υποκειμενικές αντιλήψεις. Όλο το φάσμα των σύγχρονων πολιτικο-κοινωνικών ταυτοποιήσεων κινείται στο μήκος κύματος του ιδεολογικού προσανατολισμού. Οι Έλληνες σήμερα είναι ‘‘δεξιοί'', ‘‘αριστεροί'', ‘‘φιλελεύθεροι'', ‘‘σοσιαλιστές'', ‘‘κομμουνιστές'', ‘‘άκρο-δεξιοί'', τέλος ‘‘καπιταλιστές'' ή ‘‘μαρξιστές''. Δηλαδή οι συνειδήσεις καταλήγουν να προσδιορίζονται από την υποκειμενική αντιλήψη κάθε ενός ατόμου ως προς τον τρόπο διαβίωσης, απόκτησης και συσσώρευσης πλούτου, αύξησης της κατανάλωσης, της καλοπέρασης και διασκέδασης οπωσδήποτε και αν ορίζονται αυτές. Ανάμεσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα, το οποίο κυριολεκτικά καταρρακώνει τον σύγχρονο άνθρωπο με το εξοντωτικό άγχος του ‘αυτοπροσδιορισμού' (δηλαδή να διαλέξει αναγκαστικά ο άνθρωπος μόνος του πιο προκαθορισμένο καλούπι θα τον κόψει και θα τον ράψει στα μέτρα του) στο οποίο τον αναγκάζει ο συγχρόνος κόσμος, δεν αφήνει, φαινομενικά τουλάχιστον, κανένα περιθώριο για την ύπαρξη φασμάτων ταυτοποιήσης και συνειδητοποίησης τόσο ‘παλαιού τύπου' όπως η Ρωμιοσύνη.Αλλά, βέβαια η Ρωμιοσύνη δεν χωρά σε περιορισμούς πολιτικο-κοινωνικών ιδεολογιών. Δεν αποτελεί καν μια ιδεολογία ως προς τον τρόπο ‘δημοκρατικής διακυβέρνησης ή ένα οικονομικό μοντέλο, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία ενός κράτους. Διαμορφώθηκε στην πάροδο πολλών αιώνων κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως την πλήρη ταύτιση του ελληνισμού με τον χριστιανισμό. Η Ρωμιοσύνη είναι ουσιαστικά το σύνολο των στοιχείων εκείνων της ελληνικής παράδοσης, η οποία έχει άρρηκτα συνδεθεί και ταυτιστεί με την χριστιανική πίστη, ούτως ώστε να μιλάμε σήμερα για ελληνο-χριστιανική παράδοση χωρίς να μπορούμε να νοήσουμε κάτι το ελληνικό το οποίο ταυτόχρονα να μην είναι και χριστιανικό. Έτσι όποιος σήμερα επιθυμεί να αυτοπροσδιοριστεί ως ‘Έλληνας' αυτό θα έπρεπε να γίνεται με τους όρους της Ρωμιοσύνης. Δεν μπορεί να διανοηθεί ελληνισμός χωρίς Ορθοδοξία. Δεδομένου ότι στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο ελληνισμός εκχριστιανίστηκε ούτως ώστε ό,τι ελληνικό-ειδωλολατρικό δεν το ενστερνίσθηκε η Ρωμιοσύνη αποκόπηκε και ‘πέθανε'. Όπως πέθανε η αρχαία θρησκεία και ο παλαιός κόσμος έτσι και ο αρχαίος ελληνισμός ‘πέθανε' ως προς εκείνα τα στοιχεία του που δεν εκχριστιανίστηκαν και μετεξελίχθηκε σε ελληνοχριστιανισμό - θα μπορούσε εδώ κάποιος ίσως να κάνει μια μεταφορά για τον αρχαίο ελληνισμό, της ρήσης του Γρηγορίου του Θεολόγου, ότι ‘‘το γάρ απρόσληπτον αθεράπευτον'', που αναφέρεται στην άνθρωπινη φύση. Για αυτό το λόγο και η μάχη των Ελλήνων-Ρωμιών ορθοδόξων εναντίων των παγανιστών αρχαιολατρών συνεχίστηκε για αιώνες έως και σήμερα.Επομένως, στον εικοστό-πρώτο αιώνα, ουσιαστικά δεν μπορεί να αυτοπροδιοριστεί κάποιος ως ‘'Έλλην'', χωρίς να ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος ύπαρξης της Ρωμιοσύνης σήμερα. Διότι κατά τρόπον τινά, η Ρωμιοσύνη ομοιάζει της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία παραμένει αναλλοίωτη στους αιώνες και ανεπηρέαστη από τα εφήμερα πολιτικό-κοινωνικά ρεύματα τα οποία έρχονται και φεύγουν, κι όχι τυχαία άλλωστε αφού η Ρωμιοσύνη έχει ταυτιστεί με την Ορθοδοξία. Όπως λοιπόν η Εκκλησία συνεχίζει να υπάρχει και να έχει λόγο ύπαρξης για την σωτηρία του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο, αυτόν τον ρόλο εξυπηρετεί και η Ρωμιοσύνη για τον Ελληνισμό.Βέβαια, αν κάποιος απορεί για τον λόγο τον οποίο οι Έλληνες αυτοαποκαλούνται Ρωμιοί, δηλαδή Ρωμαίοι και αν αυτό δεν αποτελεί άρνηση της ελληνικής του ταυτότητας, τούτο γίνεται απολύτως κατανοητό όταν αναγνωριστεί το εξής. Όπως εξηγούν πολλοί ιθύνοντες και μεταξύ αυτών εναργέστατα ο Ράνσιμαν και ο Γ. Καραμπελιάς, για τους Έλληνες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ετίθετο κανένα θέμα εθνικής απάρνησης η ονομασία του Ρωμαίου, εφόσον από την στιγμή που ο αρχαίος ρωμαϊκός πολιτισμός είχε κατακτηθεί από τον αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι κάποιος Άγγλος ιστορικός των αρχών του περασμένου αιώνα κατέταξε τον Ρωμαϊκό πολιτισμό ως επιμέρους κομμάτι του ευρύτερου οικουμενικού ελληνισμού. Εκτός αυτού ο ρόλος και η παρουσία των Ελλήνων στον Ρωμαϊκό κόσμο ήταν τέτοιος που τους έβαζε σε θέση μάλλον συγκυβέρνησης παρά υποδουλείας. Ο Γ. Καραμπελιάς σημειώνει ότι ‘‘ο Διονύσιος Ζακυθηνός και ο Γάλλος ιστορικός της αρχαίας Ρώμης, Πωλ Βεν [βλέπουν την] ρωμαϊκή αυτοκρατορία...[ως] μια διπλή αυτοκρατορία, κατά το ανάλογο της αυστρο-ουγγρικής, μια ελληνό-ρωμαϊκή αυτοκρατορία'' (Γ. Καραμπελιάς, 2007, ‘‘1204...'', σελ. 46). Είναι επομένως εύκολο να κατανοήσουμε ότι όταν για αιώνες οι πολιτικά διαιρεμένοι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πανω από μια ονομασία, όπως Αχαιοί, Δαναοί, Ίωνες, Γραικοί, για τους Έλληνες χριστιανούς του 4ου και 5ου αιώνα και η έννοια Ρωμαίος είχε ταυτιστεί με την ελληνική συνείδηση και συγκεκριμένα με την ελληνο-χριστιανική δεδομένου εξάλλου ότι το ‘‘ελληνικός'' είχε αντιθέτως ταυτιστεί με τον ευαγγελικό όρο ‘‘εθνικός'' δηλαδή ειδωλολατρικός.Ερχόμενοι όμως στο σήμερα αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα με την συνέχεια του όρου Ρωμιοσύνη. Όταν, λοιπόν, σήμερα ο πολιτικός και ο οικονομικός παράγοντας είναι εκείνοι γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ο σύγχρονος άνθρωπος και δη ο Έλληνας, πώς μπορεί η Ρωμιοσύνη να έχει για αυτόν κάποιο νόημα; Ο σύγχρονος Έλληνας με δυσκολία αν όχι και καθόλου, αυτοπροσδιορίζεται ως Ρωμιός, ακόμα και αν τυγχάνει πιστός ορθόδοξος χριστιανός και πατριώτης. Η ελληνική εθνική συνείδηση έχει, όπως εξηγεί ο Γιώργος Καραμπελιάς, περάσει από την οικουμενική/πολιτισμική της φάση στη φάση του έθνους-κράτους (Γ. Καραμπελιάς, 2007, ‘‘Το 1204...''σελ. 43). Σήμερα κάποιος τυγχάνει κάτοχος της ‘‘ελληνικής υποκοότητας'' εάν πληρεί κάποιες νομικές προϋποθέσεις - πρόκειται ξεκαθαρά για εκφυλισμό της εθνικής ταυτότητας και συνείδησης. Παρ'όλα αυτά η Ρωμιοσύνη δεν επηρεάζεται από νομικά κατεστημένα, ούτε κλονίζεται από την ισχνή αποδοχή του κόσμου. Γιατί οι πολιτικό-κοινωνικές ιδεολογίες και τα νομικά καθεστώτα έρχονται και παρέρχονται, αλλά η Ρωμιοσύνη αποτελεί την αυθεντική ελληνική ταύτοτητα και συνείδηση και τα έθνη δεν πεθαίνουν. Εξαρτάται από τους σημερινούς Έλληνες να στηρίξουν την αληθινή τους εθνική ταυτότητα η οποία είναι άρρητκα συνδεδεμένη με την ορθόδοξη πίστη τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αρκετοί Έλληνες οι οποίοι δεν είναι θερμοί στην πίστη τους, διακηρύττουν ότι παρόλο που δυσκολεύνται να πιστέψουν στην Ανάσταση του Χριστού, δεν θέλουν να αρνηθούν την ορθοδοξία, η οποία αποτελεί το βασικό στοιχείο της ελληνικότητάς τους.Εμείς σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να στηρίξουμε τον ελληνισμό στηρίζοντας την Ρωμιοσύνη. Είναι δε αυτή οικουμενικής φύσεως, καθώς έτσι διαμορφώθηκε στο Βυζάντιο και έτσι την αντιλαμβάνονται όλοι όσοι ταυτίζονται με αυτήν. Άλλωστε Έλληνας και δη Ρωμιός είναι ‘‘πας ό της ημετέρας παιδείας μετέχων''.
Τι είναι τελικά η Ρωμιοσύνη; Τι σημασία έχει για τους Έλληνες σήμερα; Αποτελεί μια παλιομοδίτικη πατριωτική ιδεολογία ή εθνική ταυτότητα; Γιατί οι σημερινοί Έλληνες ολοένα και περισσότερο την ξεχνούν και δυσκολεύονται να καταλάβουν την σημασία της; Τελικά η απάντηση δεν μπορεί να αποδοθεί βασιζόμενη σε σύγχρονα, ιστορικώς υποκειμενικά, κριτήρια. Αντιθέτως οφείλουμε να αποκτήσουμε βαθειά και εμπεριστατωμένη ιστορική γνώση και συνείδηση για να κατανοήσουμε και να προσδιορίσουμε την Ρωμιοσύνη και την σημασία της για τον ελληνισμό του σήμερα. Κάτι το οποίο δυστυχώς απαιτεί χρόνο και κόπο από οποιονδήποτε επιχειρήσει το παραπάνω, εξ ού και η αυξανόμενη και εξαπλούμενη απελπιστική άγνοια των περισσοτέρων περί του θέματος.Όπως αναφέραμε, οφείλουμε να ξεφύγουμε από τα σημερινά υποκειμενικά πολιτικό-κοινωνικά δεδομένα. Οι σύγχρονες εθνικό-πολιτικές ιδεολογίες και κοινωνικές αξίες, οι κρατικές δομές και η γενικότερη πολιτικό-εθνική συνείδηση ενός σύγχρονου ανθρώπου είναι χρονικά μεταγενεστέρες και κατ' ουσία διαφορετικές από την Ρωμιοσύνη. Παρ' όλα αυτά η Ρωμιοσύνη συνεχίζει και υπάρχει με πλήρες νόημα ύπαρξης.Με λίγα λόγια η Ρωμιοσύνη αποτελεί την εθνική συνείδηση των προγόνων μας από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου έως την εποχή της Μεγάλης Ιδέας. Είναι το σύνολο των πολιτικο-κοινωνικών και θρησκευτικών αξιών εκείνων, που αποτέλεσαν την αυθεντική ελληνική συνείδηση καθ' όλη την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έως και τις αρχές του εικοστού αιώνα. Η Ρωμιοσύνη είναι συνδυασμός της ιστορικής, εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας μαζί με την ορθόδοξη θρησκευτική πίστη. Από την στιγμή που η αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, στην τέχνη, την φιλοσοφία και τις άλλες επιστήμες ‘εκχριστιανίστηκε' μέσα στο Βυζάντιο και συνεχίστηκε αδιάσπαστη και αλώβητη μέσα από τον Μεσαίωνα, αυτό το οποίο αποκαλείται Ρωμιοσύνη αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του σημερινού ελληνισμού με τους αρχαίους, προ Χριστού, προγόνους του.Αλλά ακόμα και αυτός ο ορισμός παραμένει δυσνόητος για τους σημερινούς Έλληνες. Για τους σημερινούς Έλληνες οι οποίοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στις σύγχρονες στενόμυαλες και υποκειμενικές αντιλήψεις. Όλο το φάσμα των σύγχρονων πολιτικο-κοινωνικών ταυτοποιήσεων κινείται στο μήκος κύματος του ιδεολογικού προσανατολισμού. Οι Έλληνες σήμερα είναι ‘‘δεξιοί'', ‘‘αριστεροί'', ‘‘φιλελεύθεροι'', ‘‘σοσιαλιστές'', ‘‘κομμουνιστές'', ‘‘άκρο-δεξιοί'', τέλος ‘‘καπιταλιστές'' ή ‘‘μαρξιστές''. Δηλαδή οι συνειδήσεις καταλήγουν να προσδιορίζονται από την υποκειμενική αντιλήψη κάθε ενός ατόμου ως προς τον τρόπο διαβίωσης, απόκτησης και συσσώρευσης πλούτου, αύξησης της κατανάλωσης, της καλοπέρασης και διασκέδασης οπωσδήποτε και αν ορίζονται αυτές. Ανάμεσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα, το οποίο κυριολεκτικά καταρρακώνει τον σύγχρονο άνθρωπο με το εξοντωτικό άγχος του ‘αυτοπροσδιορισμού' (δηλαδή να διαλέξει αναγκαστικά ο άνθρωπος μόνος του πιο προκαθορισμένο καλούπι θα τον κόψει και θα τον ράψει στα μέτρα του) στο οποίο τον αναγκάζει ο συγχρόνος κόσμος, δεν αφήνει, φαινομενικά τουλάχιστον, κανένα περιθώριο για την ύπαρξη φασμάτων ταυτοποιήσης και συνειδητοποίησης τόσο ‘παλαιού τύπου' όπως η Ρωμιοσύνη.Αλλά, βέβαια η Ρωμιοσύνη δεν χωρά σε περιορισμούς πολιτικο-κοινωνικών ιδεολογιών. Δεν αποτελεί καν μια ιδεολογία ως προς τον τρόπο ‘δημοκρατικής διακυβέρνησης ή ένα οικονομικό μοντέλο, το οποίο θα εξασφαλίσει την ευημερία ενός κράτους. Διαμορφώθηκε στην πάροδο πολλών αιώνων κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως την πλήρη ταύτιση του ελληνισμού με τον χριστιανισμό. Η Ρωμιοσύνη είναι ουσιαστικά το σύνολο των στοιχείων εκείνων της ελληνικής παράδοσης, η οποία έχει άρρηκτα συνδεθεί και ταυτιστεί με την χριστιανική πίστη, ούτως ώστε να μιλάμε σήμερα για ελληνο-χριστιανική παράδοση χωρίς να μπορούμε να νοήσουμε κάτι το ελληνικό το οποίο ταυτόχρονα να μην είναι και χριστιανικό. Έτσι όποιος σήμερα επιθυμεί να αυτοπροσδιοριστεί ως ‘Έλληνας' αυτό θα έπρεπε να γίνεται με τους όρους της Ρωμιοσύνης. Δεν μπορεί να διανοηθεί ελληνισμός χωρίς Ορθοδοξία. Δεδομένου ότι στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο ελληνισμός εκχριστιανίστηκε ούτως ώστε ό,τι ελληνικό-ειδωλολατρικό δεν το ενστερνίσθηκε η Ρωμιοσύνη αποκόπηκε και ‘πέθανε'. Όπως πέθανε η αρχαία θρησκεία και ο παλαιός κόσμος έτσι και ο αρχαίος ελληνισμός ‘πέθανε' ως προς εκείνα τα στοιχεία του που δεν εκχριστιανίστηκαν και μετεξελίχθηκε σε ελληνοχριστιανισμό - θα μπορούσε εδώ κάποιος ίσως να κάνει μια μεταφορά για τον αρχαίο ελληνισμό, της ρήσης του Γρηγορίου του Θεολόγου, ότι ‘‘το γάρ απρόσληπτον αθεράπευτον'', που αναφέρεται στην άνθρωπινη φύση. Για αυτό το λόγο και η μάχη των Ελλήνων-Ρωμιών ορθοδόξων εναντίων των παγανιστών αρχαιολατρών συνεχίστηκε για αιώνες έως και σήμερα.Επομένως, στον εικοστό-πρώτο αιώνα, ουσιαστικά δεν μπορεί να αυτοπροδιοριστεί κάποιος ως ‘'Έλλην'', χωρίς να ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος ύπαρξης της Ρωμιοσύνης σήμερα. Διότι κατά τρόπον τινά, η Ρωμιοσύνη ομοιάζει της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία παραμένει αναλλοίωτη στους αιώνες και ανεπηρέαστη από τα εφήμερα πολιτικό-κοινωνικά ρεύματα τα οποία έρχονται και φεύγουν, κι όχι τυχαία άλλωστε αφού η Ρωμιοσύνη έχει ταυτιστεί με την Ορθοδοξία. Όπως λοιπόν η Εκκλησία συνεχίζει να υπάρχει και να έχει λόγο ύπαρξης για την σωτηρία του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο, αυτόν τον ρόλο εξυπηρετεί και η Ρωμιοσύνη για τον Ελληνισμό.Βέβαια, αν κάποιος απορεί για τον λόγο τον οποίο οι Έλληνες αυτοαποκαλούνται Ρωμιοί, δηλαδή Ρωμαίοι και αν αυτό δεν αποτελεί άρνηση της ελληνικής του ταυτότητας, τούτο γίνεται απολύτως κατανοητό όταν αναγνωριστεί το εξής. Όπως εξηγούν πολλοί ιθύνοντες και μεταξύ αυτών εναργέστατα ο Ράνσιμαν και ο Γ. Καραμπελιάς, για τους Έλληνες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δεν ετίθετο κανένα θέμα εθνικής απάρνησης η ονομασία του Ρωμαίου, εφόσον από την στιγμή που ο αρχαίος ρωμαϊκός πολιτισμός είχε κατακτηθεί από τον αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι κάποιος Άγγλος ιστορικός των αρχών του περασμένου αιώνα κατέταξε τον Ρωμαϊκό πολιτισμό ως επιμέρους κομμάτι του ευρύτερου οικουμενικού ελληνισμού. Εκτός αυτού ο ρόλος και η παρουσία των Ελλήνων στον Ρωμαϊκό κόσμο ήταν τέτοιος που τους έβαζε σε θέση μάλλον συγκυβέρνησης παρά υποδουλείας. Ο Γ. Καραμπελιάς σημειώνει ότι ‘‘ο Διονύσιος Ζακυθηνός και ο Γάλλος ιστορικός της αρχαίας Ρώμης, Πωλ Βεν [βλέπουν την] ρωμαϊκή αυτοκρατορία...[ως] μια διπλή αυτοκρατορία, κατά το ανάλογο της αυστρο-ουγγρικής, μια ελληνό-ρωμαϊκή αυτοκρατορία'' (Γ. Καραμπελιάς, 2007, ‘‘1204...'', σελ. 46). Είναι επομένως εύκολο να κατανοήσουμε ότι όταν για αιώνες οι πολιτικά διαιρεμένοι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πανω από μια ονομασία, όπως Αχαιοί, Δαναοί, Ίωνες, Γραικοί, για τους Έλληνες χριστιανούς του 4ου και 5ου αιώνα και η έννοια Ρωμαίος είχε ταυτιστεί με την ελληνική συνείδηση και συγκεκριμένα με την ελληνο-χριστιανική δεδομένου εξάλλου ότι το ‘‘ελληνικός'' είχε αντιθέτως ταυτιστεί με τον ευαγγελικό όρο ‘‘εθνικός'' δηλαδή ειδωλολατρικός.Ερχόμενοι όμως στο σήμερα αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα με την συνέχεια του όρου Ρωμιοσύνη. Όταν, λοιπόν, σήμερα ο πολιτικός και ο οικονομικός παράγοντας είναι εκείνοι γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ο σύγχρονος άνθρωπος και δη ο Έλληνας, πώς μπορεί η Ρωμιοσύνη να έχει για αυτόν κάποιο νόημα; Ο σύγχρονος Έλληνας με δυσκολία αν όχι και καθόλου, αυτοπροσδιορίζεται ως Ρωμιός, ακόμα και αν τυγχάνει πιστός ορθόδοξος χριστιανός και πατριώτης. Η ελληνική εθνική συνείδηση έχει, όπως εξηγεί ο Γιώργος Καραμπελιάς, περάσει από την οικουμενική/πολιτισμική της φάση στη φάση του έθνους-κράτους (Γ. Καραμπελιάς, 2007, ‘‘Το 1204...''σελ. 43). Σήμερα κάποιος τυγχάνει κάτοχος της ‘‘ελληνικής υποκοότητας'' εάν πληρεί κάποιες νομικές προϋποθέσεις - πρόκειται ξεκαθαρά για εκφυλισμό της εθνικής ταυτότητας και συνείδησης. Παρ'όλα αυτά η Ρωμιοσύνη δεν επηρεάζεται από νομικά κατεστημένα, ούτε κλονίζεται από την ισχνή αποδοχή του κόσμου. Γιατί οι πολιτικό-κοινωνικές ιδεολογίες και τα νομικά καθεστώτα έρχονται και παρέρχονται, αλλά η Ρωμιοσύνη αποτελεί την αυθεντική ελληνική ταύτοτητα και συνείδηση και τα έθνη δεν πεθαίνουν. Εξαρτάται από τους σημερινούς Έλληνες να στηρίξουν την αληθινή τους εθνική ταυτότητα η οποία είναι άρρητκα συνδεδεμένη με την ορθόδοξη πίστη τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αρκετοί Έλληνες οι οποίοι δεν είναι θερμοί στην πίστη τους, διακηρύττουν ότι παρόλο που δυσκολεύνται να πιστέψουν στην Ανάσταση του Χριστού, δεν θέλουν να αρνηθούν την ορθοδοξία, η οποία αποτελεί το βασικό στοιχείο της ελληνικότητάς τους.Εμείς σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να στηρίξουμε τον ελληνισμό στηρίζοντας την Ρωμιοσύνη. Είναι δε αυτή οικουμενικής φύσεως, καθώς έτσι διαμορφώθηκε στο Βυζάντιο και έτσι την αντιλαμβάνονται όλοι όσοι ταυτίζονται με αυτήν. Άλλωστε Έλληνας και δη Ρωμιός είναι ‘‘πας ό της ημετέρας παιδείας μετέχων''.
Δευτέρα 20 Απριλίου 2009
ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω προσφιλή και επιπόθητα,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Σκυθρωπή είχεν ακούσει κάποιαν ημέραν του ΙΘ’ αιώνος η ανθρωπότης από το στόμα του τραγικού φιλοσόφου ότι: «ο Θεός είναι νεκρός! Τον σκοτώσαμε... Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του... ο Θεός θα μείνη νεκρός! Τι άλλο είναι οι εκκλησίες παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;»[1]
Και επίσης, ολίγας δεκαετίας αργότερον, από το στόμα ενός νεωτέρου ομολόγου του, ότι: «Ο Θεός απέθανε! Σας αναγγέλλω, κύριοι, τον θάνατον του Θεού!»[2]
Αι διακηρύξεις αυταί των αθέων φιλοσόφων ετάραξαν τας συνειδήσεις των ανθρώπων. Σύγχυσις πολλή επηκολούθησεν εις τον χώρον του πνεύματος και της λογοτεχνίας, της τέχνης και της ιδίας κάποτε της Θεολογίας, όπου, εις την Δύσιν κυρίως, ήρχισε να γίνεται λόγος ακόμη και περί «Θεολογίας του θανάτου του Θεού».
Η Εκκλησία βεβαίως δεν είχε ποτέ και δεν έχει καμμίαν αμφιβολίαν ότι ο Θεός απέθανε. Τούτο έγινε το 33 μ.Χ. επάνω εις τον λόφον Γολγοθά της Ιερουσαλήμ, επί Ποντίου Πιλάτου του Ρωμαίου Ηγεμόνος της Ιουδαίας. Αφού έπαθεν ανήκουστα Πάθη, εσταυρώθη ωσάν κακούργος και, περί ώραν ενάτην της Παρασκευής, είπε «Τετέλεσται!» και παρέδωκε το πνεύμα! Αυτό είναι μία αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης.
Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, απέθανεν «υπέρ πάντων» των ανθρώπων![3] Αφού ανέλαβεν όλα τα ιδικά μας: σώμα, ψυχήν, θέλησιν, ενέργειαν, κόπον, αγωνίαν, πόνον, λύπην, παράπονον, χαράν, τα πάντα, παρεκτός αμαρτίας, ανέλαβε, τέλος, και το μεγαλύτερον ζήτημά μας, τον θάνατον, και μάλιστα εις την πιο βασανιστικήν και ταπεινωτικήν εκδοχήν του, δηλ. τον Σταυρόν. Μέχρις εδώ συμφωνούμεν με τους φιλοσόφους.
Θα δεχθούμε ακόμη και το ότι αι εκκλησίαι, οι ναοί, είναι «οι τάφοι», «τα μνήματα» του Θεού! Όμως!... Εμείς γνωρίζομε, ζούμε και προσκυνούμε τον θανόντα Θεόν, ως «νεκρόν ζωαρχικότατον»! Ολίγον μετά την φοβεράν Παρασκευήν, εις την πρωϊνήν αμφιλύκην της «Μιας των Σαββάτων», της Κυριακής, συνέβη αυτό, δια το οποίον έγινεν όλη η δια σαρκός και πάθους και Σταυρού και καθόδου εις τον άδην οικονομία του Θεού:
Η Ανάστασις!... Και αυτό, η Ανάστασις, είναι μία εξ ίσου αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης!.. Και η πραγματικότης αυτή έχει αμέσους και σωτηρίους επιπτώσεις εις όλους μας. Ανέστη ο Υιός του Θεού, ο Οποίος είναι συνάμα και Υιός του Ανθρώπου! Ανέστη ο Θεός με όλον το πρόσλημμα της ανθρωπότητος: το Σώμα που έλαβεν από τα άχραντα αίματα της Υπεραγίας Θεοτόκου και την αγίαν Ψυχήν Του. Ανέστη εκ νεκρών, «παγγενή τον Αδάμ αναστήσας ως φιλάνθρωπος»!...
Ο Τάφος του Ιησού, το «καινόν μνημείον» του Ιωσήφ, είναι πλέον δια παντός κενός! Αντί δια μνημείον νεκρικόν, είναι μνημείον νίκης κατά του θανάτου, είναι πηγή ζωής! Ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης ανέτειλεν «εκ του τάφου ωραίος», χαρίζοντας φως ανέσπερον, ειρήνην, χαράν, αγαλλίασιν, ζωήν αιώνιον! Ναι, οι ναοί είναι οι «τάφοι» του Θεού! Αλλά Τάφοι κενοί, ολοφώτεινοι, γεμάτοι από «οσμήν ζωής»,[4] από εαρινόν μύρον πασχάλιον, ωραίοι, ερατεινοί, καταστόλιστοι με μυρσίνες δοξαστικές και με άνθη χειροπιαστής ελπίδος, τάφοι ζωοδόχοι και ζωοπάροχοι!
Ο θάνατος του Θεού ανέστρεψε τας δυνάμεις του άδου, ο θάνατος ευτελίστηκε πλέον εις απλούν επεισόδιον που εισάγει τον άνθρωπον από τον βίον εις την Ζωήν. Αι εκκλησίαι, οι «τάφοι» του Θεού, είναι αι διάπλατοι θύραι της αγάπης του Θεού, οι ορθάνοιχτες είσοδοι του Νυμφώνος του Υιού Του, που «ως Νυμφίος προήλθεν εκ του Μνήματος» και οι πιστοί εισερχόμενοι, «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν· και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον Ευλογητόν των πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον»![5]
Ευτυχώς, λοιπόν, που απέθανεν ο Θεός, και ο θάνατός Του έγινε ζωή και ανάστασις ιδική μας! Ευτυχώς που υπάρχουν τόσα «μνήματά» Του εις τον κόσμον, τόσοι άγιοι ναοί, όπου ημπορεί να εισέλθη ελεύθερα ο πονεμένος, ο κουρασμένος και απαρηγόρητος άνθρωπος, να αποθέση το φορτίον του πόνου του, της αγωνίας του, του φόβου και της ανασφαλείας του, να «ξεφορτωθή» τον θάνατόν του!
Ευτυχώς που υπάρχουν αι εκκλησίαι του Εσταυρωμένου, Αποθανόντος, Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος Χριστού, όπου ο απελπισμένος άνθρωπος των ημερών μας, ο καταπροδωμένος από όλα τα είδωλα, όλους τους «χαμοθεούς» που έκλεψαν την καρδιά του, την οικονομίαν δηλαδή, την ιδεολογίαν, την φιλοσοφίαν, την μεταφυσικήν και όλας τας υπολοίπους «κενάς απάτας»[6] του παρόντος αιώνος «του απατεώνος»,[7]ευρίσκει καταφύγιον και παραμυθίαν και σωτηρίαν.
Από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Μητέρα Εκκλησίαν που βιώνει εις το πλήρωμά τους το Πάθος, τον Πόνον, τον Σταυρόν και τον Θάνατον, αλλά εξ ίσου και την Ανάστασιν του Θεανθρώπου, απευθύνομεν προς όλα τα τέκνα της Εκκλησίας εγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμόν και ευλογίαν, μαζί με ασπασμόν αγάπης Ιησού Χριστού του εκ νεκρών Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος και ζωοποιούντος τον άνθρωπον.
Εις Αυτόν η δόξα, το κράτος, η τιμή και η προσκύνησις, συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας. Αμήν!
Άγιον Πασχα 2009
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος προς Χριστόν Αναστάντα
ευχέτης πάντων υμών
[1] Φρειδερίκος Νίτσε.
[2] Ζαν Πωλ Σάρτρ.
[3] Β Κορ. 5: 14.
[4] Β Κορ. 2: 16.
[5] Τροπάριον ζ ωδής Κανόνος του Πάσχα.
[6] Πρβλ. Κολ. 2: 8.[7] Ακάθιστος Ύμνος.
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω προσφιλή και επιπόθητα,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Σκυθρωπή είχεν ακούσει κάποιαν ημέραν του ΙΘ’ αιώνος η ανθρωπότης από το στόμα του τραγικού φιλοσόφου ότι: «ο Θεός είναι νεκρός! Τον σκοτώσαμε... Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του... ο Θεός θα μείνη νεκρός! Τι άλλο είναι οι εκκλησίες παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;»[1]
Και επίσης, ολίγας δεκαετίας αργότερον, από το στόμα ενός νεωτέρου ομολόγου του, ότι: «Ο Θεός απέθανε! Σας αναγγέλλω, κύριοι, τον θάνατον του Θεού!»[2]
Αι διακηρύξεις αυταί των αθέων φιλοσόφων ετάραξαν τας συνειδήσεις των ανθρώπων. Σύγχυσις πολλή επηκολούθησεν εις τον χώρον του πνεύματος και της λογοτεχνίας, της τέχνης και της ιδίας κάποτε της Θεολογίας, όπου, εις την Δύσιν κυρίως, ήρχισε να γίνεται λόγος ακόμη και περί «Θεολογίας του θανάτου του Θεού».
Η Εκκλησία βεβαίως δεν είχε ποτέ και δεν έχει καμμίαν αμφιβολίαν ότι ο Θεός απέθανε. Τούτο έγινε το 33 μ.Χ. επάνω εις τον λόφον Γολγοθά της Ιερουσαλήμ, επί Ποντίου Πιλάτου του Ρωμαίου Ηγεμόνος της Ιουδαίας. Αφού έπαθεν ανήκουστα Πάθη, εσταυρώθη ωσάν κακούργος και, περί ώραν ενάτην της Παρασκευής, είπε «Τετέλεσται!» και παρέδωκε το πνεύμα! Αυτό είναι μία αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης.
Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, απέθανεν «υπέρ πάντων» των ανθρώπων![3] Αφού ανέλαβεν όλα τα ιδικά μας: σώμα, ψυχήν, θέλησιν, ενέργειαν, κόπον, αγωνίαν, πόνον, λύπην, παράπονον, χαράν, τα πάντα, παρεκτός αμαρτίας, ανέλαβε, τέλος, και το μεγαλύτερον ζήτημά μας, τον θάνατον, και μάλιστα εις την πιο βασανιστικήν και ταπεινωτικήν εκδοχήν του, δηλ. τον Σταυρόν. Μέχρις εδώ συμφωνούμεν με τους φιλοσόφους.
Θα δεχθούμε ακόμη και το ότι αι εκκλησίαι, οι ναοί, είναι «οι τάφοι», «τα μνήματα» του Θεού! Όμως!... Εμείς γνωρίζομε, ζούμε και προσκυνούμε τον θανόντα Θεόν, ως «νεκρόν ζωαρχικότατον»! Ολίγον μετά την φοβεράν Παρασκευήν, εις την πρωϊνήν αμφιλύκην της «Μιας των Σαββάτων», της Κυριακής, συνέβη αυτό, δια το οποίον έγινεν όλη η δια σαρκός και πάθους και Σταυρού και καθόδου εις τον άδην οικονομία του Θεού:
Η Ανάστασις!... Και αυτό, η Ανάστασις, είναι μία εξ ίσου αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης!.. Και η πραγματικότης αυτή έχει αμέσους και σωτηρίους επιπτώσεις εις όλους μας. Ανέστη ο Υιός του Θεού, ο Οποίος είναι συνάμα και Υιός του Ανθρώπου! Ανέστη ο Θεός με όλον το πρόσλημμα της ανθρωπότητος: το Σώμα που έλαβεν από τα άχραντα αίματα της Υπεραγίας Θεοτόκου και την αγίαν Ψυχήν Του. Ανέστη εκ νεκρών, «παγγενή τον Αδάμ αναστήσας ως φιλάνθρωπος»!...
Ο Τάφος του Ιησού, το «καινόν μνημείον» του Ιωσήφ, είναι πλέον δια παντός κενός! Αντί δια μνημείον νεκρικόν, είναι μνημείον νίκης κατά του θανάτου, είναι πηγή ζωής! Ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης ανέτειλεν «εκ του τάφου ωραίος», χαρίζοντας φως ανέσπερον, ειρήνην, χαράν, αγαλλίασιν, ζωήν αιώνιον! Ναι, οι ναοί είναι οι «τάφοι» του Θεού! Αλλά Τάφοι κενοί, ολοφώτεινοι, γεμάτοι από «οσμήν ζωής»,[4] από εαρινόν μύρον πασχάλιον, ωραίοι, ερατεινοί, καταστόλιστοι με μυρσίνες δοξαστικές και με άνθη χειροπιαστής ελπίδος, τάφοι ζωοδόχοι και ζωοπάροχοι!
Ο θάνατος του Θεού ανέστρεψε τας δυνάμεις του άδου, ο θάνατος ευτελίστηκε πλέον εις απλούν επεισόδιον που εισάγει τον άνθρωπον από τον βίον εις την Ζωήν. Αι εκκλησίαι, οι «τάφοι» του Θεού, είναι αι διάπλατοι θύραι της αγάπης του Θεού, οι ορθάνοιχτες είσοδοι του Νυμφώνος του Υιού Του, που «ως Νυμφίος προήλθεν εκ του Μνήματος» και οι πιστοί εισερχόμενοι, «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν· και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον Ευλογητόν των πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον»![5]
Ευτυχώς, λοιπόν, που απέθανεν ο Θεός, και ο θάνατός Του έγινε ζωή και ανάστασις ιδική μας! Ευτυχώς που υπάρχουν τόσα «μνήματά» Του εις τον κόσμον, τόσοι άγιοι ναοί, όπου ημπορεί να εισέλθη ελεύθερα ο πονεμένος, ο κουρασμένος και απαρηγόρητος άνθρωπος, να αποθέση το φορτίον του πόνου του, της αγωνίας του, του φόβου και της ανασφαλείας του, να «ξεφορτωθή» τον θάνατόν του!
Ευτυχώς που υπάρχουν αι εκκλησίαι του Εσταυρωμένου, Αποθανόντος, Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος Χριστού, όπου ο απελπισμένος άνθρωπος των ημερών μας, ο καταπροδωμένος από όλα τα είδωλα, όλους τους «χαμοθεούς» που έκλεψαν την καρδιά του, την οικονομίαν δηλαδή, την ιδεολογίαν, την φιλοσοφίαν, την μεταφυσικήν και όλας τας υπολοίπους «κενάς απάτας»[6] του παρόντος αιώνος «του απατεώνος»,[7]ευρίσκει καταφύγιον και παραμυθίαν και σωτηρίαν.
Από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Μητέρα Εκκλησίαν που βιώνει εις το πλήρωμά τους το Πάθος, τον Πόνον, τον Σταυρόν και τον Θάνατον, αλλά εξ ίσου και την Ανάστασιν του Θεανθρώπου, απευθύνομεν προς όλα τα τέκνα της Εκκλησίας εγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμόν και ευλογίαν, μαζί με ασπασμόν αγάπης Ιησού Χριστού του εκ νεκρών Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος και ζωοποιούντος τον άνθρωπον.
Εις Αυτόν η δόξα, το κράτος, η τιμή και η προσκύνησις, συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας. Αμήν!
Άγιον Πασχα 2009
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος προς Χριστόν Αναστάντα
ευχέτης πάντων υμών
[1] Φρειδερίκος Νίτσε.
[2] Ζαν Πωλ Σάρτρ.
[3] Β Κορ. 5: 14.
[4] Β Κορ. 2: 16.
[5] Τροπάριον ζ ωδής Κανόνος του Πάσχα.
[6] Πρβλ. Κολ. 2: 8.[7] Ακάθιστος Ύμνος.
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009
Η ΕΛΠΙΔΑ..... ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ!
Σε λίγες ημέρες σύσσωμο το Ελληνικό Έθνος θα εορτάσει την επέτειο ενάρξεως της Ελληνικής Επανάστασης που έκανε τον τότε ευρωπαϊκό κόσμο να απορήσει με την λεβεντιά και την αυτοθυσία των Ελλήνων.
Τετρακόσια χρόνια σκλαβιά, τέσσερις αιώνες κατά τους οποίους η άλλοτε Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρίσκεται αιχμάλωτη και προδομένη από την Δύση που μόνο σκοπό είχε την εδαφική ανεξαρτησία του Βυζαντίου αλλά την πνευματική υποταγή στο πρωτείο και στην κοσμική εξουσία του αιρετικού και σχισματικού Πάπα της Ρώμης.
Πολλές οι προσπάθειες μέσα σε όλα αυτά τα φοβερά χρόνια της δουλείας ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη ελευθερία με κανένα όμως αποτέλεσμα , εκατοντάδες άνθρωποι σφαγιάζονταν από την Υψηλή Πύλη μετά από κάθε ένοπλη εξέγερση. Τρομοκρατία, σφαγές,διωγμοί και πλείστα άλλα δεινά κρατούσαν τους Έλληνες δέσμιους των Οθωμανών με την '' βοήθεια '' βέβαια και κάποιον '' ελλήνων'' που πρώτα από όλα έβαζαν το συμφέρον το δικό τους γνώρισμα και των δικών μας ημερών.
Ευτυχώς όμως μέσα σε αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα κάποιοι φρόντιζαν να κρατούν άσβεστη την ελπίδα για την απελευθέρωση και την ανεξαρτησία της Ελλάδος εξ υψώνοντας την και πάλι 
στην θέση που κατείχε η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας.
στην θέση που κατείχε η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας.Από την άλωση της Βασιλεύουσας και ως την ημέρα που ελευθερώθηκε και το τελευταίο κομμάτι της υπόδουλης Ελλάδος ( με κάποιες δυστυχώς ακόμη εξαιρέσεις ) ο πόθος και η αγάπη για την πατρίδα έμεινε άσβεστος . Το μεγαλείο του έθνους με την χάρη του Θεού διασώθηκε και παρέμεινε -παραμένει φυλαγμένο μέσα στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας με την ακούραστη προσπάθεια των μεγάλων μορφών που υπηρέτησαν και υπηρετούν το τίμιο και αιματοβαμμένο ράσο.
Οι ανά τα πέρατα της οικουμένης Έλληνες συνασπίστηκαν και όλοι μαζί προσφέροντας χρήμα, μέσα διάφορα αλλά και πολλές φορές ακόμη και την ζωή τους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της σκλαβωμένης πατρίδας .
Είναι λαμπρές οι σελίδες της ένδοξης Ελληνικής ιστορίας κάτι όμως που σε μερικούς προκαλεί απέχθεια μόνο και μόνο γιατί παρουσιάζουν ένα διαφορετικό χαρακτήρα Ελλήνων που σπανίζει σήμερα. Μορφές ιστορικές που δεν συμβιβάστηκαν και δεν απεμπόλησαν πίστη, πατρίδα και παραδόσεις '' ξεπερασμένα '' όμως ιδανικά για μικρά μυαλά που δεν αντέχουν την Ελληνική διαφορετικότητα .
Πολλοί προσπαθούν να υποβιβάσουν αλήθειες και γεγονότα με την δύναμη της εξουσίας μιας εξουσίας όμως που ως βάσει της είναι αυτοί οι άνθρωποι του αγώνα αλλά και αυτές οι παραδόσεις που διασώθηκαν στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Ελπίζω τα λόγια ενός σύγχρονου μεγάλου Ρώσου πολιτικού ότι '' Η Εκκλησία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο για την ασφάλεια της Ρωσίας όσο και η πυρηνική της ασπίδα'' να γίνουν ευαγγέλιο στους ασθμαίνοντας Έλληνες '' ηγέτες''.
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2009
ΠΡΩΤΥΠΟΣΗ ΑΝΑΚΥΡΗΞΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
Τα πάντα είναι έτοιμα για την επίσημη κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης , το υποδουλωμένο γένος των Ελλήνων ζώντας τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς με καταπάτηση κάθε ανθρωπίνου δικαιώματος και θρησκευτικής ελευθερίας με κάποιες εξαίρεσης αναμμένη το ξεκίνημα του αγώνα.
Πολλά ήταν τα επαναστατικά κινήματα μέσα σε αυτό το διάστημα των τεσσάρων αιώνων δουλείας αλλά χωρίς να φέρουν κανένα αποτέλεσμα φέρνοντας αντιθέτως σκληρά αντίποινα των Τούρκων.
Η Φιλική Εταιρία επανδρωμένη με άξιους ηγέτες και εργάτες της ελευθερίας προετοίμασαν την εξέγερση καθοδηγούμενοι από τους προγόνους τους που δεν ήταν άλλοι από γενναίους στο φρόνημα απογόνους συγκλητικών της Ένδοξης Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας .Κάθε κίνηση τους χαρακτηριζόταν από αυτοθυσία χωρίς να αναζητούν την δική τους προβολή παρά το όφελος της πατρίδας που κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και τους προδότες των ιδανικών του έθνους των Ρωμαίων καταδυναστεύονταν .Δυστυχώς και σήμερα τέτοιου είδους άνθρωποι παραμένουν σε θέσεις και αξιώματα που η ανευθυνότητα και η αδιαφορία μας τους παραχωρούν.
Μιας τέτοιας προσπάθειας δεν μπορούσε να λείπει και ένα ηγετικό στέλεχος που παρακινούμενο από το πορφυρό (πάθος) αίμα των αυτοκρατόρων της Ρωμανίας αναλαμβάνει την θέση που του αρμόζει καταλαμβάνοντας τον νόμιμο τίτλο του βασιλικού επιτρόπου δηλαδή του αντικαταστάτη του Αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης Υψηλάντης αποσύρεται και έτσι ο αδελφός του Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βλαχίας στέκε τε στο ύψος των περιστάσεων με θάρρος ανταποκρινόμενος στην ιστορία και την παράδοση των προγόνων του. Στις 26 Φεβρουαρίου το 1821 και αφού όλα είναι έτοιμα για την έναρξη του αγώνα όπως είναι θεσπισμένο από αιώνες πριν στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με το παράστημα του και με φόβου Θεού αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ως βασιλικός επίτροπος. Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ως άλλος πατριάρχης του γένους τελεί επίσημη δοξολογία και ευλογόντας την σημαία της επαναστάσεως παραδίδει το ξίφος στον '' Αλέξανδρο τον Γ' Αυτοκράτορα των Ρωμαίων '' .
Η τελετή αυτή παρουσία των Φιλικών δεν είναι τίποτε άλλο από την '' ενθρόνιση '' του νέου αυτοκράτορα νομίμου αρχηγού της Ρωμανίας και άξιο διάδοχο των Μεγάλου Αλεξάνδρου και Αλεξάνδρου του Β΄της Μακεδονικής Δυναστείας. Τυπικά και επίσημα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης δεν εστέφθη αυτοκράτορας όπως ορίζει το βυζαντινό τυπικό και ακόμα χειρότερα δεν του αναγνωρίστηκε αυτός ο τίτλος από κανέναν όταν πια η Ελλάδα ελευθερώθηκε η άμεση επέμβαση των ξένων δυνάμεων για την ''κηδεμονία'' της Ελλάδος ούτε την άφησε να ανοίξει τα φτερά της φοβούμενη το Ξύπνημα του ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΎ ΓΊΓΑΝΤΑ αλλά και ούτε αποκατέστησε τον Αλέξανδρο θέλοντας να κρατήσουν τους μέχρι τότε σκλαβωμένους Έλληνες έκτοτε υποδουλωμένους στην Δύση με την βοήθεια των τέκνων της.
Πολλά ήταν τα επαναστατικά κινήματα μέσα σε αυτό το διάστημα των τεσσάρων αιώνων δουλείας αλλά χωρίς να φέρουν κανένα αποτέλεσμα φέρνοντας αντιθέτως σκληρά αντίποινα των Τούρκων.
Η Φιλική Εταιρία επανδρωμένη με άξιους ηγέτες και εργάτες της ελευθερίας προετοίμασαν την εξέγερση καθοδηγούμενοι από τους προγόνους τους που δεν ήταν άλλοι από γενναίους στο φρόνημα απογόνους συγκλητικών της Ένδοξης Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας .Κάθε κίνηση τους χαρακτηριζόταν από αυτοθυσία χωρίς να αναζητούν την δική τους προβολή παρά το όφελος της πατρίδας που κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και τους προδότες των ιδανικών του έθνους των Ρωμαίων καταδυναστεύονταν .Δυστυχώς και σήμερα τέτοιου είδους άνθρωποι παραμένουν σε θέσεις και αξιώματα που η ανευθυνότητα και η αδιαφορία μας τους παραχωρούν.
Μιας τέτοιας προσπάθειας δεν μπορούσε να λείπει και ένα ηγετικό στέλεχος που παρακινούμενο από το πορφυρό (πάθος) αίμα των αυτοκρατόρων της Ρωμανίας αναλαμβάνει την θέση που του αρμόζει καταλαμβάνοντας τον νόμιμο τίτλο του βασιλικού επιτρόπου δηλαδή του αντικαταστάτη του Αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης Υψηλάντης αποσύρεται και έτσι ο αδελφός του Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βλαχίας στέκε τε στο ύψος των περιστάσεων με θάρρος ανταποκρινόμενος στην ιστορία και την παράδοση των προγόνων του. Στις 26 Φεβρουαρίου το 1821 και αφού όλα είναι έτοιμα για την έναρξη του αγώνα όπως είναι θεσπισμένο από αιώνες πριν στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με το παράστημα του και με φόβου Θεού αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ως βασιλικός επίτροπος. Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ως άλλος πατριάρχης του γένους τελεί επίσημη δοξολογία και ευλογόντας την σημαία της επαναστάσεως παραδίδει το ξίφος στον '' Αλέξανδρο τον Γ' Αυτοκράτορα των Ρωμαίων '' .
Η τελετή αυτή παρουσία των Φιλικών δεν είναι τίποτε άλλο από την '' ενθρόνιση '' του νέου αυτοκράτορα νομίμου αρχηγού της Ρωμανίας και άξιο διάδοχο των Μεγάλου Αλεξάνδρου και Αλεξάνδρου του Β΄της Μακεδονικής Δυναστείας. Τυπικά και επίσημα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης δεν εστέφθη αυτοκράτορας όπως ορίζει το βυζαντινό τυπικό και ακόμα χειρότερα δεν του αναγνωρίστηκε αυτός ο τίτλος από κανέναν όταν πια η Ελλάδα ελευθερώθηκε η άμεση επέμβαση των ξένων δυνάμεων για την ''κηδεμονία'' της Ελλάδος ούτε την άφησε να ανοίξει τα φτερά της φοβούμενη το Ξύπνημα του ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΎ ΓΊΓΑΝΤΑ αλλά και ούτε αποκατέστησε τον Αλέξανδρο θέλοντας να κρατήσουν τους μέχρι τότε σκλαβωμένους Έλληνες έκτοτε υποδουλωμένους στην Δύση με την βοήθεια των τέκνων της.
Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2009
ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ''ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ'' ( ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης - Προκήρυξη
«νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, τὸν Σταυρόν!»
Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες!
Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι· οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν· ἂς ἐνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!
Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας· ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὅρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερᾶν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.
Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.
Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῆ τὰ δίκαιά μας! Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἐνωθῶσι μὲ ἡμᾶς· ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν. Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ· τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.
Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της; Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.
Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν· ἴδετε ἐδῶ τοὺς ναοὺς καπατημένους· ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας· τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους· τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.
Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἠμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.
Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.
Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὀρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν. Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας· Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.
* * *
Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος· αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας· αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς· τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.
Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ. Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους· εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν· εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.
Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι· οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν· ἂς ἐνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!
Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας· ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὅρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερᾶν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.
Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.
Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῆ τὰ δίκαιά μας! Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἐνωθῶσι μὲ ἡμᾶς· ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν. Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ· τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.
Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της; Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.
Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν· ἴδετε ἐδῶ τοὺς ναοὺς καπατημένους· ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας· τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους· τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.
Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἠμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.
Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.
Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὀρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν. Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας· Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.
* * *
Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος· αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας· αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς· τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.
Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ. Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους· εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν· εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.
Εἰς τὰ ὄπλα λοιπόν, φίλοι, ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!
Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης
Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821
Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου
Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821
Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009
ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ
Με παρρησία και κυνισμό ο Τούρκος ηθοποιός Αττίλας (όνομα και πράγμα) παραδέχτηκε και αποκάλυψε σε τηλεοπτική εκπομπή τα εγκλήματα που διέπραξε ως στρατιώτης την εποχή της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο μη γνωρίζοντας βέβαια ότι τέτοιου είδους εγκλήματα δεν παραγράφονται.
Δύο μέρες τώρα τα ελληνικά ΜΜΕ ''ξύπνησαν'' και δεν είναι μόνη τους έννοια οι γραφικές κινητοποιήσεις των αγροτών αλλά η ομολογία αυτή που θα έπρεπε να γίνει πρώτο θέμα στης ειδήσεις μαζί με άλλα που σκοπίμως αποκρύπτονται η υποβιβάζεται η σημασία τους.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έρχεται και η απαράδεκτη απάντηση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών με επικεφαλής την αποτυχημένη και κατά περίεργο τρόπο ''δυναμικό στέλεχος'' (εδώ γελάνε) του κυβερνώντος κόμματος να απαντά με ένα τόσο χλιαρό και αδιάφορο μήνυμα.
Η παθητική στάση της Ελλάδος που εκφράζεται από τέτοιου είδους ''πολιτικούς υπαλλήλους" κατά καιρούς το μόνο που προσφέρει είναι αποδοχή της ανικανότητας μας να αδράξουμε τέτοιου είδους ευκαιρίες ώστε να απαιτήσουμε τα δίκαια μας και να λάβουμε την θέση που μας αρμόζει στον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια που δεχόμαστε επιθέσεις από όσους επιβουλεύονται το έθνος και την εθνική μας ανεξαρτησία κανένας δεν είναι σε θέση να βγει μπροστά και να πατήσει στα χνάρια της ένδοξης ιστορίας αποστομώνοντας θέσεις,απόψεις και αντιλήψεις που θέλουν μια Ελλάδα υποχείριο και μαριονέτα στα Βαλκάνια
Είναι εξοργιστικό τα πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων αλλά κυρίως της κυβερνήσεως να στέκουν θεατές σε όλα αυτά που διαδραματίζονται στον χώρο της διπλωματίας χωρίς να έχουν διδαχτεί από το παρελθόν που εν καιρό επαναλαμβάνεται.......
Από παντού η Ελλάς βάλλεται και δεν υπάρχει κανείς πολιτικός κυβερνητικός ταγός να ανορθώσει ανάστημα και μελετώντας την ένδοξη ιστορία του Βυζαντίου να πάρει αποφάσεις και να μιμηθεί βασιλείς και αυτοκράτορες που μόνο στόχο είχαν την ευημερία και την ασφάλεια των υπηκόων τους.
Δύο μέρες τώρα τα ελληνικά ΜΜΕ ''ξύπνησαν'' και δεν είναι μόνη τους έννοια οι γραφικές κινητοποιήσεις των αγροτών αλλά η ομολογία αυτή που θα έπρεπε να γίνει πρώτο θέμα στης ειδήσεις μαζί με άλλα που σκοπίμως αποκρύπτονται η υποβιβάζεται η σημασία τους.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έρχεται και η απαράδεκτη απάντηση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών με επικεφαλής την αποτυχημένη και κατά περίεργο τρόπο ''δυναμικό στέλεχος'' (εδώ γελάνε) του κυβερνώντος κόμματος να απαντά με ένα τόσο χλιαρό και αδιάφορο μήνυμα.
Η παθητική στάση της Ελλάδος που εκφράζεται από τέτοιου είδους ''πολιτικούς υπαλλήλους" κατά καιρούς το μόνο που προσφέρει είναι αποδοχή της ανικανότητας μας να αδράξουμε τέτοιου είδους ευκαιρίες ώστε να απαιτήσουμε τα δίκαια μας και να λάβουμε την θέση που μας αρμόζει στον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια που δεχόμαστε επιθέσεις από όσους επιβουλεύονται το έθνος και την εθνική μας ανεξαρτησία κανένας δεν είναι σε θέση να βγει μπροστά και να πατήσει στα χνάρια της ένδοξης ιστορίας αποστομώνοντας θέσεις,απόψεις και αντιλήψεις που θέλουν μια Ελλάδα υποχείριο και μαριονέτα στα Βαλκάνια
Είναι εξοργιστικό τα πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων αλλά κυρίως της κυβερνήσεως να στέκουν θεατές σε όλα αυτά που διαδραματίζονται στον χώρο της διπλωματίας χωρίς να έχουν διδαχτεί από το παρελθόν που εν καιρό επαναλαμβάνεται.......
Από παντού η Ελλάς βάλλεται και δεν υπάρχει κανείς πολιτικός κυβερνητικός ταγός να ανορθώσει ανάστημα και μελετώντας την ένδοξη ιστορία του Βυζαντίου να πάρει αποφάσεις και να μιμηθεί βασιλείς και αυτοκράτορες που μόνο στόχο είχαν την ευημερία και την ασφάλεια των υπηκόων τους.
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ
Σε λίγες ημέρες συμπληρώνετε ένας χρόνος από το πρωινό εκείνο που ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος μεταβαίνει εκ του θανάτου εις την ζωήν. Κάθε ορθόδοξη χριστιανική ψυχή στέκε τε αποσβολωμένη μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες ακούγοντας και βλέποντας τους ''άρχοντες των ΜΜΕ συντετριμμένους..." να ενημερώνουν για την κοίμηση του αρχιεπισκόπου.
Οι ως τότε επικρητές - πολέμιοι αυτής της μοναδικής και ίσως αναντικατάστατης εκκλησιαστικής προσωπικότητας τώρα πονούν και συμμετέχουν στο πένθος που έχει καλύψει την ελληνική επικράτεια.
Είναι πια γεγονός όσο και αν κάποια στιγμή ξέραμε πως θα συμβεί τώρα μας προκαλεί το συναίσθημα που εκείνος πρώτος εφηύρε την ''χαρμολύπη'' μια κατάσταση της ψυχής που αναιρεί δύο συναισθηματικές της εκφάνσεις την χαρά και την λύπη.
Χαρά για τι πλέον ο τόσο ταλαιπωρημένος από την ασθένεια Χριστόδουλος μας παραδίδει την ψυχή του στον Θεό που από μικρό παιδί υπηρέτησε και λύπη γιατί η Ελλάδα,το Έθνος μας και η ορθόδοξη εκκλησία στερείτε έναν άνδρα με γνώμη ,θάρρος ,δύναμη με τις όποιες βέβαια ατέλειες και αδυναμίες του.
Δέκα χρόνια στην ηγεσία της αρχιεπισκοπής και δεν άφησε τίποτε να περάσει έτσι χωρίς να φέρει γνώμη και χωρίς να μην απασχολήσει τον θεσμό της εκκλησίας που ως τότε κοιμόταν στενά περιορισμένος στους ναούς και τις λατρευτικές εκδηλώσεις.
Η αγάπη του για την πατρίδα ,το έθνος και την ελλαδική εκκλησία ήταν αμείωτη και αυτό έκανε πολλούς να τον επικρίνουν και να τον πολεμούν . Απόψεις και φόβους για τους οποίους ο μακαριστός με κάθε τρόπο τους υπενθύμιζε σε κυβερνώντες και "δήθεν'' της κοινωνίας μας.
Ένας χρόνος χωρίς τον κυρό Χριστόδουλο και οι παγκόσμιες πολιτικές,οικονομικές και εθνικές εξελίξης επαληθεύουν τα λόγια του και τις ανησυχίες του που τότε κάποιοι χλεύαζαν και ειρονεύονταν.
Η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας δεν ξεχνά αυτή την τόσο δυναμική προσωπικότητα συγκρίνοντας την με το τώρα.......μια χρονική περίοδο χειμερίας εκκλησιαστικής νάρκης ενώ τα θηρία και τα κοίτη της θαλάσσης παραμονεύουν το έθνος των Ελλήνων και το πλοίο της ορθοδοξίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
